ትንቢት ከቶ በሰው ፈቃድ አልመጣም ማለት ምን ማለት ነው (2 ጴጥሮስ 1፡21)?

የእግዚአብሔርን ቃል ምንጭና መለኮታዊ ሥልጣን በተመለከተ፣ ጴጥሮስ "ትንቢት ከቶ በሰው ፈቃድ አልመጣምና፣ ዳሩ ግን በእግዚአብሔር ተልከው ቅዱሳን ሰዎች በመንፈስ ቅዱስ ተነድተው ተናገሩ" (2 ጴጥሮስ 1፡21) በማለት የመጽሐፍ ቅዱስን መሠረት ያጸናል። "በሰው ፈቃድ አልመጣም" የሚለው ሐረግ የሚያሳየው፣ የመጽሐፍ ቅዱስ ጸሐፊዎች የራሳቸውን ፍልስፍና፣ የፖለቲካ አመለካከት ወይም የፈጠራ ታሪክ ተቀምጠው እንዳላመነጩ ነው። የትንቢት ወይም የመጽሐፍ ቅዱስ ቃል መነሻው የሰው አእምሮ ሳይሆን የእግዚአብሔር ልብ ነው።

በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በጥንቱ ግሪኮ-ሮማውያን ዓለም ብዙ የጣዖት አምልኮ ሥፍራዎች (እንደ ዴልፊ ያሉ) ነበሩ። በዚያ ያሉ ሟርተኞች በአጋንንት ተጽዕኖ፣ በአደንዛዥ ዕፅ ወይም በግል ማታለል የራሳቸውን ቃል እንደ መለኮታዊ ድምፅ አድርገው ያቀርቡ ነበር። ጴጥሮስ መጽሐፍ ቅዱሳዊው ትንቢት ከዚህ የሰዎች ፈጠራና የአጋንንት ሟርት ፍጹም የተለየ መሆኑን እያረጋገጠ ነው። የመጽሐፍ ቅዱስ ነቢያት የተናገሩት በራሳቸው ግፊት ሳይሆን፣ እግዚአብሔር የላካቸውን ቃል ብቻ ነው።

በዚህ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት የመንፈስ ቅዱስን ምሪት ያብራራል። "ተነድተው" የሚለው የግሪክ ቃል (ፌሮሜኖይ)፣ ኃይለኛ ንፋስ የባሕር ላይ መርከብን ገፍቶና ነድቶ ወደሚፈልገው አቅጣጫ እንደሚወስደው የሚያሳይ ምስል ነው። ይህ ማለት መንፈስ ቅዱስ የሰዎቹን ስብዕናና አጻጻፍ ባሕርይ ሳያጠፋ፣ ነገር ግን ምንም ዓይነት የሐሰት ስህተት እንዳይገባባቸው አድርጎ የእግዚአብሔርን ፍጹም እውነት እንዲጽፉ በኃይሉ ነዳቸው፣ ተቆጣጠራቸው ማለት ነው።

ይህ እውነት መጽሐፍ ቅዱስ ሁለት አዘጋጆች (እግዚአብሔርና ሰው) እንዳሉት ያሳየናል፤ ሆኖም ዋናውና የበላይ አዘጋጅ መንፈስ ቅዱስ ነው። ስለሆነም መጽሐፍ ቅዱስ የሰዎች ሐሳብ ስብስብ ሳይሆን، ፍጹም ሥልጣን ያለውና የማይሳሳት የእግዚአብሔር እስትንፋስ ነው። የሰዎች ቃል ቢሆን ኖሮ ሊለወጥና ሊሻር ይችል ነበር፤ ነገር ግን ከእግዚአብሔር በመጣው ቃል ላይ ማንም ሊጨምርም ሆነ ሊቀንስ አይችልም።

ቃሉ ለእኛም በመጽሐፍ ቅዱስ ላይ ፍጹም የሆነ እምነትና መታመን እንዲኖረን ያደርገናል። ዘመናዊው ዓለም መጽሐፍ ቅዱስን እንደ ተራ የታሪክ መጽሐፍ ወይም የሰዎች ፈጠራ አድርጎ ሊያጣጥል ቢሞክርም፣ እኛ ግን ቃሉ የመንፈስ ቅዱስ ሥራ መሆኑን አውቀን ለሥልጣኑ ሙሉ በሙሉ ልንገዛ ይገባናል።

"መጽሐፍ ቅዱስ የሰዎች ሐሳብ ወደ እግዚአብሔር ያደረገው ጉዞ ሳይሆን፣ የእግዚአብሔር ሐሳብ ወደ ሰው ልጆች የመጣበት መለኮታዊ ድምፅ ነው፤" እንደሚባለው፣ ቃሉን ሁሉ እንደ እግዚአብሔር ድምፅ ልንቀበለው ይገባል።