ሐዋርያው ጳውሎስ የመንፈስ ቅዱስን ስጦታዎች አመጣጥና ክፍፍል ሲያብራራ፣ "ይህን ሁሉ ግን ያ አንዱ መንፈስ እንደሚፈቅድ ለእያንዳንዱ ለብቻው እያካፈለ ይሠራል" በማለት መለኮታዊውን የአከፋፈል ሥርዓት ያረጋግጣል (1 ቆሮ 12:11)። "እያካፈለ" (በግሪኩ ዲያይሬሲስ) የሚለው ቃል፣ መንፈስ ቅዱስ በጥበቡ፣ በዕቅዱና በአላማው መሠረት ለየግለሰቡ የሚመጥነውን ልዩ የጸጋ ድርሻ መመደቡን ያሳያል። እግዚአብሔር መንፈሳዊ ስጦታዎችን የሚያከፋፍለው በሰውየው ጥያቄ፣ ብቃት ወይም ማኅበራዊ ደረጃ ላይ ተመሥርቶ ሳይሆን፣ እርሱ ራሱ በሉዓላዊ ፈቃዱ "እንደሚፈቅድ" መሆኑን ይህ ጥቅስ በግልጽ ያሳያል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ የቆሮንቶስ አማኞች ስጦታዎችን እንደ ግላዊ ክብርና ማዕረግ ይቆጥሯቸው ነበር። ሁሉም ሰው በተለይም በሚታዩትና አድናቆት በሚያስገኙት ስጦታዎች (እንደ ልሳንና ተአምራት) መካፈል ይፈልግ ነበር። ጳውሎስ ይህንን የፉክክር መንፈስ በማጥፋት፣ ቤተ ክርስቲያን እንደ አንድ አካል መሆኗንና አካል ደግሞ በልዩ ልዩ ብልቶች መዋቀሩን ያስረዳቸዋል። "ሁሉ ሐዋርያት ናቸውን? ሁሉስ ነቢያት ናቸውን?… ሁሉስ በልሳኖች ይናገራሉን?" በማለት ይጠይቃል (1 ቆሮ 12:29-30)። መልሱ "አይደሉም" ነው። እግዚአብሔር ለሰውነት ጤንነት ሲል ስጦታዎችን በልዩነት አከፋፍሏቸዋል።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ እግዚአብሔር ስጦታን የሚያከፋፍለው ለቤተ ክርስቲያን የጋራ ጥቅም እንጂ ለግለሰብ ማድመቂያ አይደለም។ አምላካችን የትኛው አማኝ የትኛው ስጦታ ቢሰጠው ለቤተ ክርስቲያን ይበልጥ በረከት እንደሚሆን ጠንቅቆ ያውቃል። "የለመንኩትን ስጦታ ይሰጠኛልን?" ለሚለው ጥያቄ፣ መልሱ ሁልጊዜ "አዎ" ላይሆን ይችላል። እኛ የምንለምነው ስጦታ ከእግዚአብሔር የሕይወት ዓላማና ለቤተ ክርስቲያን ካለው ዕቅድ ጋር የማይስማማ ከሆነ፣ መንፈስ ቅዱስ እኛ የለመንነውን ሳይሆን ለእኛና ለጉባኤው የሚጠቅመውን ትክክለኛ ስጦታ በጸጋው ያድለናል።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ የእግዚአብሔርን ሉዓላዊነት መቀበልና ስጦታን መፈለግ ነው። ምንም እንኳ መንፈስ ቅዱስ እንደ ፈቃዱ ቢያከፋፍልም፣ ጳውሎስ ግን "ታላላቆቹን ስጦታዎች በብርቱ ፈልጉ" በማለት ያበረታታል (1 ቆሮ 12:31)። ይህ ማለት አማኞች ለቤተ ክርስቲያን ማነጽ የሚጠቅሙትን ጸጋዎች በጸሎት መጠየቅና መናፈቅ አለባቸው። እግዚአብሔር ቅን የሆነውን የልባችንን መሻት አይቶ የጸጋ ስጦታን ሊጨምርልን ይችላል። ነገር ግን የምንፈልገው ስጦታ ባይሰጠን እንኳ፣ ጌታ በሰጠን ድርሻ ደስ ብሎን ማገልገል የእውነተኛ ክርስቲያን ትሕትና ነው።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የልብ ዕረፍትና ከቅንዓት ነጻ የመውጣት መድኃኒት ነው። ወንድሜ ወይም እኅቴ ታላቅ የፈውስ ወይም የስብከት ስጦታ ቢኖራቸው፣ አልቀናባቸውም። ምክንያቱም ያንን ስጦታ ያከፋፈለው የራሴው አባት የሆነው መንፈስ ቅዱስ መሆኑን አውቃለሁና። እግዚአብሔር ለእኔ የሰጠኝን የማስተናገድ ወይም የመጸለይ ስጦታ አቅፎ፣ እርሱ በሚያውቀው ሉዓላዊ ጥበቡ የክርስቶስን አካል እንዳገለግል መሾሙን ተቀብዬ በታማኝነት እሠራለሁ። ክፍፍሉ የመለኮት፣ አጠቃቀሙ ደግሞ የእኛ ኃላፊነት ነው።
በማጠቃለያ፣ መንፈሳዊ ስጦታዎች የሚከፋፈሉት በመንፈስ ቅዱስ ሉዓላዊ ጥበብና ፈቃድ ነው። "የእግዚአብሔር ስጦታ እንደ ሱፐርማርኬት ምርጫ ሳይሆን፣ እንደ ሐኪም ማዘዣ ለቤተ ክርስቲያን ጤንነት በተገቢው መጠን የሚሰጥ ጸጋ ነው" እንደሚባለው፣ መንፈስ ቅዱስ አከፋፋይ ነው። እያንዳንዱ አማኝ በጸሎት ጸጋን ሊጠይቅ ቢችልም፣ የመጨረሻውን ውሳኔ ግን ለታላቁ አከፋፋይ ለእግዚአብሔር ትቶ፣ በተቀበለው ስጦታ በታማኝነት ሊያገለግል ይገባል።