ኢየሱስ “ትንሣኤና ሕይወት እኔ ነኝ” ሲል ምን ማለቱ ነበር?

ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ አልዓዛር በሞተበት ሥፍራ ለማርታ ይህንን ቃል ሲናገር፣ ሞትን ድል የማድረግ ፍጹም መለኮታዊ ኃይል የራሱ ማንነት መሆኑን እያወጀ ነበር (ዮሐንስ 11:25)። "እኔ ነኝ" የሚለው ቃል በብሉይ ኪዳን እግዚአብሔር ለሙሴ የተገለጠበት ስም ሲሆን፣ ክርስቶስ ራሱ የሕይወት ምንጭ መሆኑን ያመለክታል። ትንሣኤ ወደፊት የሚሆን ክስተት ብቻ ሳይሆን፣ በእርሱ ማንነት ውስጥ ያለና አሁን የሚሠራ ሕያው ኃይል መሆኑን ማረጋገጡ ነው (1ኛ ዮሐንስ 5:11-12)።

በታሪካዊ እና ሥነ መለኮታዊ አውድ፣ ማርታ ትንሣኤ በመጨረሻው ቀን የሚሆን ክስተት እንደሆነ ታምን ነበር። የአይሁድ ትምህርትም ጻድቃን በዘመን ፍጻሜ ከሞት እንደሚነሱ ያስተምር ነበር (ዮሐንስ 11:24)። ሆኖም ኢየሱስ ያንን የወደፊት ተስፋ አምጥቶ አሁን በእርሱ ህልውና ውስጥ እንዳለ አሳያት። ሞት ለእርሱ እንቅፋት አይደለም፤ ምክንያቱም ሕይወትን የፈጠረው እርሱ ራሱ ነውና። እርሱ ያለበት ሥፍራ ሁሉ የሕይወት እንጂ የሞት ሥፍራ ሊሆን አይችልም።

የዚህ ቃል ጥልቀት ክርስቶስ ከኃጢአት እና ከሞት ሕግ ነጻ የሚያወጣ አዳኝ መሆኑን በማሳየት ላይ ነው። በእርሱ የሚያምን ቢሞት እንኳ፣ ማለትም ሥጋዊ ሞትን ቢቀምስ እንኳ፣ በመንፈሱ ሕያው ሆኖ ይኖራል። እንዲሁም ሕያው የሆነውና በእርሱ የሚያምን ሁሉ ደግሞ የዘላለምን መንፈሳዊ ሞት ፈጽሞ አይሞትም (ዮሐንስ 11:26)። ይህ የክርስቶስ መስቀል እና ትንሣኤ ለሰው ልጅ ያመጣው ታላቅ የድል አክሊል ነው።

በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው ውጥረት እጅግ ከባድ ነበር። አልዓዛር ከሞተ አራት ቀን አልፎት፣ አስከሬኑ መሽተት ጀምሮ ነበር። የሰው ልጅ ተስፋ በቆረጠበት እና ሞት የመጨረሻው አሸናፊ መስሎ በታየበት በዚያ የሐዘን ቤት ውስጥ፣ ኢየሱስ ራሱን እንደ ትንሣኤና ሕይወት ማቅረቡ መለኮታዊ ክብሩን ይገልጣል። የቃሉን እውነትነትም አልዓዛርን ከሞት በማስነሳት በተግባር አረጋግጧል (ዮሐንስ 11:43-44)።

ዛሬም ቢሆን የሞት ፍርሃት፣ በሽታ እና ልዩ ልዩ ፈተናዎች ሊያጋጥሙን ይችላሉ፤ ነገር ግን ሕይወታችን የተሰወረው ትንሣኤ በሆነው በክርስቶስ ኢየሱስ ውስጥ ነው። ሞት ለእኛ የመጨረሻው መጨረሻ ሳይሆን፣ ወደ ዘላለም ሕይወት መሸጋገሪያ በር መሆኑን በመረዳት ተስፋችንን በክርስቶስ ላይ ብቻ ልናደርግ ይገባናል (1ኛ ተሰሎንቄ 4:13-14)።

በማጠቃለያ፣ ኢየሱስ ትንሣኤና ሕይወት መሆኑ የክርስትና እምነት የልብ ምት ነው። እምነታችን የተመሠረተው በተስፋ ቃል ላይ ብቻ ሳይሆን፣ ሞትን ድል አድርጎ በተነሳው ሕያው ጌታ ላይ ነው። እኛም በመንፈስ ቅዱስ ኃይል የዚህን ትንሣኤ ኃይል በየዕለቱ እያጣጣምን፣ በመጨረሻው ቀን ደግሞ የክብሩ ተካፋዮች እንደምንሆን በሙሉ ልብ እናምናለን (ፊልጵስዩስ 3:10)።