ወንጌል ለሙታን ተሰበከ ማለት ምን ማለት ነው? (1ኛ ጴጥሮስ 4:6)

ሐዋርያው ጴጥሮስ ስለ እግዚአብሔር የጽድቅ ፍርድ ሲያስተምር "በሰዎች ዘንድ በሥጋ እንዲፈረድባቸው በእግዚአብሔር ዘንድ ግን በመንፈስ ሕያዋን ሆነው እንዲኖሩ ሙታን እንኳ ወንጌል ተሰብኮላቸዋልና" በማለት ይጽፋል (1ኛ ጴጥሮስ 4:6)። እዚህ ላይ "ሙታን" ተብሎ የተጠቀሰው ቃል፣ በሕይወት ሳሉ ወንጌልን ሰምተው ያመኑ፣ ነገር ግን አሁን በሥጋ ሞተው የተለዩትን ክርስቲያኖች የሚያመለክት ነው።

በታሪካዊው አውድ፣ የቀድሞዎቹ ክርስቲያኖች በእምነታቸው ምክንያት ከፍተኛ ስደትና መከራ ይደርስባቸው ነበር። አንዳንዶቹም በሰማዕትነት ይገደሉ ነበር። በዚህም የተነሳ፣ የማያምኑ አሕዛብ ክርስቲያኖችን በማሾፍ "እምነታችሁ ከሞት አላዳናችሁም፣ እናንተም እንደ እኛ ትሞታላችሁ" በማለት ይሳለቁባቸው ነበር። ጴጥሮስ ይህንን ሐሳብ በማንሳት አማኞች በሥጋ ቢሞቱም በመንፈስ ግን ሕያዋን መሆናቸውን ያስረዳል።

ከሥነ-መለኮት አንጻር ይህ ክፍል በገሃነም ላሉ የሞቱ ሰዎች ዳግም የንስሐ ዕድል ተሰጥቷል ማለት አይደለም። መጽሐፍ ቅዱስ ለሰዎች አንድ ጊዜ መሞት ከእርሱ በኋላም ፍርድ እንደ ተመደበባቸው በግልጽ ያስተምራል (ዕብራውያን 9:27)። ስለዚህ ቃሉ የሚያሳየው፣ እነዚህ አማኞች በምድር ላይ በሕይወት በነበሩበት ጊዜ ወንጌል ተሰብኮላቸው እንደተቀበሉና አሁን ግን በሥጋ አንቀላፍተው የእግዚአብሔርን ክብር እየተካፈሉ መሆናቸውን ነው።

ሰው በሥጋ ሲሞት ሕይወቱ አያበቃም። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን አስደናቂ እውነት ሲያብራራ፣ ክርስቶስ በእናንተ ውስጥ ቢሆን ሰውነታችሁ በኃጢአት ምክንያት የሞተ ነው፣ መንፈሳችሁ ግን በጽድቅ ምክንያት ሕያው ነው ይላል (ሮሜ 8:10)። ስለዚህ ዓለም በክርስቲያኖች ላይ የሞት ፍርድ ቢፈርድም፣ እግዚአብሔር ደግሞ በመንፈስ የዘላለምን ሕይወት አጽድቆላቸዋል።

ቃሉ ለእኛም ታላቅ መጽናኛና ተስፋን ይሰጠናል። ዛሬም ቢሆን በሞት የተለዩንን ቅዱሳን ወንድሞቻችንንና እህቶቻችንን ስናስብ፣ በሥጋው ዓለም ፍጻሜያቸው ያሳዘነን ቢመስልም፣ በእግዚአብሔር ዘንድ ግን የዘላለምን ሕይወት አግኝተዋል። ስለዚህ ለሞት ሳንፈራ ወንጌልን በድፍረት መመስከርና ለጌታ መኖር ይገባናል።

ሞት የክርስቲያን መጨረሻ ሳይሆን ወደ ክብር መሸጋገሪያ ድልድይ ነው። "በክርስቶስ ያመነ ሰው በሥጋ ቢሞትም በመንፈስ የዘላለምን አክሊል ይለብሳል" እንደሚባለው፣ እኛም ይህንን ተስፋ ሰንቀን በቀሪው የሕይወት ዘመናችን ሁሉ ጌታን በታማኝነት ልናገለግል ይገባል።