የአማኞችን መለኮታዊ ጠባቂነትና የውስጥ ኃይል ሐዋርያው ዮሐንስ ሲገልጽ፣ "ከእግዚአብሔር የተወለደ ሁሉ ኃጢአትን አያደርግም፣ ዘሩ በእርሱ ይኖራልና" (1 ዮሐንስ 3፡9) በማለት እጅግ አስደናቂ የሆነ መንፈሳዊ ምስጢር ያካፍለናል። እዚህ ላይ "ዘር" የተባለው ቃል፣ የሕይወት መገኛ የሆነውን፣ ዳግመኛ ስንወለድ በውስጣችን የተቀመጠውን የእግዚአብሔርን ቃል፣ አዲሱን መለኮታዊ ተፈጥሮና በልባችን ያደረውን የመንፈስ ቅዱስን ኃይል የሚያመለክት ነው። ይህ ዘር የማይጠፋና ለዘላለም ሕያው ሆኖ የሚኖር መለኮታዊ ሕይወት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ የግብርና ማኅበረሰብ ውስጥ ዘር የሕይወት፣ የዕድገትና የፍሬ ምንጭ መሆኑ በሚገባ ይታወቃል። አንድ የፖም ዘር ሲተከል፣ የሚያፈራው የፖም ዛፍና ፍሬ እንጂ ሌላ ሊሆን አይችልም። ዮሐንስ ይህንን የተፈጥሮ ሕግ በመንፈሳዊው ዓለም ላይ በማምጣት፣ የእግዚአብሔር ዘር በውስጡ የተተከለበት አማኝ، የእግዚአብሔርን ባሕርይ ማለትም ቅድስናን፣ ፍቅርንና እውነትን እንጂ የዲያብሎስን ባሕርይ ሊያፈራ እንደማይችል አብራራ። የዘሩ ዓይነት የፍሬውን ዓይነት ይወስናል።
በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት በውጫዊ ሃይማኖታዊነትና በውስጣዊ አዲስ ፍጥረት መካከል ያለውን ልዩነት ያሳያል። ብዙ ሰዎች በውጫዊ ሥርዓት ሃይማኖተኞች ሊሆኑ ይችላሉ، ነገር ግን መለኮታዊው ዘር በውስጣቸው ከሌለ ከኃጢአት ኃይል ነፃ መውጣት አይችሉም። መጽሐፍ ቅዱስ "ዳግመኛ የተወለዳችሁት ከሚጠፋ ዘር አይደለም፣ በሕያውና ለዘላለም በሚኖር በእግዚአብሔር ቃል ከማይጠፋ ዘር ነው እንጂ" (1 ጴጥሮስ 1፡23) በማለት የዚህን ዘር ዘላለማዊነት ያረጋግጣል።
ይህ የእግዚአብሔር ዘር በውስጣችን መኖሩ፣ አማኙ ኃጢአትን መለማመድ እንዳይችል የሚከለክል ውስጣዊ የጸጋ ብሬክ ነው። ዘሩ የእግዚአብሔርን ቅድስና ስለሚሸከም፣ ሰውየው ወደ ኃጢአት ሲያዘነብል የውስጥ ተቃውሞ ይፈጥራል። ሐዋርያው ጳውሎስ እንዳስተማረው፣ በመንፈስ ቅዱስ የታተመው አማኝ አዲሱ ተፈጥሮው ጽድቅን ስለሚወድ፣ የድሮው ኃጢአተኛ ማንነቱ በእግዚአብሔር ዘር ይሸነፋል (ሮሜ 8፡9)። ይህ ዘር ወደ ፍጹምነት የሚያሳድገን ሕያው ኃይል ነው።
ቃሉ ለእኛም በውስጣችን ስላለው መለኮታዊ ኃይል ታላቅ መጽናናትን ይሰጠናል። የኃጢአት ፈተና ሲበዛብንና የዓለም ክፋት ሲበረታ፣ እኛ በራሳችን አቅም ሳይሆን በልባችን በተተከለው በማይጠፋው የእግዚአብሔር ዘርና በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ድል እንደምንነሳ አውቀን፣ ይህንን ዘር በጸሎትና በቃሉ እያጠጣን ልናሳድገው ይገባናል።
"በውስጡ የእግዚአብሔርን ዘር የተሸከመ ልብ፣ የኃጢአትን አረም ለረጅም ጊዜ ሊያስተናግድ አይችልም፤" እንደሚባለው፣ ያገኘነው መለኮታዊ ሕይወት የጽድቅን ፍሬ እንድናፈራ የሚያደርግ የማይገታ የጸጋ ጉልበት ነው።