ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “ነገር ግን ብዙዎቹ ፊተኞች ኋለኞች፥ ኋለኞችም ፊተኞች ይሆናሉ” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 19፡30)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ሐዋርያው ጴጥሮስ ሁሉን ትተው ስለተከተሉት ደቀ መዛሙርት ዋጋ በጠየቀው ጊዜ፣ ጌታም ስለሚጠብቃቸው ክብር ካስረዳ በኋላ ነው። እዚህ ላይ “ፊተኞች” የሚለው ቃል በምድራዊ ሥልጣን፣ በሃይማኖታዊ ክብር፣ በሀብት፣ እና በሰውኛ መመዘኛ ከፍ ያሉትን ሰዎች ሲያመለክት፣ “ኋለኞች” የተባለው ደግሞ በማኅበረሰቡ ዘንድ የተናቁትን፣ ትሑታንን እና ኃጢአተኞች ሆነው ንስሐ የገቡትን የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ የእግዚአብሔር መንግሥት አሠራር ከሰው ልጅ ምድራዊ አስተሳሰብና መመዘኛ ፍጹም የተለየ መሆኑን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ ማኅበረሰቡ በከፍተኛ የደረጃ እርከን የተከፋፈለ ነበረ። የሃይማኖት መሪዎች፣ ጻፎች እና ፈሪሳውያን በሕዝቡ ዘንድ ከፍተኛ ክብር ሲኖራቸው፣ ቀራጮች እና ኃጢአተኞች ደግሞ እጅግ የተናቁ ነበሩ። በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ አስተሳሰብ ዘንድ፣ እነዚህ ራሳቸውን እንደ ጻድቅ የሚቆጥሩት ሰዎች በመንግሥተ ሰማያት የፊት ስፍራ እንደሚሰጣቸው ይታመን ነበር። ነገር ግን፣ ኢየሱስ ይህንን ባህላዊ ልማድ በመሻር፣ በእግዚአብሔር ዘንድ ያለው የክብር ሥርዓት የተገላቢጦሽ መሆኑን ማወጁ በሃይማኖት መሪዎች ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ክስተት ነበር። ይህን ማለቱ፣ መንፈሳዊ ልዕልና የሚለካው በውጫዊ ሃይማኖታዊ ትዕይንት ሳይሆን በልብ መዋረድ መሆኑን በግልጽ ያሳያል።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው የእግዚአብሔር ጸጋ በሰው ልጅ የሥራ ልክ ወይም በዘመን ርዝመት የማይገደብ መሆኑ ላይ ነው። ይህንንም እውነት ኢየሱስ ወዲያውኑ ባስተማረው የወይን አትክልት ሠራተኞች ምሳሌ ላይ በግልጽ አሳይቷል (ማቴዎስ 20፡1-16)። በማለዳ ተጠርተው ቀኑን ሙሉ የሠሩትም ሆነ፣ በአሥራ አንደኛው ሰዓት ተጠርተው አንድ ሰዓት ብቻ የሠሩት ሠራተኞች እኩል የሆነ አንድ ዲናር ተከፍሏቸዋል። ይህም ደኅንነት እና መንፈሳዊ ክብር በእግዚአብሔር ሉዓላዊ ቸርነት እንጂ በሰውኛ የሥራ ውጤት ላይ የተመሠረተ አለመሆኑን ያረጋግጣል። ሐዋርያው ጳውሎስ “ጸጋው በእምነት አድኖአችኋልና፤ ይህም የእግዚአብሔር ስጦታ ነው እንጂ ከእናንተ አይደለም” እንዳለው፣ የመጀመሪያዎቹም ሆኑ የኋለኞቹ የሚድኑት በእርሱ ምሕረት ብቻ ነው (ኤፌሶን 2፡8-9)።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ የሰው ልጅ “ፍትሐዊ ነው” ብሎ በሚያስበው ምድራዊ መመዘኛ እና የእግዚአብሔር ገደብ የለሽ ጸጋ በሚጋጩበት ነጥብ ላይ ነው። ፊተኞች የነበሩት ፈሪሳውያን በራሳቸው ጽድቅ ስለተመኩ መሲሑን ሳይቀበሉ ቀሩ፤ በዚህም የተነሣ ከእግዚአብሔር መንግሥት ውጭ በመሆን ኋለኞች ሆኑ። በሌላ በኩል፣ ኋለኞች የነበሩት የተገለሉ ኃጢአተኞች እና አሕዛብ ግን፣ ድካማቸውን አምነው በንስሐ ወደ ክርስቶስ በመምጣታቸው የእግዚአብሔርን ጸጋ ተቀብለው ፊተኞች ሆኑ። ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ መንፈሳዊ ትዕቢት ሰውን ከእግዚአብሔር ክብር ሲያዋርደው፣ እውነተኛ ትሕትና ደግሞ ሰውን ወደ ዘላለም ክብር ከፍ እንደሚያደርገው ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ የቆየንበት ዘመን ወይም ያለን መንፈሳዊ እውቀት በእግዚአብሔር ፊት ሊያስታብየን እንደማይገባ ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና በእግዚአብሔር ዘንድ ያለን ተቀባይነት በማናችንም ሥጋዊ መመዘኛ ላይ ሳይሆን፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ፊት ራሳችንን በማዋረድ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በስምም ሆነ በሥልጣን “ፊተኛ” ለመሆን ከመሻማት ይልቅ፣ የሁሉ አገልጋይ በመሆን ትሑትና ተገዥ ልብ ይዞ መመላለስ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ቃል በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ከመንፈሳዊ ትዕቢት ርቀን ዘወትር በእግዚአብሔር ጸጋ ላይ ብቻ እንድንደገፍ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በምድር ላይ የክብር ዙፋን ከመፈለግ ይልቅ፣ በጌታ እግር ሥር ተቀምጦ የመስቀሉን መንገድ መከተል ነው። በመሆኑም፣ “በሰማያዊው መንግሥት እውነተኛው ታላቅነት እና ፊተኛነት የሚለካው በሰው ፊት ባለን ከፍታ ሳይሆን፣ ለእግዚአብሔር ክብር ስንል ራሳችንን በምናስገዛበት የትሕትና ጥልቀት ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።