እግዚአብሔር ከልባችን ይልቅ ታላቅ ነው ማለት ምን ማለት ነው (1 ዮሐንስ 3፡20)?

የአማኞችን የውስጥ የሕሊና ወቀሳና የእግዚአብሔርን ጸጋ ሐዋርያው ዮሐንስ ሲያነጻጽር፣ "ልባችንም ቢፈርድብን እግዚአብሔር ከልባችን ይልቅ ታላቅ ነው ሁሉንም ያውቃል" (1 ዮሐንስ 3፡20) በማለት እጅግ አጽናኝ የሆነ መለኮታዊ እውነትን ይገልጻል። እዚህ ላይ "ልባችን ቢፈርድብን" የሚለው ሐረግ፣ የሰው ልጅ ሕሊና በራሱ ድካምና ኃጢአት ምክንያት አእምሮን ሲወቅስ፣ ስሜትን ሲያደቅና ሰውየው በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነት እንደሌለው አድርጎ ሲያሳምን ነው። "እግዚአብሔር ከልባችን ይልቅ ታላቅ ነው" መባሉ ደግሞ፣ የእግዚአብሔር ምሕረትና ፍርድ ከእኛ ጠባብ ሕሊና እጅግ የሰፋና ፍጹም መሆኑን ያሳያል።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ አማኞች ክርስቶስን ከተቀበሉ በኋላም የድሮ ማንነታቸውና ድካማቸው እያስታወሰ ሕሊናቸው ይረበሽ ነበር። በተለይም ፍቅርን በተግባር በማሳየት በኩል የጎደሉበትን ነገር እያሰቡ "እኔ በእውነት የእግዚአብሔር ልጅ ነኝን?" የሚል ጥርጣሬ ይገባባቸው ነበር። ዮሐንስ ይህንን የሕሊና ሥቃይ በሚገባ ስለተረዳ፣ የደህንነታቸው ዋስትና የተመሠረተው በተለዋዋጩ የሕሊናቸው ስሜት ላይ ሳይሆን፣ ሁሉን አዋቂ በሆነው በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ መሆኑን በማረጋገጥ አጽናናቸው።

በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት የእግዚአብሔርን ሁሉን አዋቂነት ያብራራል። ልባችን የሚያውቀው ውድቀታችንንና ድካማችንን ብቻ ሊሆን ይችላል፤ እግዚአብሔር ግን ያን ብቻ ሳይሆን፣ በክርስቶስ ያለንን እምነት፣ የልባችንን ጥልቅ የንስሐ ፍላጎት፣ እንዲሁም በመስቀል ላይ የፈሰሰውን የልጁን ደም ያያል። ልባችን ሲኮንነን እግዚአብሔር ግን በክርስቶስ ጽድቅ ያጸድቀናል (ሮሜ 8፡33-34)። እግዚአብሔር ሰውን የሚመዝነው በሕሊናው ጠባብ ፍርድ ሳይሆን፣ በጸጋው ስፋት ነው።

ይህ ማለት ግን ሕሊናን ችላ ብሎ ኃጢአት መሥራት ይፈቀዳል ማለት አይደለም። ይልቁንም፣ በእውነት እግዚአብሔርን እየወደድን በሥጋ ድካም ስንወድቅ ሰይጣን በተስፋ መቁረጥ እንዳይመታን የተሰጠ መከላከያ ነው። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ሁሉንም ነገር ያውቃል፤ ጴጥሮስ ጌታውን ከካደ በኋላ "ጌታ ሆይ፣ አንተ ሁሉን ታውቃለህ፤ እንድወድህ አንተ ታውቃለህ" (ዮሐንስ 21፡17) ብሎ እንደመለሰው፣ እግዚአብሔር ከውድቀታችን በስተጀርባ ያለውን እርሱን የመውደድ እውነት ያውቃል።

ቃሉ ለእኛም በሕሊና ወቀሳ ምክንያት ተስፋ ለቆረጥን ታላቅ መጽናናትን ይሰጠናል። አንዳንድ ጊዜ የራሳችን ልብና ጠላት ዲያብሎስ ክሳቸውን ሲያበዙብን፣ መሸሸጊያችን የራሳችን ጽድቅ ሳይሆን፣ ከልባችን ይልቅ ታላቅ የሆነውና ሁሉን የሚያውቀው አፍቃሪው አምላካችን መሆኑን አውቀን በጸጋው ዙፋን ፊት በድፍረት ልንቀርብ ይገባናል።

"ልባችን የውድቀታችንን መጠን ሲለካ፣ እግዚአብሔር ግን የመስቀሉን ጸጋ ስፋት ይመለከታል፤" እንደሚባለው፣ ከማንኛውም የሕሊና ፍርድ በላይ የሆነው የእግዚአብሔር ምሕረት የዘላለም ሰላማችን ዋስትና ነው።