“በእንጨት የሚሰቀል ሁሉ የተረገመ ነው ተብሎ ተጽፎአልና ክርስቶስ ስለ እኛ እርግማን ሆኖ ከሕግ እርግማን ዋጀን” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ መሠረታዊ የሆነውን የድነት እውነት ያውጃል (ገላትያ 3፥13)። በዚህ ክፍል ውስጥ “መዋጀት” የሚለው ቃል አንድን ባሪያ ከባርነት ገበያ ላይ ዋጋ ከፍሎ ነፃ ማውጣትን ያመለክታል። “የሕግ እርግማን” ደግሞ የእግዚአብሔርን ፍጹም ሕግ ሙሉ በሙሉ መፈጸም ባለመቻላችን ምክንያት በእኛ ላይ የተፈረደውን የዘላለም ሞትና ቅጣት ይገልጻል።
በታሪካዊና በባህላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቱ የአይሁድ ማኅበረሰብ ዘንድ በእንጨት ላይ ተሰቅሎ መሞት ከሁሉ የከፋ የውርደትና የእግዚአብሔር ቁጣ መገለጫ ተደርጎ ይቆጠር ነበር። ሕጉን መተላለፍ የሚያመጣው መዘዝ ቀላል አልነበረም፤ ማንም ሰው የሙሴን ሕግጋት ሁሉ ጠብቆ መኖር አይችልምና ሁሉም በሕጉ ፍርድ ሥር ወድቆ ነበር። ጳውሎስ ይህንን እውነት ዘዳግም 21፥23 ላይ ያለውን ሐሳብ በመጥቀስ፣ አይሁዳውያን በደንብ በሚረዱት መንገድ አብራርቶታል።
በሕጋዊና በመለኮታዊ ሥነ-መለኮት አቅጣጫ፣ የሰው ልጅ በኃጢአቱ ምክንያት መክፈል የነበረበት የሞት ዕዳ ነበር። የሕግ እርግማን ማለት የእግዚአብሔር ጽድቅ የሚጠይቀው ቅጣት ነው። ኢየሱስ ክርስቶስ በመስቀል ላይ ሲሞት፣ ይህንን የእኛን ዕዳ በራሱ ላይ ወሰደ። ፍጹምና ኃጢአት የሌለበት እርሱ፣ በእኛ ምትክ ሆኖ የሕግን ቅጣት ተቀበለ፤ በዚህም የሕግን ጥያቄ ሙሉ በሙሉ መለሰ (ሮሜ 8፥3-4)።
የዚህ ሁኔታ ክብደትና ውጥረት የሚታየው በእግዚአብሔር ፍትሕና ፍቅር መሃል ባለው ታላቅ መስተጋብር ነው። እግዚአብሔር ኃጢአትን ዝም ብሎ ማለፍ አይችልም፤ ፍትሑ ቅጣትን ይጠይቃል። ስለዚህም ክርስቶስ የዓለምን ኃጢአት ተሸክሞ በመስቀል ላይ ሲሰቀል፣ ያንን የኃጢአት እርግማን በሥጋው ተሸከመ (1 ጴጥሮስ 2፥24)። በእርሱ መስዋዕትነት የተነሳ፣ እኛ በእምነት ከሕግ ፍርድና እርግማን ነፃ ወጥተናል።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ጥልቅ የሆነ የነፃነትና የምስጋና ሕይወት እንድንኖር ያደርገናል። በራሳችን ጥረት ወይም ሕግን በመጠበቅ መዳን እንደማንችል ተረድተን፣ ሙሉ በሙሉ በክርስቶስ ጸጋ ላይ ብቻ እንድንደገፍ ይመክረናል። ክርስቶስ ስለ እኛ እርግማን ሆኖ ዋጋችንን ከፍሏልና፣ አሁን ያለነው በጸጋ ሥር እንጂ በኩነኔ ሥር አይደለም (ሮሜ 8፥1)።
በማጠቃለያም፣ ክርስቶስ በከፈለው ወደር የለሽ መስዋዕትነት እኛ የሕይወትን በረከት ወርሰናል። “የእግዚአብሔር ልጅ እኛን ነፃ ስላወጣን በእውነት ነፃ ወጥተናል” የሚለውን እውነት በልባችን ይዘን፣ በክርስቶስ ያገኘነውን ማዳን በየዕለቱ ልናከብር ይገባል።