“ኢየሱስም እናቱን ይወደው የነበረውንም ደቀ መዝሙር በአጠገቡ ቆሞ ባየ ጊዜ እናቱን፡- አንቺ ሴት፥ እነሆ ልጅሽ አላት” (ዮሐ 19:26)። እዚህ ላይ “አንቺ ሴት” የሚለው ቃል በዘመናችን አጠራር ክብር የጎደለው ሊመስል ቢችልም፣ በጥንቱ የአራማይክና የግሪክ ባህል ግን እጅግ የከበረና በትህትና የተሞላ የማክበር መግለጫ ነው። ይህ ቃል ጌታችን በመስቀል ላይ ሆኖ ለእናቱ ያሳየውን ጥልቅ እንክብካቤና ኃላፊነት ያሳያል።
በአይሁዳውያን ባህልና ታሪካዊ ዳራ፣ ባል የሞተባት ሴት (መበለት) መተዳደሪያም ሆነ ማህበራዊ ዋስትና ስለማይኖራት፣ እንክብካቤ የማድረግ ሙሉ ኃላፊነት የሚወድቀው በበኩር ልጇ ላይ ነበር። ዮሴፍ (የማርያም እጮኛ) ከረጅም ጊዜ በፊት እንደሞተ ስለሚታመን፣ ማርያም የምትተዳደረው በበኩር ልጇ በኢየሱስ እንክብካቤ ነበረ። ጌታችን ይህችን ምድር በሞት ሊለይ ጥቂት ደቂቃዎች ሲቀሩት፣ የቤተሰቡን ኃላፊነት ለመወጣት ሲል ማርያምን ለሚወደው ሐዋርያ ለዮሐንስ አደራ ሰጣት።
በዚህ ታሪክ ውስጥ ያለው የልብ ሰባሪ ውጥረት በመለኮታዊው የማዳን ስራ ስቃይ እና በሰብአዊው የፍቅር ኃላፊነት መካከል ነው። ኢየሱስ በመስቀል ላይ ሆኖ የዓለምን ኃጢአት እየተሸከመ፣ ታላቅ የአካል ስቃይና የመንፈስ ጭንቀት ውስጥ ሆኖ እንኳን የእናቱን የነገ እጣ ፋንታ አልዘነጋም። የዓለምን መዳን በሚያስብበት በዚያው ቅጽበት፣ የጠፋችውን አንዲት ነፍስ ማጽናናት አልተሳነውም። የአምላክነት ታላቅ ስራ የሰውን ልጅ የእለት ተእለት ስቃይ እንዳይረዳ አላደረገውም።
“እነሆ ልጅሽ” ማለቱ ደግሞ ማርያም ዮሐንስን እንደ ገዛ ልጇ እንድትመለከተው፣ ዮሐንስም ማርያምን እንደ ገዛ እናቱ አድርጎ በቤቱ እንዲንከባከባት የሚያስችል አዲስ መንፈሳዊ ቤተሰብ መመስረቱን ያሳያል። በዚህም ጌታችን ከስጋዊ ዝምድና የላቀና ጠንካራ የሆነ የቤተ ክርስቲያን መንፈሳዊ ቤተሰብን መሰረተ (ዮሐ 19:27)።
ክርስቶስ በስቃዩ መካከል የሌሎችን ህመም ይመለከት ነበር። ቃሉ ለእኛም እኛም በምናልፍበት የቱንም ያህል ከባድ መከራና ፈተና ውስጥ ሆነን፣ በዙሪያችን ላሉት ሰዎች በተለይም ለቤተሰቦቻችንና ለቤተ ክርስቲያን አባላት ፍቅርንና እንክብካቤን ማሳየት እንዳለብን ጥብቅ አደራ ይሰጠናል።
የእውነተኛ ፍቅር ልኬት በራስ ስቃይ ውስጥ ሆኖ ሌላውን ማየት መቻሉ ነው። “የመስቀሉ ጌታ የዓለምን ኃጢአት ሲሸከም፣ የእናቱንም እንባ ለማበስ ጊዜ ነበረው” እንደሚባለው፣ ትልቁ መንፈሳዊነት ሰብአዊ ኃላፊነትን በሚገባ መወጣት ነው።