ሐዋርያው ጳውሎስ ክርስቲያኖች ከክርስቶስ ጋር ስላላቸው ፍጹም ትስስርና ኃላፊነት ሲያስተምር፣ "ብንኖር ለጌታ እንኖራለንና፣ ብንሞትም ለጌታ እንሞታለን። እንግዲህ ብንኖርም ሆነ ብንሞት እኛ የጌታ ነን" በማለት ሕይወትንና ሞትን የሚያስተሳስር ታላቅ እውነት ያውጃል (ሮሜ 14:8)። "የጌታ ነን" (በግሪኩ ቱ ኪሪዩ ኤስመን) ማለት፣ በሕጋዊም ሆነ በመንፈሳዊ መንገድ የራሳችን ባለቤቶች ሳንሆን፣ የክርስቶስ ንብረት፣ አገልጋይና ጥሪት ነን ማለት ነው። ይህ አባባል ክርስቲያን ነጻ የወጣው ለራሱ ፈቃድ ሳይሆን፣ ለጌታው ፈቃድ መገዛት መሆኑን በግልጽ ያሳያል።
በታሪካዊና ባሕላዊ አውድ፣ በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የሮም ግዛት ውስጥ የባርነት ሥርዓት እጅግ የተስፋፋ ነበር። አንድ ባሪያ ሙሉ በሙሉ የጌታው ንብረት ነው። ባሪያው የሚኖረው ጌታውን ለማገልገል ነው፤ ጌታው በሕይወቱም ሆነ በሞቱ ላይ ሙሉ ሥልጣን አለው። ጳውሎስ ይህንን ማኅበራዊ ሥዕል በመውሰድ፣ ክርስቲያኖች የኃጢአት ባርነትን አውልቀው የክርስቶስ ባሪያዎች መሆናቸውን ያስተምራቸዋል። ነገር ግን ይህ አዲሱ ጌታ እንደ ሮማውያን ጌቶች ጨካኝ ሳይሆን፣ ባሪያዎቹን በገዛ ደሙ የዋጀ አፍቃሪ፣ ጻድቅና የሕይወት ምንጭ የሆነ ጌታ ነው።
በነገረ መለኮት ጥልቀት፣ "የጌታ ነን" መባላችን የተመሠረተው በመስቀሉ የቤዛነት ዋጋ ላይ ነው። ጳውሎስ በ1ኛ ቆሮንቶስ 6:19-20 ላይ "በዋጋ ተገዝታችኋልና የራሳችሁ አይደላችሁም" በማለት ያረጋግጣል። ክርስቶስ በመስቀል ላይ የሞተው፣ ከኃጢአት፣ ከሞትና ከሰይጣን እጅ እኛን ገዝቶ የራሱ ሕጋዊ ንብረት ሊያደርገን ነው። ስለዚህ ክርስቲያን የራሱን ሕይወት እንደፈለገ የሚዘውርበት መብት የለውም። የምንኖረው እርሱን ለማስደሰት ነው፤ ስንሞትም ደግሞ ከእርሱ ጋር ለዘላለም ለመኖር ወደ ቤታችን እንሄዳለን። ሕይወትም ሆነ ሞት ከጌታ እጅ ሊነጥቀን አይችልም።
በዚህ ትምህርት ውስጥ ያለው ውጥረት፣ በነጻነትና በባለቤትነት መካከል ያለው ሚዛን ነው። ብዙ ሰዎች "ነጻነት" ማለት የፈለጉትን ማድረግ ይመስላቸዋል፤ መጽሐፍ ቅዱሳዊ ነጻነት ግን ከኃጢአት ጌትነት ነጻ ወጥቶ ለክርስቶስ ጌትነት መገዛት ነው። ክርስቲያኖች እርስ በርሳቸው ሲፋረዱና ሲናቁ፣ ጳውሎስ ይህንን ቃል ተጠቅሞ ይገሥጻቸዋል። "ሁላችንም የጌታ ከሆንን፣ አንተ በጌታህ ንብረት (በወንድምህ) ላይ ለምን ትፈርዳለህ? የእያንዳንዱ ሰው ዳኛ ባለቤቱ የሆነው ክርስቶስ ነው" በማለት፣ ፍርድን ለእግዚአብሔር እንድንተው ያሳስበናል።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የሆነ የሕይወት ዓላማና መጽናናት ይሰጠናል። እኛ የጌታ ንብረት ከሆንን፣ እርሱ በዓይኑ ብሌን ልክ ይጠብቀናል። በሽታ፣ ድህነት ወይም የሞት ጥላ እንኳ ቢያስፈራራን፣ "እኔ የራሴ አይደለሁም፣ እኔ የጌታ ነኝ፣ እርሱ ንብረቱን መጠበቅ ያውቅበታል" ብለን በእምነት ማረፍ አለብን። እንዲሁም በየዕለቱ ስንነሳ፣ የሕይወታችን ዓላማ የራሳችንን ስኬት ማሳደድ ሳይሆን፣ ባለቤታችን የሆነውን ክርስቶስን ማክበር መሆኑን አስበን በቅድስና ልንመላለስ ይገባል።
በማጠቃለያ፣ እኛ የጌታ ነን ማለት ሕይወታችን ፍጹም አስተማማኝ በሆነ መለኮታዊ እጅ ውስጥ ነው ማለት ነው። "የክርስቲያን ትልቁ ነጻነቱና ክብሩ፣ የገዛ ራሱ ጌታ መሆኑን ትቶ የክርስቶስ የፍቅር ባሪያ መሆኑን መቀበሉ ነው" እንደሚባለው፣ በሕይወትም ሆነ በሞት ከጌታ ጋር ያለን ትስስር ፈጽሞ የማይበጠስ ነው። እያንዳንዱ አማኝ ይህንን የባለቤትነት ማረጋገጫ በልቡ አትሞ፣ ዕድሜውን ሁሉ ለታላቁ አዳኝ ክብር ብቻ ሊሰጥ ይገባዋል።