መንፈሳዊ ተጋድሎን በተመለከተ ቃሉ ሲያስተምር፡ "የእግዚአብሔርን ፈቃድ አድርጋችሁ የተሰጣችሁን የተስፋ ቃል እንድታገኙ ትዕግሥት ያስፈልጋችኋልና" ይላል (ዕብራውያን 10:36)። "ትዕግሥት" የሚለው ቃል በግሪክኛው "ሁፖሞኔ" ሲሆን፣ ከባድ ሸክም ሥር ሆኖ በጽናት መቆምንና ተስፋ ሳይቆርጡ መቀጠልን ያመለክታል።
በክርስትና ሕይወት ውስጥ የእግዚአብሔርን ፈቃድ ማድረግ አንደኛው እርምጃ ሲሆን፣ የተስፋውን ቃል መቀበል ደግሞ የመጨረሻው ግብ ነው። ነገር ግን በእነዚህ ሁለት ነገሮች መካከል "የጊዜ ርቀት" አለ። ይህ የጊዜ ርቀት መከራ፣ ፈተናና መዘግየት የሚታይበት ስለሆነ፣ አማኙ ይህንን ክፍተት የሚያልፈው በትዕግሥት ብቻ ነው።
የዕብራውያን ክርስቲያኖች መከራ በዝቶባቸው ስለነበር "ጌታ ለምን ዘገየ?" የሚል ጥያቄ ነበራቸው። ጸሐፊው ግን ጌታ እንደማይዘገይና በእርግጥ እንደሚመጣ በማረጋገጥ፣ እስከዚያው ድረስ ግን መንፈሳዊ ጽናት እንዲኖራቸው ያበረታታቸዋል (ዕብራውያን 10:37)። ትዕግሥት የእምነት ማረጋገጫ ማኅተም ነው።
ብዙ ሰዎች ፈጣን መፍትሔን ይፈልጋሉ፤ ነገር ግን እግዚአብሔር ባህርያችንን ለመቅረጽና ጽናታችንን ለመፈተን ጊዜን ይጠቀማል። አብርሃም የተስፋውን ቃል ያገኘው የእግዚአብሔርን ፈቃድ አድርጎ ከታገሠ በኋላ ነው። ክርስትና የአጭር ርቀት ሩጫ ሳይሆን፣ ጽናትን የሚጠይቅ የረዥም ርቀት ሩጫ ነው።
ቃሉ ለእኛም የጸለይነው ጸሎት ወዲያውኑ ባይመለስም ወይም በመከራ ውስጥ ብናልፍም፣ ተስፋ ሳንቆርጥ የእግዚአብሔርን ጊዜ በትዕግሥት እንድንጠብቅ ያስገነዝበናል። የተስፋ ቃሉ እውነት ነው፣ ፈጻሚውም ታማኝ ነው።
ስለዚህ በፊታችን ያለውን ሩጫ በትዕግሥት እንሩጥ። የእምነታችንን ጀማሪና ፈጻሚ የሆነውን ኢየሱስን 바라እየተመለከትን፣ በመንገዳችን ላይ የሚመጣውን ማንኛውንም መሰናክል በጽናት ማለፍ ይገባናል (ዕብራውያን 12:1)።