ከትንሣኤው በኋላ፣ ኢየሱስ ለማርያም አትንኪኝ ብሎ፣ ቆይቶ ግን ቶማስ እንዲነካው የፈቀደው ለምንድን ነው?

“ከዚያም በኋላ ቶማስን፡- ጣትህን ወደዚህ አምጣና እጆቼን እይ፤ እጅህንም አምጣና በጎኔ አግባው፤ ያመንህ እንጂ ያላመንህ አትሁን አለው” (ዮሐ 20:27)። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ለማርያም “አትንኪኝ” ብሎ (ዮሐ 20:17)፣ ለቶማስ ግን “እጄንና ጎኔን ንካ” ማለቱ እርስ በርሱ የሚጋጭ ሳይሆን፣ የሁለቱን ሰዎች የተለያየ የልብ ችግር ለመፍታት የተጠቀመበት መለኮታዊ ጥበብ ነው። እዚህ ላይ “መንካት” ለሁለቱ የተለያየ ትርጉም ነበረው።

ማርያም መግደላዊት ጌታን መንካት የፈለገችው ዳግም እንዳይለያትና ምድራዊ ህብረታቸው እንዳይቋረጥ አጥብቃ ለመያዝ በማሰብ ነበር። ጌታ ግን አዲስ መንፈሳዊ ህብረት እንደሚያስፈልግ ለማስተማር ከለከላት። በሌላ በኩል ቶማስ ጌታን የፈለገው አጥብቆ ለመያዝ ሳይሆን፣ ትንሳኤውን ስለተጠራጠረና ክርስቶስ በእርግጥ በስጋ መነሳቱን ማረጋገጫ (ማስረጃ) ስለፈለገ ነው። ቶማስ እውነተኛው ጌታ መሆኑን እስካላየና እስካልነካ ድረስ አላምንም ብሎ ነበር (ዮሐ 20:25)።

በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው የልብ ውጥረት፣ በተሳሳተ እይታ ላይ የተመሰረተ ፍቅርና በጥራጣሬ ላይ በተመሰረተ አለማመን መካከል ነው። ኢየሱስ የማርያምን የፍቅር ስሜት ወደ ላቀ መንፈሳዊ እምነት ለማሳደግ “ልቀቂኝ” ሲላት፣ የቶማስን የጥርጣሬ ልብ ለመስበርና ወደ እምነት ለማምጣት ደግሞ “ንካኝ” አለው። የክርስቶስ አላማ ሁለቱንም ከነበሩበት የልብ ድካም አውጥቶ ወደ ፍጹም እምነት ማሸጋገር ነበር።

ይህ ተግባር የክርስቶስን ታላቅ የእረኝነት ባህሪ ያሳያል። እርሱ የእያንዳንዱን ሰው የተለያየ መንፈሳዊ ፍላጎትና ድካም ጠንቅቆ ያውቃል። ለሚያምኑት ነገር ግን ስጋዊ እይታ ላላቸው መንፈሳዊ ማስተዋልን ይሰጣል፤ ለሚጠራጠሩት ደግሞ ጥርጣሬያቸውን የሚፈውስ ማረጋገጫን በጸጋው ያቀርባል።

የእግዚአብሔር አያያዝ ለእያንዳንዱ ሰው እንደየፍላጎቱ ነው። ቃሉ ለእኛም ጌታችን የእኛንም የተለያየ ድካምና ጥርጣሬ እንደሚረዳ በማወቅ፣ ሀሳባችንን ሁሉ ያለ ፍርሃት ወደ እርሱ በማቅረብ የእምነትን ፈውስ እንድንቀበል ያበረታታናል።

የጌታ ጥበብ ሰዎችን ሁሉ ወደ ሕይወት ይመራል። “የእግዚአብሔር አያያዝ እንደ ሰዎቹ የልብ ፍላጎት የተለያየ ቢሆንም፣ አላማው ግን ሁሉንም ወደ ፍጹም እምነት ማምጣት ነው” እንደሚባለው፣ ለእያንዳንዱ ልብ የሚሆን ፈውስ በእርሱ ዘንድ አለ።