"ባሎች ሆይ፥ ክርስቶስ ደግሞ ቤተ ክርስቲያንን እንደ ወደዳት ሚስቶቻችሁን ውደዱ፤ ስለ እርስዋ ራሱን አሳልፎ ሰጠ" (ኤፌ 5፡25)። ይህ ትእዛዝ ለክርስቲያን ባሎች የተሰጠ እጅግ ከፍተኛ፣ ከባድና መስዋዕትነትን የሚጠይቅ የትዳር መመሪያ ነው። "መውደድ" የሚለው ቃል እዚህ ላይ \’አጋፔ\’ በሚለው የመጽሐፍ ቅዱስ ቋንቋ የተገለጸ ሲሆን፣ ስሜትን ብቻ ሳይሆን፣ ምንም ቅድመ ሁኔታ የሌለውን፣ ሌላውን ከራስ የሚያስቀድምና ራስን አሳልፎ እስከ መስጠት የሚደርስ መለኮታዊ ፍቅርን ያመለክታል።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በመጀመሪያው መቶ ዘመን የነበሩ ባሎች በሚስቶቻቸው ላይ ፍጹም የሆነ የአምባገነንነት ስልጣን ነበራቸው፤ ሚስቶቻቸውን መፍታትም ሆነ እንደ ንብረት መቁጠር የተለመደ ነበር። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን አስደንጋጭ ትእዛዝ ሲሰጥ፣ ማህበረሰቡን በሚያናውጥ መልኩ ባሎች ሚስቶቻቸውን ማዘዝ ሳይሆን መውደድ እንዳለባቸው፣ ያውም እስከ ሞት ድረስ መስዋዕት መሆን እንዳለባቸው አውጇል። ይህ ትእዛዝ የትዳርን አላማ ከቁጥጥር ወደ እንክብካቤ የቀየረ ታላቅ የፍቅር አብዮት ነው።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት የባልን የመሪነት ሚና (ራስነት) ከክርስቶስ የፍቅር መሪነት ጋር ያስተሳስረዋል። የባል ራስ መሆን ማለት አለቃ ሆኖ ማዘዝ ማለት ሳይሆን፣ እንደ ክርስቶስ አገልጋይ መሪ መሆን ማለት ነው። ክርስቶስ ቤተ ክርስቲያንን የወደዳት ንጹህ ስለነበረች ሳይሆን፣ እርሱ ራሱን አሳልፎ በመስጠት ሊያነጻትና ሊያከብራት ነው። ባልም በተመሳሳይ ሁኔታ ሚስቱን በሁኔታዎች ላይ ሳይመሰረት ሊንከባከባትና ሊጠብቃት ይገባዋል።
ይህ ፍቅር በተግባር ሲገለጽ ባል የራሱን ምቾት፣ ጥቅም፣ አልፎ ተርፎም ህይወቱን ለሚስቱ ደህንነት ሲል አሳልፎ መስጠትን ያካትታል። ሚስቱን በቃሉ ማጽናናት፣ መንፈሳዊ ህይወቷን መደገፍና አካላዊ ፍላጎቷን ማሟላት የዚህ ፍቅር መገለጫዎች ናቸው (ኤፌ 5፡29)። ባል የቤተሰቡ ጠባቂና አገልጋይ ነው።
ቃሉ ለእኛም የትዳርን እውነተኛ ትርጉም ዳግም እንድንመረምር ያደርገናል። ዛሬ ዓለም ትዳርን በግል ጥቅም መለዋወጥ ላይ ሲመሰርተው፣ አማኝ ባሎች ግን ክርስቶስን አብነት በማድረግ ለሚስቶቻቸው የፍቅር፣ የክብርና የጥበቃ ከለላ በመሆን የጌታን ባህሪ ሊያንጸባርቁ ይገባል።
በማጠቃለያ ባሎች ሚስቶቻቸውን መውደድ ማለት የክርስቶስን መስቀል በትዳር ውስጥ መለማመድ ማለት ነው። እውነተኛ ፍቅር ራስን ከመስጠት ይጀምራል፤ "እርሱ ስለ እኛ ነፍሱን አሳልፎ ሰጥቶአልና በዚህ ፍቅርን አውቀናል፤ እኛም ስለ ወንድሞቻችን ነፍሳችንን አሳልፈን እንድንሰጥ ይገባናል" (1ዮሐ 3፡16)።