በሐዋርያው ጳውሎስ ትምህርት ውስጥ የቤተ ክርስቲያን መሪን (ሽማግሌን) መመዘኛ ሲያብራራ፥ "በትዕቢት ተነፍቶ በዲያብሎስ ፍርድ እንዳይወድቅ፥ አዲስ ክርስቲያን አይሁን" በማለት ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጣል (1 ጢሞቴዎስ 3:6)። ይህ "በዲያብሎስ ፍርድ መውደቅ" የሚለው ሐሳብ የሚያመለክተው ሰይጣን መጀመሪያ ላይ በፈጸመው የትዕቢት ኃጢአት ምክንያት የተቀበለውን ዓይነት መለኮታዊ ኩነኔ ነው። "አዲስ ክርስቲያን" የሚለው ቃል ገና በእምነት ያልበሰለንና መንፈሳዊ ሥረ መሠረት ያልያዘን ሰው ይገልጻል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ በጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ወንጌል በፍጥነት ሲስፋፋ ብዙ አዳዲስ አማኞች ወደ ጉባኤው ይቀላቀሉ ነበር። በዚህ ጊዜ የተፈጥሮ የአመራር ክህሎት ወይም ማኅበራዊ ተጽዕኖ ያላቸውን አዳዲስ አማኞች ወዲያውኑ ወደ ኃላፊነት የማምጣት ፈተና ነበር። ነገር ግን መንፈሳዊ አመራር ሥጋዊ ችሎታን ሳይሆን የልብን መለወጥና ትሕትናን የሚጠይቅ በመሆኑ፥ ሥልጣን ላልበሰለ ሰው ሲሰጥ ራስን ከፍ ከፍ ወደ ማድረግና ወደ መንፈሳዊ ዕውርነት ያመራል።
ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አንጻር የዲያብሎስ ዋነኛ ውድቀት ምንጩ ትዕቢት እንደነበር ነቢዩ ኢሳይያስ በግልጽ አስቀምጦታል፤ እርሱም በልቡ ወደ ሰማይ አርጋለሁ፥ ዙፋኔንም ከእግዚአብሔር ከዋክብት በላይ ከፍ ከፍ አደርጋለሁ በማለቱ ወደ ጥልቁ መውረዱ ተጽፏል (ኢሳይያስ 14:12-14)። ስለዚህ አዲስ አማኝ ወደ አመራር ሲመጣ የሚሰጠውን ክብርና ሥልጣን መሸከም አቅቶት በእግዚአብሔር ላይ እንደሚታበይና ሰይጣን ወደ ወደቀበት ፍርድ እንደሚገባ መጽሐፍ ቅዱስ በግልጽ ያስተምራል።
በሥነ መለኮታዊ አውድ እዚህ ላይ ያለው ውጥረት በመንፈሳዊ ሥልጣንና በትሕትና መካከል የሚደረግ ትግል ነው። ሥልጣን በተፈጥሮው የሰውን ልብ ወደ መታበይ የመሳብ ኃይል አለው፤ ትሕትና ደግሞ ራስን ዝቅ በማድረግ ለእግዚአብሔር ክብር መስጠትን ይጠይቃል። አንድ መንፈሳዊ መሪ የክርስቶስን አገልጋይነት ጠባይ ሳይላበስ አመራር ላይ ሲወጣ፥ የሚያገለግለውን መንጋ የራሱ አድርጎ በመቁጠር የእግዚአብሔርን ክብር ይጋፋል። ይህም ቀጥታ ወደ መለኮታዊ ፍርድ ያመራዋል።
ይህ የሰው ልጅ ተፈጥሯዊ ደካማነት የሚያሳየው ማንም ሰው ቢሆን ያለ መንፈስ ቅዱስ ሥራና ያለ ጊዜ ፈተና ለታላቅ ኃላፊነት ሊበቃ እንደማይችል ነው። የቤተ ክርስቲያን መሪዎች እንደ ተራ አስተዳዳሪዎች ሳይሆኑ በመንፈሳዊ ብስለት የታነጹና የክርስቶስን መስቀል የተሸከሙ መሆን አለባቸው። አዲስ አማኝ በጊዜ ሂደት ተፈትኖ፥ ተኮትኩቶና አድጎ ራሱን ማዋረድ ሲማር ብቻ ለእውነተኛ አገልጋይነት ይበቃል።
ቃሉ ለእኛም ሥልጣንንና ኃላፊነትን በመንፈሳዊ ዓይን እንድንመለከት ታላቅ ጥሪ ያቀርብልናል። በመንፈሳዊው ዓለም ዕድገት የሚለካው ወደ ታች ዝቅ በማለት እንጂ ራስን ከፍ በማድረግ አይደለም። "እውነተኛ መንፈሳዊ ከፍታ የሚጀምረው ከጥልቅ ትሕትና ሸለቆ ነው" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም በትዕቢት ወጥመድ ሳንወድቅ ዘወትር ራሳችንን ዝቅ በማድረግ እግዚአብሔርንና ሰውን በፍቅር ልናገለግል ይገባል።