ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “እናቴ ማን ናት? ወንድሞቼስ እነማን ናቸው?” በማለት ጥልቅ የሆነ ጥያቄን አቅርቧል (ማቴዎስ 12፡48)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ኢየሱስ ለሕዝቡ እየተናገረ ባለበት ጊዜ እናቱና ወንድሞቹ ሊያነጋግሩት ፈልገው በውጭ ቆመው በነበረበት ወቅት ነው (ማቴዎስ 12፡46-47)። እዚህ ላይ “እናት” እና “ወንድሞች” የሚሉት ቃላት በምድራዊ ሥጋዊ ዝምድና ውስጥ ከፍተኛውን ቅርበት እና ትስስር የሚያመለክቱ ናቸው። ሆኖም፣ ኢየሱስ ይህንን አጋጣሚ በመጠቀም መንፈሳዊ ቤተሰብነትን በአዲስ መልክ ለመተርጎም እና ለማብራራት ይህንን ታላቅ ጥያቄ ሰነዘረ።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ ሥጋዊ ቤተሰብ ወይንም የደም ዝምድና እጅግ ከፍተኛው እና ዋነኛው የማኅበራዊ መዋቅር መሠረት ነበረ። ለቤተሰብ ታማኝ መሆን እና መታዘዝ ከምንም በላይ ቅድሚያ የሚሰጠው ግዴታ ተደርጎ ይቆጠር ነበር። ኢየሱስ ይህንን ጥያቄ ሲያቀርብ፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ ድንገተኛ እና አስደንጋጭ የሆነ የባህል ውጥረት ፈጥሯል። ይህን ሲል ማርያምን ወይም ወንድሞቹን ለመናቅ ወይንም ክብራቸውን ዝቅ ለማድረግ ሳይሆን፣ ምድራዊ የደም ትስስር ከመንፈሳዊ አንድነት በታች መሆኑን ለማሳየት ነው (ሉቃስ 14፡26)።
የዚህ ጥያቄ ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በእግዚአብሔር መንግሥት አዲስ ኪዳናዊ ማኅበረሰብ ምሥረታ ላይ ነው። ኢየሱስ እጁን ወደ ደቀ መዛሙርቱ ዘርግቶ፣ እነርሱ ቤተሰቦቹ መሆናቸውን አውጇል (ማቴዎስ 12፡49)። ይህ ድርጊት በእግዚአብሔር ፊት ተቀባይነትን ለማግኘት የዘር ሐረግ ሳይሆን፣ እምነትና መታዘዝ ወሳኝ መሆናቸውን ያስገነዝባል። እኛም በእምነት በኩል የልጅነትን መንፈስ ተቀብለን የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባላት እንሆናለን (ሮሜ 8፡15)። አዲሱ ኪዳን የተመሠረተው በሥጋ መወለድ ላይ ሳይሆን፣ በመንፈስ ዳግመኛ በመወለድ ላይ መሆኑን ይህ የጌታችን ትምህርት በግልጽ ያሳያል።
ይህ ሁኔታ የፈጠረው ውጥረት በሌላ የወንጌል ክፍል ላይ በግልጽ ይታያል፤ ዘመዶቹ እርሱን ፍለጋ ሲመጡ አእምሮውን ስቷል ብለው አስበው ነበር (ማርቆስ 3፡21)። ኢየሱስ ግን እውነተኛ መንፈሳዊ ዝምድና የሚገነባው የአባቱን ፈቃድ በማድረግ እንደሆነ አጥብቆ አስረድቷል። በሰማያት ያለውን የአባቴን ፈቃድ የሚያደርግ ሁሉ፣ እርሱ ወንድሜ፣ እኅቴም፣ እናቴም ነው በማለት ይደመድማል (ማቴዎስ 12፡50)። በዚህም ምክንያት፣ የሕግ እና የመንፈሳዊ ርስት መብት በደም ለሚተላለፍ ሥጋዊ ትውልድ ሳይሆን፣ የሕይወትን ቃል ሰምተው ለሚታዘዙ ሁሉ የተሰጠ መሆኑን አረጋግጧል።
ከዚህ ቃል የምንማረው ሰብዓዊ እውነታ ቢኖር፣ አንዳንድ ጊዜ ሥጋዊ ቤተሰቦቻችን መንፈሳዊ ጉዟችንን እና እምነታችንን ላይረዱልን እንደሚችሉ ነው፤ ነገር ግን ክርስቶስ ሰፋ ያለ እና ዘላለማዊ የሆነ መንፈሳዊ ቤተሰብን አዘጋጅቶልናል። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን በክርስቶስ ኢየሱስ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ ከማንኛውም ምድራዊ ወገንተኝነት በላይ የሆነ ታላቅ ጸጋና ኃላፊነት መቀበል ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ እውነተኛ የወንድማማችነት እና የእኅትማማችነት ትስስር የሚገኘው ለእግዚአብሔር ቃል ሙሉ በሙሉ በመታዘዝ እና ፈቃዱን በመፈጸም ውስጥ ብቻ ነው። የክርስትና ሕይወታችን ማዕከል መሆን ያለበት፣ የክርስቶስን ፈለግ መከተል እና በመንፈስ ቅዱስ አንድነት መኖር ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው የክርስቶስ ቤተሰብ የሚቀረጸው በእናት ማኅፀን ሳይሆን፣ በመለኮታዊው አባት ፈቃድ ውስጥ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።