ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ዕውር ሆኖ የተወለደውን ሰው ሲፈውስ "ይህን ብሎ ወደ መሬት እንትፍ አለ በምራቁም ጭቃ አድርጎ በጭቃው የዕውሩን ዓይኖች ቀባው" በማለት እጅግ አስገራሚ የሆነ የፈውስ መንገድ ተጠቅሟል (ዮሐንስ 9፡6)። ይህ ምራቅን (እንትፍ ማለትን) እና ጭቃን የመጠቀም ድርጊት በአራቱ ወንጌላት ውስጥ የተወሰኑ ጊዜያት (እንደ ማርቆስ 7፡33 እና 8፡23) የሚታይ ሲሆን፣ የክርስቶስን ፈጣሪነት፣ ሉዓላዊ አሠራርና የሰውን ልጅ መንፈሳዊ ታዛዥነት ለመፈተን የተደረገ መለኮታዊ ጥበብ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በጥንቱ የአይሁድና የግሪክ ማኅበረሰብ ዘንድ የታላላቅ ሰዎች ወይም የነቢያት ምራቅ የመፈወስ ኃይል እንዳለው ይታመን ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ምራቅን የተጠቀመው እንደ ባሕላዊ ሐኪም ሳይሆን፣ የሰውን ልጅ ከመሬት አፈር የፈጠረውን የዘፍጥረት ታሪክ (ዘፍጥረት 2፡7) ዳግም ሕያው ለማድረግ ነው። ዕውር ሆኖ ለተወለደው ሰው፣ ኢየሱስ ከምራቁና ከአፈር አዲስ ዓይን (አዲስ ፍጥረት) ሠራለት። ይህ ድርጊት ኢየሱስ የዓለማት ፈጣሪ መሆኑን የሚያረጋግጥ ታላቅ መለኮታዊ ማኅተም ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ይህ የፈውስ መንገድ የእግዚአብሔርን አሠራር ብዝኃነት ያስተምረናል። ኢየሱስ ሰዎችን በቃሉ ብቻ፣ በመዳሰስ ብቻ፣ ወይም በርቀት ሆኖ ማዳን ይችል ነበር። ነገር ግን አንዳንዴ ተራ፣ ዝቅተኛና ውዳቂ የሚመስሉ ቁሶችን (እንደ አፈርና ምራቅ) በመጠቀም ታላላቅ ተአምራትን ይሠራል። ይህ የሚያሳየው እግዚአብሔር የፈውስን ኃይል በተወሰነ ሃይማኖታዊ ፎርሙላ ውስጥ እንደማያስረው ነው። መለኮታዊ ኃይል የሚመነጨው ከእግዚአብሔር ፈቃድ እንጂ ከተጠቀመበት መሣሪያ አይደለም።
በዚህ የፈውስ ሒደት ውስጥ ትልቅ የሃይማኖት ውጥረት እናያለን። ክስተቱ የተፈጸመው በሰንበት ቀን ነበር። በአይሁድ ሕግ መሠረት በሰንበት ቀን ጭቃ ማቦካት እንደ ከባድ የጉልበት ሥራ (ኃጢአት) ይቆጠር ነበር። ኢየሱስ ሆን ብሎ በሰንበት ቀን ጭቃ በማቦካት የተአምሩን መንገድ መምረጡ፣ የፈሪሳውያንን ባዶ ሃይማኖታዊ ሕግጋት ለመስበርና፣ የሰንበት ጌታ እርሱ ራሱ መሆኑን ለማሳየት ነው። እግዚአብሔር የሰውን ልጅ ለማዳን ሲል የሰዎችን የተሳሳተ የሕግ ትርጓሜ አይጠብቅም።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው እግዚአብሔር የሚያድነው ንጹሕና ሥርዓታማ በሆነ መንገድ ብቻ እንደሆነ ያስባል። ምራቅና ጭቃ በሰው ዘንድ አጸያፊ ሊመስሉ ይችላሉ። ነገር ግን ዕውሩ ሰው ይህንን መንገድ አልተጸየፈም፤ በታዘዘው መሠረት ሄዶ ታጠበ፣ ዐይኖቹም በሩ። የእግዚአብሔር መንገድ ለሰው አእምሮ ሞኝነት ቢመስልም፣ ለሚያምኑት ግን የእግዚአብሔር ኃይልና ማዳን ነው። መታዘዝ ከማስተዋል ይቀድማል።
ቃሉ ለእኛም እግዚአብሔር የሚሠራበትን መንገድ በራሳችን አእምሮ ከመገደብ ተቆጥበን፣ ቃሉንና መመሪያውን በትሕትና እንድንታዘዝ ያሳስበናል። "እግዚአብሔርም ጥበበኞችን እንዲያሳፍር የዓለምን ሞኝነት ነገር መረጠ፥ ብርቱንም ነገር እንዲያሳፍር የእግዚአብሔር የዓለምን ደካማ ነገር መረጠ" እንደሚለው ቃሉ (1ኛ ቆሮንቶስ 1፡27)፣ እኛም ጌታ በተራ በሚመስሉ ነገሮች ታላቅ ጸጋውን እንደሚያፈስ አምነን ዘወትር በታዛዥነት ልንመላለስ ይገባናም።