ሐዋርያው ጳውሎስ አማኝ ከሞት በኋላ ስለሚያገኘው የክብር ሥፍራ ሲያብራራ፣ "ከሥጋ ተለይተን በጌታ ዘንድ መሆን ደስ ይለናል" በማለት ታላቅ መለኮታዊ ተስፋን ያውጃል (2 ቆሮ 5:8)። "በጌታ ዘንድ መሆን" (በግሪኩ ኤንዴሜኦ) ማለት፣ ወደ እውነተኛው መኖሪያ ቤት መግባት፣ ፊት ለፊት መገናኘትና፣ ምንም ዓይነት መጋረጃ ወይም ርቀት በሌለበት ሁኔታ ከክርስቶስ ኢየሱስ ጋር ፍጹም ኅብረት ማድረግ ማለት ነው። ይህ ቃል የክርስቲያን ነፍስ ከሥጋዋ በምትለይበት ቅጽበት፣ ወዲያውኑ ወደ መንግሥተ ሰማያት ገብታ ከጌታዋ ጋር እንደምትገናኝ የሚያረጋግጥ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ "ኤንዴሜኦ" የሚለው ቃል አንድ ሰው ከስደት ተመልሶ በገዛ አገሩ፣ ከቤተሰቡና ከሚወዳቸው ሰዎች ጋር ሲቀላቀል የሚሰማውን ጥልቅ የቤትና የዕረፍት ስሜት ለመግለጽ ይሠራበት ነበር። በምድር ላይ ስንኖር እኛ መንገደኞችና መጻተኞች ነን (ዕብ 11:13)። የቱንም ያህል በምድር ብንደሰትም፣ እውነተኛው ቤታችን እዚህ አይደለም። ጳውሎስ የቆሮንቶስን አማኞች፣ ሞት ማለት ወደ ባዕድ አገር መሄድ ሳይሆን፣ ረዥም ጉዞን ጨርሶ እውነተኛውና ዘላለማዊው አባት ወዳለበት ሞቃታማ ቤት መግባት መሆኑን ያስተምራቸዋል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ ከጌታ ጋር መሆን በመካከለኛው ዘመን ያለውን የክርስቲያን ነፍስ ሁኔታ ያብራራል። አንድ አማኝ ሲሞት፣ ነፍሱ በመቃብር ውስጥ አታንቀላፋም፣ ወይም ንስሐ ወደምትገባበት ጊዜያዊ ማጽጃ ሥፍራ አትሄድም። ጌታችን ኢየሱስ በመስቀል ላይ ለነበረው ወንበዴ፣ "እውነት እልሃለሁ፣ ዛሬ ከእኔ ጋር በገነት ትሆናለህ" (ሉቃ 23:43) እንዳለው፣ ከሥጋ መለየትና ከጌታ ጋር መሆን በቅጽበት የሚፈጸም ሽግግር ነው። አማኙ የትንሣኤውን አካል ገና ባይለብስም፣ ነፍሱ ግን በእግዚአብሔር መገኘት ውስጥ ሙሉ ደስታንና ዕረፍትን ታጣጥማለች።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ በምድር ላይ በነበርንበት ጊዜ የነበረን የእምነት ኅብረት ወደ እይታ ኅብረት መለወጡ ነው። በምድር ላይ ሆነን ጌታን የምናውቀው በእምነት፣ በመንፈስ ቅዱስና በቃሉ በኩል ነው፤ በአካል አናየውም። "ከጌታ ዘንድ እንርቃለን" የተባለውም ይኸው አካላዊ ርቀት ነው። ነገር ግን ከሥጋ ስንለይ እምነት ያበቃል፤ ያገለገልነውን፣ የወደድነውንና የጸለይንለትን አምላክ ያለምንም መጋረጃ ፊት ለፊት በክብሩ እናየዋለን (1 ቆሮ 13:12)። ይህ ፊት ለፊት መተያየት የሰማይ ደስታ ሁሉ ማዕከል ነው።
ቃሉ ለእኛም በተለይም የምንወዳቸውን በሞት ስናጣ ታላቅ መጽናኛ ይሰጠናል። በክርስቶስ የሞቱ ወገኖቻችን የት አሉ? ብለን አንጨነቅም። እነርሱ ከሥጋቸው ድንኳን ቢለዩም፣ አሁን ከጌታ ጋር በታላቅ ደስታና ክብር ውስጥ ይገኛሉ። ሞት መለየት ቢሆንም፣ የከፋ መለየት ሳይሆን ወደ ተሻለ ኅብረት የሚያስገባ በረከት ነው። እኛም ብንሆን የሕይወታችን የመጨረሻ ግብ ምድራዊ ስኬት ሳይሆን፣ ሩጫችንን ጨርሰን ከጌታችን ጋር ፊት ለፊት መገናኘት መሆኑን አውቀን ልንተጋ ይገባል።
በማጠቃለያ፣ ከጌታ ጋር መሆን የክርስቲያን ጉዞ የመጨረሻውና የከበረው መዳረሻ ነው። "የክርስቲያን ሞት ማለት ዓይነ ስውርነት ተወግዶ፣ የሰማዩን ሙሽራ በክብሩ ውበት ፊት ለፊት ማየት ማለት ነው" እንደሚባለው፣ ከጌታ ጋር መሆን ከሁሉ ይበልጣል። እያንዳንዱ አማኝ ይህንን ዘላለማዊ ኅብረት ተስፋ በማድረግ፣ በምድር ላይ ያለውን ጊዜያዊ የሥጋ ድንኳን ኑሮ በቅድስናና አምላኩን በማገልገል ሊያሳልፍ ይገባል።