ሐዋርያው ይሁዳ አማኞች ራሳቸውን እንዴት ማነጽ እንዳለባቸው ሲመክር "እናንተ ግን ወዳጆች ሆይ፣ ከሁሉ ይልቅ ቅዱስ በሆነ ሃይማኖታችሁ (እምነታችሁ) ራሳችሁን ለማነጽ እየተጋችሁ በመንፈስ ቅዱስም እየጸለያችሁ…" በማለት ይጽፋል (ይሁዳ 1:20)። እዚህ ላይ "ሃይማኖት" ወይም እምነት የተባለው የግል ውስጣዊ ስሜትን ሳይሆን፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ወንጌል ላይ የተመሠረተውን፣ ለቅዱሳን አንድ ጊዜ የተሰጠውንና ሐዋርያት ያስተማሩትን አጠቃላይ የክርስትና አስተምህሮ እውነት ነው።
በታሪካዊው አውድ፣ ቤተ ክርስቲያን በከፍተኛ የክህደት (አፖስታሲ) ማዕበል ውስጥ ትገኝ ነበር። የሐሰት አስተማሪዎች የክርስቶስን ትምህርት በማጣመም ሥጋዊና ርኩስ የሆነ ልማድ እያስገቡ ነበር። ይሁዳ ይህንን ርኩሰት ለመዋጋት፣ አማኞች መሠረታቸው በሆነው "ቅዱስ" እምነት ላይ ራሳቸውን እንዲገነቡ አሳሰበ። ይህ እምነት ቅዱስ የተባለው፣ ምንጩ ቅዱስ ከሆነው እግዚአብሔር ስለሆነ፣ ይዘቱ ንጹሕ ስለሆነ፣ እና ተከታዮቹን ወደ ቅድስና ሕይወት ስለሚመራ ነው።
ከሥነ-መለኮት አንጻር፣ ራስን በዚህ ቅዱስ እምነት ላይ ማነጽ ማለት የእግዚአብሔርን ቃል በጥልቀት ማጥናት፣ በእውነቱ ላይ ሥር መስደድና ከሐሰት ትምህርት ራስን መጠበቅ ነው። ይህ የግንባታ ሥራ በራስ ጉልበት ብቻ የሚደረግ ሳይሆን፣ ይሁዳ እንዳለው "በመንፈስ ቅዱስ እየጸለያችሁ" የሚፈጸም ነው። የእግዚአብሔር ቃል (ቅዱስ እምነት) እና መንፈስ ቅዱስ አብረው ሲሠሩ፣ አማኙ በማንኛውም የሐሰት ትምህርት ነፋስ የማይናወጥ ጠንካራ መንፈሳዊ ሕንጻ ይሆናል።
ይህንን መሠረት ሐዋርያው ጳውሎስ ሲገልጽ፣ በሐዋርያትና በነቢያት መሠረት ላይ ታንጻችኋል፣ የማዕዘኑም ራስ ድንጋይ ክርስቶስ ኢየሱስ ነው፤ በእርሱም ሕንጻ ሁሉ እየተገጣጠመ በጌታ ቅዱስ ቤተ መቅደስ እንዲሆን ያድጋል ይላል (ኤፌሶን 2:20-21)። ቆላስይስም ላይ፣ በእርሱ ሥር ሰዳችሁና ታንጻችሁ፣ እንደ ተማራችሁ በእምነት ጸኑ በማለት የእምነትን ሕንጻ አበክሮ ያሳስባል (ቆላስይስ 2:7)።
ቃሉ ለእኛም መንፈሳዊ ሕይወታችንን በምን ላይ እየገነባን እንደሆነ እንድንመረምር ያደርገናል። እምነታችን በሰዎች ፍልስፍና፣ በስሜት ወይም በተአምራት ላይ ብቻ ከተመሠረተ ቶሎ ይፈርሳል። እኛ ራሳችንን ማነጽ ያለብን በሐዋርያት ትምህርት፣ በክርስቶስ መስቀልና በቃሉ እውነት ላይ ነው። ቃሉን እያጠናን በመንፈስ ቅዱስ ስንጸልይ፣ ሕይወታችን ጽኑ ይሆናል።
የሕንጻው ጥንካሬ የሚለካው በመሠረቱ ጥልቀት ነው። "ቅዱስ በሆነው እውነት ላይ የተመሠረተ የጸሎት ሕይወት፣ የሐሰት ትምህርትን ማዕበል ሁሉ ይቋቋማል" እንደሚባለው፣ እኛም ራሳችንን በእግዚአብሔር ቃል ላይ እያንጽን ዘወትር በመንፈስ ልንጸልይ ይገባል።