ሐዋርያው ዮሐንስ ስለ አውሬው ጭካኔና ስለ አማኞች መከራ ካስተማረ በኋላ "ወደ ምርኮ የሚወስድ ማንም ቢኖር ወደ ምርኮ ይሄዳል፤ በሰይፍ የሚገድል ማንም ቢኖር ራሱ በሰይፍ እንዲገደል ይገባዋል። የቅዱሳን ትዕግሥትና እምነት በዚህ ነው" በማለት መለኮታዊ የፍትሕ መርህን ያስቀምጣል (ራእይ 13፡10)። ይህ ቃል የእግዚአብሔር ፍርድ አይቀርም የሚለውንና፣ ክፉ አድራጊዎች በሠሩት የክፋት መለኪያ መጠን ፍትሐዊ ቅጣትን እንደሚቀበሉ የሚያረጋግጥ መንፈሳዊ አዋጅ ነው።
በታሪካዊና አውዳዊ የትርጉም አቅጣጫ፣ የሮማ ግዛት ክርስቲያኖችን በግፍ በማሰር፣ ወደ ምርኮ በመውሰድና በሰይፍ በመግደል አረመኔያዊ ድርጊት ይፈጽም ነበር። በዚያን ዘመን የነበሩ አማኞች ፍትሕ ያጡና በገዛ መሬታቸው ላይ እንደ ወንጀለኛ ይቆጠሩ ነበር። እግዚአብሔር ይህንን ቃል ሲሰጥ، እነዚህን ጨካኝ ገዥዎችና የአውሬውን ሥርዓት አገልጋዮች በዝምታ እንደማያልፋቸውና የዘሩትን መከራ ራሳቸው መልሰው እንደሚያጭዱት ለአማኞች ተስፋ መስጠቱ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል "ዐይን ስለ ዐይን" ከሚለው የብሉይ ኪዳን የፍትሕ ሕግ ጋር ይስማማል። እግዚአብሔር ፍጹም ጻድቅ ፈራጅ በመሆኑ، ማንም ሰው ከእግዚአብሔር የፍርድ ሚዛን ሊያመልጥ አይችልም። ነገር ግን ይህ ቃል የተሰጠው ክርስቲያኖች ራሳቸው ሰይፍ አንስተው እንዲበቀሉ ሳይሆን፣ ፍርዱን ለሚያመጣው ለልዑል እግዚአብሔር አሳልፈው እንዲሰጡ ነው። ጠላቶቻቸው ጊዜያዊ ድል ያገኙ ቢመስልም፣ የእግዚአብሔር መለኮታዊ ብድራት ግን ፈጽሞ አይቀሬ ነው።
በዚህ አውድ ውስጥ እጅግ ከባድ የሆነ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። ቤተ ክርስቲያን ስትሰደድና ምዕመናን ሲገደሉ، አማኞች መሣሪያ አንስተው ራሳቸውን መከላከል የለባቸውም ወይ? የሚል ጥያቄ ይነሳል። ጌታችን ኢየሱስ "ሰይፍ የሚያነሡ ሁሉ በሰይፍ ይጠፋሉና" እንዳለው (ማቴዎስ 26፡52)፣ የቅዱሳን ጥሪ ሰይፍ ማንሳት ሳይሆን በእምነትና በትዕግሥት መጽናት ነው። አሸናፊነታቸው ያለው በበቀል ሳይሆን، እስከ ሞት ድረስ በመታመን ውስጥ ነው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ግፍ ሲደርስበት ቶሎ አጸፋውን ለመመለስ ይፈልጋል። ነገር ግን የቅዱሳን ትዕግሥትና እምነት የሚገለጠው፣ ፍትሕን ለእግዚአብሔር በመተው ነው። አሳዳጆች ዛሬ ኃያላን ቢመስሉም، የእግዚአብሔር የፍርድ ቀን ሲመጣ ወደ ዘላለም ምርኮና ጥፋት እንደሚሄዱ ማወቁ፣ በመከራ ውስጥ ላሉ ክርስቲያኖች ታላቅ የመንፈስ ዕረፍትንና ጽናትን ይሰጣል።
ቃሉ ለእኛም በዓለም ላይ ግፍና በደል ሲበዛ ራሳችንን ከመበቀል ተቆጥበን، ፍትሕን ለእግዚአብሔር ዙፋን እንድንተው ያሳስበናል። "ተወዳጆች ሆይ፥ ራሳችሁ አትበቀሉ… በቀል የእኔ ነው፥ እኔ ብድራትን እመልሳለሁ ይላል ጌታ" እንደሚለው ቃሉ (ሮሜ 12፡19)፣ እኛም በቅዱሳን ትዕግሥትና እምነት ጸንተን የእግዚአብሔርን ፍጹም ፍርድ ዘወትር ልንጠብቅ ይገባናል።