"በነቢዩ በኢሳይያስ፡— እርሱ ድካማችንን ተቀበለ ደዌያችንንም ተሸከመ የተባለው ይፈጸም ዘንድ ይህ ሆነ" (ማቴዎስ 8:17)። የመጽሐፍ ቅዱስ ምሁራንና የሥነ መለኮት አጥኚዎች እንደሚያስረዱት፣ ማቴዎስ ይህንን ታላቅ የትንቢት ቃል የጠቀሰው ከኢሳይያስ 53:4 ላይ ነው። ኢየሱስ በምድራዊ አገልግሎቱ አጋንንትን ሲያወጣና የታመሙትን ሲፈውስ፣ ድርጊቱ ተራ የተአምራት ትርኢት አልነበረም፤ ይልቁንም የሰውን ልጅ የውድቀት ሸክምና የኃጢአት እርግማን በገዛ ትከሻው ላይ የመሸከም (መለኮታዊ ቤዛነት) ታላቅ የማዳን ሥራ መሆኑን የሚያበስር ጥልቅ እውነት ነው።
በዚያ ዘመን አንዳንዶች ሕመምን ከግለሰቡ ኃጢአት ጋር በቀጥታ ያያዙት ነበር፤ ኢየሱስ ግን እንዲህ ያለውን ቀላል ፍርድ አልተቀበለም (ዮሐንስ 9፡1–3)። በማቴዎስ 8፡14–17 ጴጥሮስን አማት እና ሌሎች የታመሙ ሰዎችን ፈወሰ፤ ከአጋንንት የተጨነቁትንም ነፃ አወጣ። ማቴዎስ እነዚህን የምሕረት ሥራዎች ከኢሳይያስ 53፡4 ጋር ያገናኛቸዋል። ስለዚህ ጥቅሱ ኢየሱስ የሰዎችን ሕመም በርቀት ብቻ እንዳልተመለከተ፣ በርኅራኄ ወደ እነርሱ ቀርቦ እንደረዳቸው ያሳያል።
የማቴዎስ ትኩረት ኢየሱስ በተግባር ያሳየው ሥልጣንና ርኅራኄ ላይ ነው። አጋንንትን ማውጣቱንና በሽተኞችን መፈወሱን በአንድ ትረካ ይጠቅሳል፣ ግን ይህ ሁሉም በሽታ በዲያብሎስ በቀጥታ ይከሰታል ማለት አይደለም። አንድ የታመመ ሰው በቂ እምነት የለውም ወይም በመንፈሳዊ ውጊያ ተሸንፏል ብሎ መወንጀልም ከዚህ ጥቅስ አይመነጭም። የጌታ ርኅራኄ ሕመምተኞችን ለመውቀስ ሳይሆን ለመደገፍ ይጠራናል።
ኢሳይያስ 53 የመሲሑን መከራና የማዳን ሥራ በሰፊው ይገልጻል። ማቴዎስ 8፡17 ግን ይህን ትንቢት በተለይ ኢየሱስ በምድራዊ አገልግሎቱ በሽተኞችን ከፈወሰበት ክስተት ጋር ያገናኘዋል። የመስቀሉን ሥራ ስንመለከት ደግሞ 1ኛ ጴጥሮስ 2፡24 ክርስቶስ ኃጢአታችንን እንደተሸከመ እና ለጽድቅ እንድንኖር እንደሚጠራን ይናገራል። ከእነዚህ ጥቅሶች አንዱም እያንዳንዱ አማኝ አሁን ከሁሉም አካላዊ ሕመም እንደሚድን ቀጥተኛ ዋስትና አይሰጥም።
ስንታመም ለፈውስ መጸለይ፣ የሕክምና እርዳታ መፈለግና ከወንድሞቻችን እና ከእህቶቻችን ድጋፍ መቀበል ይገባናል። ኢየሱስ ለሕመምተኞች ያሳየው ርኅራኄ እኛም በሚያስፈልጋቸው ጊዜ ከጎናቸው እንድንቆም ያስተምረናል። ፈውስ ሲዘገይ ወይም ሳይመጣ ሲቀር፣ ሕመምተኛውን በእምነት እጥረት መውቀስ የለብንም። በመከራ ውስጥም ቢሆን እግዚአብሔርን በጸሎት መፈለግና እርስ በርስ መረዳዳት የእምነት ሕይወታችን ክፍል ነው።
በማጠቃለያ፣ “ድካማችንን ተቀበለ፣ ደዌያችንንም ተሸከመ” የሚለው ቃል የኢየሱስን ርኅራኄና ለተጎዱ ሰዎች ያለውን ቅርበት ያሳያል። ማቴዎስ ይህን ቃል ሲጠቅስ የታመሙትን ሲፈውስ ያዩትን ክስተት ያመለክታል (ማቴዎስ 8፡16–17)። ሐዋርያው ጴጥሮስ ደግሞ የክርስቶስን መስቀል ከኃጢአታችን መሸከምና ለጽድቅ ከመኖር ጋር ያገናኘዋል (1ኛ ጴጥሮስ 2፡24)። ይህ ተስፋ ለታመመ ሰው ርኅራኄንና ጸሎትን እንድናሳይ ያነሳሳናል።