ሐዋርያው ጳውሎስ የክርስቶስን ትሕትና የመጨረሻ ጫፍ ሲገልጽ፣ "በምስሉም እንደ ሰው ተገኝቶ ራሱን አዋረደ፥ ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ ታዛዥ ሆነ" በማለት እጅግ ልብ የሚነካ መለኮታዊ እውነት ይናገራል (ፊልጵስዩስ 2፡8)። "ታዛዥ ሆነ" የሚለው ቃል ራስን ለእግዚአብሔር አብ ፈቃድ ሙሉ በሙሉ አሳልፎ መስጠትንና ምንም ዓይነት ምሬት ሳይኖር መለኮታዊውን ዓላማ መፈጸምን የሚያሳይ ነው።
በታሪካዊ አውድ የመስቀል ሞት በጥንቱ የሮም ግዛት እጅግ አሳፋሪ፣ አዋራጅና ጭካኔ የተሞላበት የቅጣት ዓይነት ነበር። ይህ ቅጣት የሚፈጸመው በባሪያዎች፣ በአመጸኞችና በወንጀለኞች ላይ ብቻ ነበር። ክርስቶስ ዝም ብሎ መሞትን ብቻ ሳይሆን፣ ከሞት ሁሉ የከፋውንና የተረገመውን የመስቀል ሞት በፈቃዱ ተቀበለ። ይህ ድርጊት የክርስቶስን ራስን የማዋረድ ጥልቀት አፍጦ የሚያሳይ የታሪክ ማረጋገጫ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት የክርስቶስ ታዛዥነት የሰውን ልጅ ድነት ያመጣ ብቸኛ መንገድ ነው። አዳም ባለመታዘዙ ምክንያት ሞትንና ኩነኔን ወደ ዓለም እንዳመጣ፣ ሁለተኛው አዳም ክርስቶስ ደግሞ በፍጹም ታዛዥነቱ ጽድቅንና የዘላለም ሕይወትን አገኘ (ሮሜ 5፡19)። የክርስቶስ መታዘዝ ገብጋባነት የሌለበት፣ በመከራ ውስጥ የተፈተነና እስከ ደም ጠብታ ድረስ አብን ደስ ያሰኘ ፍጹም መሥዋዕት ነበር።
የመስቀል ሞት የእግዚአብሔር ቍጣ በኃጢአት ላይ የፈሰሰበት የፍርድ ሥፍራ ነው። ክርስቶስ ምንም ኃጢአት ሳይኖርበት የእኛን እርግማን ተሸክሞ በመስቀል ላይ የተሰቀለው፣ አብ እኛን እንዲያድነን ላቀደው የፍቅር ዕቅድ በመታዘዝ ነው። ይህ ታዛዥነት ከሰማይ ክብር ወርዶ በገዛ ፍጥረቱ እጅ እስከ መገደል የደረሰ ወደር የሌለው የመለኮት ትሕትና ነው።
ቃሉ ለእኛም ስለ እውነተኛ መታዘዝ ጥልቅ የሆነ መለኪያ ይሰጠናል። እኛ ብዙውን ጊዜ ለእግዚአብሔር የምንታዘዘው ሁኔታዎች ሲመቹልንና ጥቅማችን ሲጠበቅ ብቻ ነው። ነገር ግን ክርስቶስ እስከ ሞት ድረስ እንደታዘዘ፣ እኛም በሕይወታችን መከራ፣ ስደትና ውርደት ቢገጥመንም እንኳ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ከመፈጸም ወደ ኋላ ልንል አይገባም።
መታዘዝ ከመሥዋዕት ሁሉ ይበልጣል። ቃሉ "ምንም ልጅ ቢሆን፥ ከተቀበለው መከራ መታዘዝን ተማረ" (ዕብራውያን 5፡8) እንደሚል፣ የሕይወታችን ዋነኛ ዓላማ በየትኛውም ሁኔታ ውስጥ የእግዚአብሔርን ቃልና ፈቃድ በትዕግሥትና በደስታ መፈጸም ሊሆን ይገባል።