እግዚአብሔር የተሰወረውን የልብ ሰው ለምን ከፍ አድርጎ ይመለከታል? (1ኛ ጴጥሮስ 3:4)

ጴጥሮስ እውነተኛውን የክርስቲያን ውበት ሲያብራራ "ነገር ግን በእግዚአብሔር ፊት ዋጋው እጅግ የከበረ… የተሰወረ የልብ ሰው ይሁንላችሁ" ይላል (1ኛ ጴጥሮስ 3:4)። "የተሰወረ የልብ ሰው" የሚለው ሐረግ የሚያመለክተው በሰዎች ዐይን የማይታየውን፣ ነገር ግን እውነተኛ ማንነታችን የሆነውን ውስጣዊ መንፈሳችንን፣ ሀሳባችንንና ዝንባሌያችንን ነው።

በታሪካዊና ማኅበራዊ ዕይታ፣ የሰው ልጅ ዘወትር የሚገመገመው በሚታየው አካሉ፣ በለበሰው ልብስና ባለው ሥልጣን ነው። ሆኖም፣ ይህ ውጫዊ አካል በሕመም፣ በእርጅና እና በሞት የሚፈርስ አላፊ ማደሪያ ነው። እግዚአብሔር አምላክ ግን ዘላለማዊ ስለሆነ፣ ከእርሱ ጋር ለዘላለም የሚኖረውንና ሞት የማይሽረውን ውስጣዊ ማንነታችንን ይመለከታል፣ ይመዝናልም።

የዚህ ሥነ-መለኮታዊ ትርጉም እጅግ ጥልቅ ነው። የልብ ሰው ማለት የመንፈስ ቅዱስ ማደሪያ የሆነው፣ በእግዚአብሔር ቃል የታደሰው አዲሱ ፍጥረት ነው። እግዚአብሔር ይህንን የተሰወረ የልብ ሰው ከፍ አድርጎ የሚመለከተው፣ በውስጡ እውነተኛ እምነት፣ ፍቅር፣ ንስሐ እና ቅድስና የሚመነጭበት ምንጭ ስለሆነ ነው። ውጫዊው አካል ቢያጌጥም ልብ ከቆሸሸ በእግዚአብሔር ዘንድ ተቀባይነት የለውም።

ጠቢቡ ሰሎሞን ይህንን እውነት ሲያስረዳ፣ የሕይወት መውጫ ከእርሱ ነውና አጥብቀህ ልብህን ጠብቅ በማለት የልብን ወሳኝነት አስምሮበታል (ምሳሌ 4:23)። ሐዋርያው ጳውሎስም የውጭው ሰውነታችን ቢጠፋ እንኳ፣ የውስጡ ሰውነታችን ዕለት ዕለት ይታደሳል በማለት የእግዚአብሔርን ትኩረት አቅጣጫ ያስረዳናል (2ኛ ቆሮንቶስ 4:16)።

ቃሉ ለእኛም መንፈሳዊ ሕይወታችንን እንድንመረምር ያደርገናል። በቤተ ክርስቲያን ፊት ጻድቅ መስሎ መታየት ቀላል ሊሆን ይችላል፣ ነገር ግን እግዚአብሔር በጨለማ ያለውን የልባችንን ስውር ሀሳብ ያያል። ስለዚህ፣ ትኩረታችን ሰዎችን ለማስደሰት ከሚደረግ ውጫዊ ትዕይንት ይልቅ፣ ልባችንን በማንጻት ላይ ሊሆን ይገባል።

እውነተኛ ማንነት ከቆዳ ሥር ይገኛል። "የሰው እውነተኛ ማንነት ከቆዳው ሥር የሚገኘው እንጂ በመስታወት ፊት የሚታየው አይደለም" እንደሚባለው፣ እኛም የተሰወረውን የልባችንን ሰው በእግዚአብሔር ቃል ዘወትር እያሳመርን ልንመላለስ ይገባል።