ያዕቆብ መልእክቱን ሲቀጥል "…ከእኛ አስተማሪዎች የሆንን የባሰ ፍርድ እንድንቀበል ታውቃላችሁና" ይላል (ያዕቆብ 3:1)። "የባሰ ፍርድ" የሚለው አገላለጽ አስተማሪዎች ወደ ዘላለም ኩነኔ ወይም ገሃነም ይገባሉ ማለት ሳይሆን፣ በእግዚአብሔር የፍርድ ዙፋን ፊት በሚቀርቡበት ጊዜ ሥራቸው ከሌሎች አማኞች ይልቅ እጅግ ጥብቅ በሆነ ሚዛን እንደሚመረመር የሚያሳይ ቃል ነው።
በታሪካዊ አውድ፣ ዳኞች ፍርድ በሚሰጡበት ጊዜ የሰውንየውን የእውቀት ደረጃ ያገናዝባሉ። ሕግን ሳያውቅ ያጠፋ ሰው እና ሕግን በሚገባ እያወቀና ለሌሎች እያስተማረ ያጠፋ ሰው አንድ ዓይነት ቅጣት አይጣልባቸውም። የቤተ ክርስቲያን አስተማሪዎች ደግሞ የእግዚአብሔርን ሕግጋት ጠንቅቀው የሚያውቁ እንደመሆናቸው፣ በራሳቸው ሕይወት ላይ የሚያሳዩት ቸልተኝነት ከማያውቀው ሰው ስህተት ይልቅ በእጅጉ የከበደ ነው። በመሆኑም መለኪያው ይጠብቃል።
ሥነ-መለኮታዊው ውጥረት ያለው፣ አስተማሪዎች በሚናገሩት ቃልና በሚኖሩት ሕይወት መካከል በሚኖረው ልዩነት ላይ ነው። አንድ አስተማሪ ለሰዎች ቅድስናን እየሰበከ ራሱ ግን በኃጢአት የሚመላለስ ከሆነ፣ ኃጢአቱ በእጥፍ ይቆጠራል። አንደኛ ሕጉን ተላልፏል፣ ሁለተኛ ደግሞ የእግዚአብሔርን ስም በሰዎች ፊት አሰድቧል፣ እንዲሁም ሌሎች በእርሱ አርአያነት እንዲሰናከሉ አድርጓል። እግዚአብሔር ይህንን የግብዝነት ኑሮ በጽኑ ይፈርደዋል።
ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ የፈሪሳውያንን ግብዝነት ሲኮንን፣ እናንተ ግብዞች ጻፎችና ፈሪሳውያን፣ መንግሥተ ሰማያትን በሰው ፊት ስለምትዘጉ ወዮላችሁ፤ እናንተ አትገቡም የሚገቡትንም እንዳይገቡ ትከለክላላችሁ በማለት አስተማሪዎች ሰውን ሲያሰናክሉ የሚጠብቃቸውን የባሰ ፍርድ አብራርቷል (ማቴዎስ 23:13)። ሐዋርያው ጳውሎስም፣ እንግዲህ አንተ ሌላውን የምታስተምር ራስህን አታስተምርምን? በማለት የአስተማሪን ኃላፊነት በጥብቅ ይጠይቃል (ሮሜ 2:21)።
ቃሉ ለእኛም በተለይም በመሪነትና በማስተማር ጸጋ ለሚያገለግሉ ሁሉ ታላቅ መንፈሳዊ ንቃት ይሰጠናል። በሰዎች ፊት ቆመን ስለምንሰብክ ብቻ ከእግዚአብሔር ፍርድ ያመለጥን ሊመስለን አይገባም። ይልቁንም፣ ለሰዎች የምናካፍለውን ቃል ራሳችን ኖረንበታል ወይ? ብለን ዘወትር ራሳችንን መመርመር አለብን።
የመምህር ውድቀት የብዙዎችን ቤት ያፈርሳል። "እግዚአብሔር አስተማሪን የሚመዝነው በስብከቱ ድምቀት ሳይሆን፣ ከስብከቱ ጀርባ ባለው የሕይወት ንጽሕና ነው" እንደሚባለው፣ እኛም አንደበታችንንና ሕይወታችንን በማስማማት ዘወትር በእግዚአብሔር ፊት በታማኝነት ልንመላለስ ይገባል።