የእግዚአብሔርን ማዳንና የጻድቃንን መለየት በሚያሳይበት ክፍል፣ ጴጥሮስ "ለቀደመውም ዓለም ሳይራራ ከሌሎች ሰባት ጋር የጽድቅን ሰባኪ ኖኅን አድኖ…" (2 ጴጥሮስ 2፡5) በማለት ታሪካዊ ማስረጃ ያቀርባል። "የጽድቅ ሰባኪ" የሚለው መግለጫ ኖኅ በኃጢአት በወደቀው ዓለም ውስጥ እግዚአብሔርን በመፍራት ስለ ኖረው የቅድስና ሕይወትና፣ ለሰዎች ስለ አስተላለፈው የንስሐ ጥሪ የሚናገር ነው። ኖኅ ቃላትን በማውጣት ብቻ ሳይሆን፣ በእምነት መርከብን በመሥራት የጽድቅን መንገድ በተግባር የሰበከ ታላቅ የእግዚአብሔር ሰው ነበር።
በታሪካዊ አውድ፣ የኖኅ ዘመን መላው የሰው ዘር በክፋትና በኃጢአት የተሞላበት ጊዜ ነበር። የሰዎች ልብ ሐሳብ ዘወትር ክፉ ብቻ እንደነበር ዘፍጥረት ይመሰክራል (ዘፍጥረት 6፡5)። በዚህ እጅግ በጨለመው ትውልድ ውስጥ፣ ኖኅ ለ120 ዓመታት ያህል መርከብን እየሠራ የእግዚአብሔር የጥፋት ፍርድ እንደሚመጣና ሰዎች ከኃጢአታቸው ተመልሰው በጽድቅ እንዲኖሩ አወጀ። መርከቧን ሲሠራ ሰዎች እንደ ሞኝ ይቆጥሩትና ይሳለቁበት ነበር፤ እርሱ ግን ሳይታክት እውነትን ሰበከ።
የዚህ ሐሳብ ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት ያለው በመልእክቱና በተቀባዮቹ መካከል ነው። ኖኅ የጽድቅ ሰባኪ ቢሆንም፣ ከቤተሰቡ ውጭ አንድም ሰው መልእክቱን አላመነም፣ አልዳነምም። ነገር ግን የእግዚአብሔር አገልጋይ ስኬት የሚለካው በሰዎች ብዛት ሳይሆን፣ ለእግዚአብሔር ቃል ባለው ታማኝነት ነው። ኖኅ ስኬታማ ሰባኪ የሆነው ብዙ ሰው ስላዳነ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔርን የጽድቅ ቃል ያለምንም መሸራረፍ ለትውልዱ በማድረሱ ነው።
በተጨማሪም ኖኅ የጽድቅ ሰባኪ የተባለው ኑሮውና ቃሉ ስለሚስማማ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ ኖኅ በዘመኑ ከነበሩት ሰዎች ይልቅ ጻድቅና ነቀፋ የሌለበት እንደነበር ይናገራል። የጽድቅ ስብከት ኃይል ያለው ሰባኪው ራሱ የጽድቅን ሕይወት ሲኖር ብቻ ነው። የኖኅ ኑሮ የዓለምን ክፋት የሚኮንን ሕያው ምስክር ነበር (ዕብራውያን 11፡7)።
ቃሉ ለእኛም ማንም በማይሰማበትና ክፋት በበዛበት ዘመን እንዴት መኖር እንዳለብን ታላቅ አርአያ ይሆናል። ዓለም ሁሉ በእግዚአብሔር ላይ ቢያምፅም፣ እኛ ግን እንደ ኖኅ ጽድቅን በተግባር እየኖርን፣ ስለ እግዚአብሔር ፍርድና ማዳን ያለማቋረጥ የምንመሰክር የጽድቅ ሰባኪዎች ልንሆን ተጠርተናል።
"ማንም በማይሰማበት ዘመን እውነትን መናገር፣ በእግዚአብሔር ፊት የከበረ የጽድቅ ድምፅ ነው፤" እንደሚባለው፣ የክርስትና ኃላፊነታችን ሰዎች ተቀበሉትም አልተቀበሉትም የጽድቅን ወንጌል በታማኝነት ማወጅ ነው።