በራእይ መጽሐፍ አራቱ ሕያዋን ፍጥረታት እግዚአብሔርን ሲያመልኩ "የነበረውና ያለ የሚመጣውም ሁሉንም የሚገዛ ጌታ አምላክ" በማለት ዘላለማዊ ማንነቱን ያውጃሉ (ራእይ 4፡8)። ይህ ታላቅ መለኮታዊ መጠሪያ እግዚአብሔር በጊዜ ያልተገደበ، መጀመሪያና መጨረሻ የሌለው፣ ታሪክን ሁሉ በጁ የያዘና ሉዓላዊ አምላክ መሆኑን የሚያረጋግጥ እጅግ ጥልቅ የሆነ የነገረ መለኮት ቃል ነው።
በታሪካዊና ቋንቋዊ ዳራ፣ ይህ አገላለጽ እግዚአብሔር ለሙሴ በቁጥቋጦው መካከል ከተገለጠበትና "ያለና የሚኖር" (ያህዌ) ብሎ ራሱን ካስተዋወቀበት ታላቅ ስም ጋር ቀጥተኛ ትስስር አለው (ዘጸአት 3፡14)። ዮሐንስ ይህንን ስም በማስፋፋት አምላካችን የዘመናት ሁሉ ባለቤት መሆኑን አብራርቶታል። እርሱ ዓለም ሳይፈጠር የነበረ፣ አሁን ዓለምን እየገዛ ያለ፣ እንዲሁም ወደፊት ዓለምን በጽድቅ ለመዳኘትና መንግሥቱን ለመመሥረት የሚመጣ ታላቅ ንጉሥ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ቃል በእግዚአብሔርና በፍጥረት መካከል ያለውን መሠረታዊ ልዩነት ያሳያል። የሰው ልጅ በጊዜ ታስሮ የሚኖር ፍጡር ነው፤ ያለፈውን መለወጥ አይችልም፣ የነገውንም አያውቅም። እግዚአብሔር ግን ከጊዜ ውጪ ሆኖ ያለፈውን፣ አሁኑንና ወደፊቱን በአንድ እይታ ይመለከታል። "የሚመጣው" የሚለው ቃል በተለይ ክርስቶስ ኢየሱስ ታሪክን ለመደምደም ዳግም የሚመጣ መሆኑን አበክሮ ያሳያል።
በዚህ እውነት ውስጥ ታላቅ መንፈሳዊ ውጥረትና መጽናኛ አለ። የመጀመሪያው ክፍለ ዘመን ክርስቲያኖች በሮማውያን እጅ ሲሰቃዩ፣ የዓለም ታሪክ በጨካኝ ነገሥታት እጅ የወደቀ ሊመስል ይችላል። ነገር ግን እግዚአብሔር "የነበረና ያለ" ብቻ ሳይሆን "የሚመጣም" አምላክ በመሆኑ፣ ታሪክ ከቁጥጥሩ ውጪ እንዳልሆነና የመጨረሻው ቃል የእርሱ መሆኑን ያረጋግጥላቸዋል። አሁን ያለው መከራ፣ ወደፊት በሚመጣው ክብር ይዋጣል።
የሰው ልጅ ሁልጊዜም ስለ ወደፊቱ ጊዜ ይጨነቃል። የነገው ቀን ምን ይዞ እንደሚመጣ ባለማወቅ በፍርሃት ይዋጣል። ነገር ግን የእኛ አምላክ ገና ወዳልደረስንበት ነገ አስቀድሞ የደረሰ "የሚመጣ" አምላክ ነው። ስለዚህ ሕይወታችንን የነበረ፣ ያለና በሚመጣው ጌታ እጅ ስንሰጥ፣ ፍርሃት ሁሉ ይወገዳል፤ ምክንያቱም የወደፊታችን ዋስትና ያለው ከጊዜ በላይ በሆነው አምላክ እጅ ነው።
ቃሉ ለእኛም ባለፈው ታሪካችን ሳንጸጸት፣ አሁን ባለው ሁኔታችን ሳንሸበር፣ ስለ ነገውም ሳንጨነቅ ዘመናችንን ሁሉ በእግዚአብሔር እጅ እንድንጥል ያሳስበናል። "አልፋና ዖሜጋ፥ ፊተኛውና ኋለኛው፥ መጀመሪያውና መጨረሻው እኔ ነኝ" እንደሚለው ቃሉ (ራእይ 22፡13)፣ እኛም የታሪካችን ሁሉ ጌታ በሆነው አምላክ ታምነን መምጣቱን በተስፋ ልንጠብቅ ይገባናል።