"ወጣ ማለትስ ወደ ምድር ታችኛው ክፍል ደግሞ ወረደ ማለት ካልሆነ በቀር ምንድር ነው?" (ኤፌ 4፡9)። ይህ ጥልቅ የሆነ የሥነ መለኮት ቃል የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስን የትህትና ጉዞና የቤዛነት ስራ ሙላት የሚያሳይ ነው። \’ወደ ምድር ታችኛው ክፍል ወረደ\’ የሚለው አገላለጽ በዋናነት የሚያመለክተው፣ የክብር ጌታ የሆነው ክርስቶስ ከሰማያዊ ዙፋኑ ወርዶ የሰውን ሥጋ መልበሱን (ስጋዌን) እና እስከ መስቀል ሞት ብሎም እስከ መቃብር ድረስ ራሱን ዝቅ ማድረጉን ነው።
በታሪካዊና መጽሐፍ ቅዱሳዊ አውድ፣ \’የምድር ታችኛው ክፍል\’ የሚለው ቃል በተለያዩ መንገዶች ይተረጎማል። አንዳንዶች ይህ ቃል ኢየሱስ ከሞተ በኋላ ነፍሱ ወደ ሲኦል (ወደ ሙታን ስፍራ) መውረዷንና እዚያም ላሉት የድል አዋጅ ማወጁን ያሳያል ብለው ያምናሉ። ይሁን እንጂ፣ በአብዛኛው መጽሐፍ ቅዱሳዊ አረዳድ ይህ ሐረግ የሚያመለክተው ክርስቶስ ከሰማይ ክብር ወርዶ በምድር ላይ መወለዱን፣ የሰውን ዝቅታ መካፈሉንና ሞቶ መቀበሩን ነው። ምድር ራሷ ከሰማይ አንጻር ታችኛው ክፍል ነች።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት የክርስቶስን የውርደትና የከፍታ (የክብር) ጉዞ ያነጻጽራል። ከፍተኛውን ክብር ለማግኘት፣ ጥልቅ ወደሆነው የውርደት ስፍራ መውረድ የግድ ነበር። ከሁሉ በላይ የሆነው አምላክ፣ ከሁሉ በታች ወደ ሆነው የኃጢአተኞች ስፍራ ወረደ። ይህ መውረድ የኃጢአታችንን ደሞዝ ለመክፈል የተደረገ ፍጹም የታዛዥነት ስራ ሲሆን፣ የወረደው እርሱ ራሱ ደግሞ ሞትን አሸንፎ ወደ ላቀው ሰማይ በማረግ የሁሉ ጌታ ሆኗል።
የዚህ መውረድና መውጣት ዋና አላማ "ሁሉን ይሞላ ዘንድ" ነው። ክርስቶስ በሞቱ ጥልቀቱን፣ በትንሳኤውና በእርገቱ ደግሞ ከፍታውን ስለተቆጣጠረ፣ በእግዚአብሔር ፍጥረት ውስጥ የእርሱ ሉዓላዊነት የማይደርስበት ምንም ስፍራ የለም። በሰማይም፣ በምድርም፣ ከምድርም በታች የእርሱ ስልጣን የተረጋገጠ ነው።
ቃሉ ለእኛም እውነተኛ ክብር የሚገኘው በትህትና ውስጥ መሆኑን ያስተምረናል። ጌታችን እኛን ለማዳን ያን ያህል ወደ ታች ከወረደ፣ እኛም ትዕቢትን ትተን ወንድሞቻችንን ለማገልገል ራሳችንን ዝቅ ልናደርግ፣ እንዲሁም የጌታን የትህትና ፈለግ ልንከተል ይገባናል።
በማጠቃለያ ክርስቶስ ወደ ምድር ታችኛው ክፍል መውረዱ እኛን ከኃጢአት አዘቅት ለማውጣት የከፈለውን የማይተመን ዋጋ ያሳያል። የክብሩ መንገድ የጀመረው በመስቀሉ ውርደት ነው፤ "በምስሉም እንደ ሰው ተገኝቶ ራሱን አዋረደ፥ ለሞትም ይኸውም የመስቀል ሞት እንኳ የታዘዘ ሆነ፤ በዚህ ምክንያት ደግሞ እግዚአብሔር ያለ ልክ ከፍ ከፍ አደረገው…" (ፊልጵ 2፡8-9)።