“አንዳችሁ የአንዳችሁን ሸክም ተሸከሙ፣ እንዲሁም የክርስቶስን ሕግ ፈጽሙ” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ ጥልቅ የሆነ የማኅበረሰብ አኗኗር መመሪያ ይሰጣል (ገላትያ 6፥2)። ይህ ማለት ክርስቲያኖች በሕይወት ፈተና፣ በመንፈሳዊ ድካም፣ በሐዘን፣ ወይም በቁሳዊ ችግር ውስጥ የሚያልፉ ወንድሞቻቸውንና እህቶቻቸውን በመደገፍ፣ ያንን ከባድ የሕይወት ሸክም በጋራ መጋራት አለባቸው ማለት ነው።
በግሪክኛው “ባሮስ” የተባለው ቃል፣ አንድ ሰው ብቻውን ሊሸከመው የማይችለውን እጅግ ከባድና አድካሚ የሆነ ሚዛን ያመለክታል። በጥንቱ ዘመን መንገደኞች ረጅም መንገድ ሲጓዙ፣ እቃዎቻቸውንና ሸክማቸውን ይረጋገዙ ነበር። አንዱ ሲደክም ሌላው በመቀበል ያግዘዋል። ጳውሎስ ይህንን ምሳሌ በመውሰድ፣ ክርስቲያኖችም በሕይወት ጉዞአቸው ላይ አንዳቸው ለሌላው የትከሻ ደጀን ሊሆኑ እንደሚገባ ያስተምራል።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ ይህ ተግባር የክርስቶስን ቤዛነት የሚያንጸባርቅ ነው። ነቢዩ ኢሳይያስ ስለ ክርስቶስ ሲናገር፣ “በእውነት ደዌያችንን ተቀበለ ሕመማችንንም ተሸክሞአል” ብሎ መስክሯል (ኢሳይያስ 53፥4)። ክርስቶስ የዓለምን የኃጢአት ሸክም በመስቀል ላይ ስለተሸከመልን፣ እኛም እርሱን መስለን የሌሎችን ችግርና ሥቃይ በመካፈል፣ የክርስቶስን ፍቅር በምድር ላይ በተግባር ማሳየት አለብን።
የዚህ ትምህርት ውጥረት ራስ ወዳድነት ከነገሠበት የዓለም ሥርዓት ጋር በሚያደርገው ግጭት ላይ ነው። ዓለም “የራስህን ሸክም ብቻ ተሸከም፣ በሌላው ጉዳይ አትግባ” የሚል የግለኝነት መንፈስን ያራምዳል። ነገር ግን በመንፈስ የተሞላች ቤተ ክርስቲያን፣ የአንዱን ሕመም እንደ ራሷ ሕመም ትቆጥራለች። መሸከም መስዋዕትነትን፣ ጊዜንና ጉልበትን መስጠትን የሚጠይቅ የፍቅር ተግባር ነው።
ቃሉ ለእኛም ቤተ ክርስቲያን የሕክምና ስፍራና የቤተሰብ መሸሸጊያ መሆን እንዳለባት ያስገነዝበናል። ዛሬ ብዙዎች በብቸኝነት፣ በጭንቀትና በኃጢአት ሸክም እየተሰቃዩ ይገኛሉ። እኛ ግን በአጠገባችን ያሉትን ሰዎች ችግር በማስተዋል፣ በጸሎት፣ በምክር፣ በማበረታታትና በገንዘብ ጭምር በመደገፍ ሸክማቸውን ልናቀልላቸው ይገባል። ይህን ስናደርግ የክርስቶስን ሕግ እየፈጸምን ነው።
በማጠቃለያው፣ የክርስትና ጉዞ ብቻችንን የምንጓዘው መንገድ አይደለም። “እኛም ብርቱዎች የሆንን የደካሞችን ድካም እንድንሸከም ራሳችንንም ደስ እንዳናሰኝ ይገባናል” የሚለውን የሐዋርያውን ቃል በመያዝ፣ የእርስ በርስ መተሳሰብን በማሳደግ የክርስቶስን ፍቅር በተግባር መግለጽ አለብን (ሮሜ 15፥1)።