ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ማጨድ ተስፋ ሲናገር፣ "ባንዝልም በጊዜው እናጭዳለንና" በማለት የመከሩን ዋነኛ ቅድመ ሁኔታ ያስቀምጣል (ገላትያ 6፡9)። በዚህ ስፍራ "ባንዝል" ወይም "ተስፋ ባንቆርጥ" ተብሎ የተተረጎመው የግሪክ ቃል፣ አንድ ሰው በመንፈሳዊ ውጊያ ወይም ጉዞ ላይ እያለ ጉልበቱ አልቆበት ራሱን ስቶ መውደቅንና ተስፋ ቆርጦ ማቋረጥን የሚያሳይ ጥልቅ ቃል ነው።
በታሪካዊ አውድ የገላትያ አማኞች በውስጥም በውጭም ከፍተኛ ተጋድሎ ነበረባቸው። የሐሰት መምህራን ግፊት፣ የእርስ በርስ መናከስና የአካባቢው ባህላዊ ጫና መንፈሳዊ ልባቸውን አዝሎት ነበር። አንድ ገበሬ ዘር ዘርቶ ዝናብ ቢዘገይበት ወይም ፀሐይ ቢበረታበት ተስፋ ቆርጦ እርሻውን እንደማይተው ሁሉ፣ አማኞችም በመንፈሳዊው ጉዞ የሚገጥማቸውን ዘግይቶ የመምሰል ፈተና አሸንፈው በእምነት መቆም እንዳለባቸው ጳውሎስ ያሳስባል።
ተስፋ አለመቁረጥ ማለት የችግሮችን መኖር መካድ ሳይሆን፣ ከችግሮች በላይ በሆነው በእግዚአብሔር ታማኝነት ላይ መደገፍ ማለት ነው። መንፈሳዊ መዛል የሚመጣው እይታችንን ከክርስቶስ ላይ አንስተን በዙሪያችን ባለው ማዕበል ወይም በራሳችን ደካማነት ላይ ስናደርግ ነው። በጎ ሥራ የሠራንላቸው ሰዎች ሲከዱን፣ የጸለይነው ጸሎት ወዲያውኑ ምላሽ ሲያጣ፣ ወይም አገልግሎታችን ፍሬ አልባ ሲመስል ተስፋ መቁረጥ ይፈትነናል። ነገር ግን እምነት ከሚታየው ነገር በላይ ያልፋል።
በነገረ መለኮት አተያይ፣ ተስፋ ያለመቁረጥ ሚስጥሩ እግዚአብሔር በራሱ ጊዜ (ካይሮስ) እንደሚሠራ ማመን ነው። እኛ በራሳችን የሰዓት ቆጣሪ ውጤት እንጠብቃለን፤ እግዚአብሔር ግን በራሱ መለኮታዊ የጊዜ ሰሌዳ ይሠራል። በመንፈስ ቅዱስ አቅም መታመን እንጂ በሥጋዊ ጉልበት አለመደገፍ አማኞችን ከዝለት ይጠብቃቸዋል። እግዚአብሔር መከሩን እንደማያስቀር ማመን የጽናት ሁሉ መሠረት ነው።
ቃሉ ለእኛም ታላቅ የመንፈስ ማነቃቂያ ነው። ዛሬ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ፣ በሥራ ገበታችን ወይም በትዳራችን ውስጥ ተስፋ የሚያስቆርጡና ጉልበትን የሚያሟጥጡ ብዙ ፈተናዎች ሊገጥሙን ይችላሉ። ነገር ግን እግዚአብሔር የታመነ መሆኑን በማሰብ፣ ያጀመርነውን መንፈሳዊ ሩጫና መልካም ሥራ ሳናቋርጥ በእምነት ወደ ፊት ልንገሰግስ ይገባል።
የእግዚአብሔር ኃይል በድካማችን ይገለጻል። ቃሉ "እግዚአብሔርን በመተማመን የሚጠባበቁ ግን ኃይላቸውን ያድሳሉ፤ እንደ ንስር በክንፍ ይወጣሉ፤ ይሮጣሉ፥ አይታክቱም፤ ይሄዳሉ፥ አይደክሙም" (ኢሳይያስ 40፡31) እንደሚል፣ ዓይናችንን በችግሩ ላይ ሳይሆን መከሩን በሚሰጠው ጌታ ላይ በማድረግ እስከ መጨረሻው ልንጸና ይገባል።