"በእናንተ መልካምን ሥራ የጀመረው እስከ ኢየሱስ ክርስቶስ ቀን ድረስ እንዲፈጽመው ይህን ተረድቼአለሁና" (ፊልጵ 1፡6)። ይህ ቃል በመላው መጽሐፍ ቅዱስ ውስጥ የሰውን ልጅ ድነት (መዳን) በተመለከተ እጅግ ከፍተኛ የሆነ የዋስትናና የመጽናናት ቃል ነው። \’መልካም ስራ\’ የተባለው እግዚአብሔር ሰውን ከኃጢአት ጨለማ ወደ ብርሃን የማውጣቱ፣ ዳግም የማስወለዱ፣ ኃጢአትን ይቅር የማለቱና የእግዚአብሔር ልጅ የማድረጉ መለኮታዊ የጸጋ ስራ ነው። ይህ ስራ በሰው ጥረት ሳይሆን በእግዚአብሔር ሉዓላዊ አሰራር የሚከናወን ነው።
በታሪካዊና ስነ ልቦናዊ አውድ፣ የፊልጵስዩስ አማኞች በአካባቢያቸው ካለው የጣዖት አምልኮ ማህበረሰብ የተለዩ በመሆናቸው ስደትና መከራ ይገጥማቸው ነበር። በሕይወት ፈተናዎች ውስጥ ሲያልፉ \’እምነታችንን እስከ መጨረሻው ማቆየት እንችል ይሆን?\’ የሚል የሰውኛ ስጋት ሊገባቸው ይችል ነበር። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን መንፈሳዊ ስጋት ለማስወገድ፣ የድነታቸው ጀማሪ እነርሱ ራሳቸው ሳይሆኑ፣ የማይለዋወጠው አምላክ መሆኑን አጥብቆ ያረጋግጥላቸዋል። የጀመረው እርሱ ስለሆነ፣ ፈጻሚውም እርሱው ነው።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት በእግዚአብሔር ሉዓላዊነትና በሰዎች ዘላቂ የድነት ዋስትና መካከል ያለውን እውነት ያብራራል። የሰው ልጅ በራሱ ጉልበት የጀመረው ማንኛውም ስራ በድካም፣ በሁኔታዎች መለዋወጥ ወይም በአቅም ማነስ ምክንያት ሊቋረጥ ይችላል። እግዚአብሔር ግን ፍጹምና ሁሉን ቻይ ፈጣሪ በመሆኑ የጀመረውን መንፈሳዊ ፕሮጀክት በመንገድ ላይ ጥሎ አይተወውም። መጸደቅን የጀመረው አምላክ፣ መቀደስን አስቀጥሎ በመጨረሻው የክርስቶስ ቀን በክብር ይደመድመዋል።
ይህ ማለት ግን አማኙ በኃጢአት እየኖረ ምንም አይመጣብኝም ብሎ በቸልታ ይቀመጣል ማለት አይደለም። እግዚአብሔር መልካሙን ስራ የሚፈጽመው አማኙን በማበረታታት፣ በመገሰጽና በመንፈስ ቅዱስ አቅም በመስጠት ነው። "ተረድቼአለሁና" (በግሪኩ ፔፖይታ) የሚለው የጳውሎስ ቃል ምንም አይነት ጥርጥር የሌለበትን ፍጹም መታመን ያሳያል። የደህንነታችን ዋስትና በእኛ ጥንካሬ ላይ ሳይሆን በእግዚአብሔር ታማኝነት ላይ የተመሰረተ ነው።
ቃሉ ለእኛም በራሳችን መንፈሳዊ ድካም ስንፈተን ታላቅ እረፍትን ይሰጠናል። እግዚአብሔር ህይወታችንን የሚሰራው በእጁ እንደያዘው ሸክላ ስለሆነ፣ ስራውን እስኪያጠናቅቅ ድረስ በእጁ ላይ ሆነን ልንታገስና በጸጋው ልንደገፍ ይገባል። እግዚአብሔር ፕሮጀክቱን አያቋርጥም።
በማጠቃለያ እግዚአብሔር መልካሙን ስራ የጀመረው በእኛ ስለወደደ እንጂ ስራችንን አይቶ አይደለም። የጀመረው ጌታ እስከ ፍጻሜው ያደርሰናል፤ "እንግዲህ ክርስቶስን ኢየሱስን ጌታን እንደ ተቀበላችሁት በእርሱ ተመላለሱ" (ቆላ 2፡6) እንዳለ ቃሉ፣ እምነታችንን በእርሱ ላይ አድርገን እንጸናለን።