በራእይ መጽሐፍ አራቱ ሕያዋን ፍጥረታት በእግዚአብሔር ዙፋን ዙሪያ ሆነው ቀንና ሌሊት ሳያርፉ "ቅዱስ፥ ቅዱስ፥ ቅዱስ የነበረውና ያለ የሚመጣውም ሁሉንም የሚገዛ ጌታ አምላክ" በማለት ያመሰግናሉ (ራእይ 4፡8)። "ቅዱስ" የሚለው ቃል መሠረታዊ ትርጉሙ የተለየ፣ የከበረና ከማንኛውም ኃጢአትና ርኩሰት ፍጹም የራቀ ማለት ነው። እግዚአብሔር ቅዱስ ብቻ ሳይሆን የቅድስና ሁሉ ምንጭ ነው።
በባሕላዊና ቋንቋዊ ዳራ፣ በዕብራይስጥ ቋንቋ አንድን ነገር አጽንኦት ለመስጠትና የላቀ መሆኑን ለመግለጽ ቃሉን ይደግሙታል። ለምሳሌ \’ጥልቅ ጉድጓድ\’ ለማለት \’ጉድጓድ ጉድጓድ\’ ሊሉ ይችላሉ። ነገር ግን አንድ ቃል ሦስት ጊዜ ሲደጋገም፣ ያ ባሕሪ ፍጹም፣ ወሰን የለሽና ማንም ሊደርስበት የማይችል የላቀ ደረጃ መሆኑን ያሳያል። እግዚአብሔር ሦስት ጊዜ "ቅዱስ" መባሉ፣ ቅድስናው ከማንኛውም ፍጡር አስተሳሰብ በላይ የሆነ ፍጹም መለኮታዊ ባሕሪው መሆኑን ያረጋግጣል።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ ሦስት ጊዜ የተደጋገመው የቅድስና አዋጅ የእግዚአብሔርን ሥላሴያዊ ባሕሪም ፍንትው አድርጎ ያሳያል። አብ ቅዱስ ነው፣ ወልድ ቅዱስ ነው፣ መንፈስ ቅዱስም ቅዱስ ነው። ከዚህም በላይ፣ ቅድስና የእግዚአብሔር ባሕሪያት ሁሉ መሠረት ነው። ፍቅሩ ቅዱስ ፍቅር ነው፣ ፍርዱ ቅዱስ ፍርድ ነው፣ ኃይሉም ቅዱስ ኃይል ነው። ያለ ቅድስናው እግዚአብሔርን መረዳት ፈጽሞ አይቻልም።
በዚህ ታላቅ አዋጅ ውስጥ እጅግ የሚያስፈራ መንፈሳዊ ውጥረት አለ። እግዚአብሔር ሦስት ጊዜ ቅዱስ ሲሆን፣ የሰው ልጅ ግን በኃጢአት የወደቀና የረከሰ ነው። ኃጢአተኛው የሰው ልጅ ከዚህ ፍጹም ቅዱስ አምላክ ጋር እንዴት ሊገናኝ ይችላል? ነቢዩ ኢሳይያስ ይህንን ድምፅ በሰማ ጊዜ "ከንፈሮቼ የረከሱብኝ ሰው ነኝና… ጠፍቻለሁ" ብሎ ጮኾ ነበር (ኢሳይያስ 6፡5)። የሰው ልጅ በራሱ ጽድቅ ወደዚህ ዙፋን መቅረብ አይችልም፤ መቅረብ የሚቻለው በክርስቶስ ኢየሱስ የማንጻት ደም ብቻ ነው።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው የእግዚአብሔርን ፍቅር ብቻ መስማት ይፈልጋል። ነገር ግን መላእክት በሰማይ የሚያመሰግኑት "ፍቅር፣ ፍቅር፣ ፍቅር" ብለው ሳይሆን "ቅዱስ፣ ቅዱስ፣ ቅዱስ" ብለው ነው። የእግዚአብሔርን ቅድስና ስንረዳ፣ ኃጢአታችንን አጥብቀን እንጠላለን፤ የጸጋውንም ታላቅነት ይበልጥ እናስተውላለን።
ቃሉ ለእኛም አምላካችን ምን ያህል የተለየና የከበረ መሆኑን አውቀን፣ በፊቱ በፍርሃትና በመንቀጥቀጥ እንድንመላለስ ያሳስበናል። "እኔ ቅዱስ ነኝና እናንተም ቅዱሳን ሁኑ" እንደሚለው ቃሉ (1ኛ ጴጥሮስ 1፡16)፣ እኛም ሦስት ጊዜ ቅዱስ ለሆነው አምላካችን የሚመጥን የቅድስናና የንጽሕና ሕይወት ዘወትር ልንለማመድ ይገባናል።