“ይህን ስል ስለ ጎደለኝ አልልም፤ ባለኝ ነገር መርካትን ተምሬአለሁና” በማለት ሐዋርያው ጳውሎስ ታላቅ የሆነ የክርስትናን የሕይወት ሚስጥር ይገልጻል (ፊልጵስዩስ 4፥11)። መርካት ወይም ራስን መግዛት ማለት፣ የውስጣዊው ሰላም በውጫዊው የንብረት ማነስም ሆነ መብዛት ላይ የተመሠረተ ሳይሆን፣ ከክርስቶስ ጋር ባለን ኅብረት ሙሉ በሙሉ እርካታን ማግኘትና በማንኛውም ሁኔታ ውስጥ እግዚአብሔርን ማመስገን ማለት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ የሮማውያን ስቶይክ ፈላስፎች “አውታርኬስ” የተባለውን ይህንኑ ቃል ይጠቀሙ ነበር። ለእነርሱ መርካት ማለት በገዛ ራስ አቅም ላይ መደገፍና ከማንም ጥገኛ አለመሆን ማለት ነበር። ነገር ግን ጳውሎስ የቃሉን ትርጉም በመቀየር፣ የእርሱ እርካታ የመነጨው ከራሱ ችሎታ ሳይሆን ከክርስቶስ ብቃት መሆኑን አብራራ። ክርስቲያናዊ እርካታ ራስን መቻል ሳይሆን፣ ክርስቶስን መቻል ነው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ፣ ባለ ነገር መርካት የዳነ ልብ ዋነኛ መገለጫ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ “ኑሮዬ ይበቃኛል ለሚለው ግን እግዚአብሔርን መምሰል ታላቅ ማትረፊያ ነው” በማለት ያስተምራል (1 ጢሞቴዎስ 6፥6)። ሀብት ሲበዛ መታጀር፣ ሲያንስ ደግሞ ማማረር ሥጋዊነት ነው። እውነተኛ አማኝ ግን ጌታ አብሮት እስካለ ድረስ፣ በድህነትም ሆነ በብልጽግና ውስጥ ውስጣዊ ደስታው ፈጽሞ አይናወጥም።
የዚህ ቃል ውጥረት ስግብግብነትና የቁሳቁስ ፍቅር ከነገሠበት የዓለም ሥርዓት ጋር በጥብቅ ይጋጫል። ዓለም ደስታ የሚገኘው ብዙ በማከማቸት ነው ብላ ስታስተምር፣ የሰው ልጅ ፍላጎት መቼም አይረካም። ጳውሎስ ግን ይህንን እርካታ “ተምሬአለሁ” በማለት፣ መርካት በአንድ ጀንበር የሚመጣ ሳይሆን፣ በሕይወት ውጣ ውረድ ውስጥ በእግዚአብሔር ታማኝነት ላይ በመደገፍ የሚገኝ የጸጋ ትምህርት መሆኑን አሳይቷል።
ቃሉ ለእኛም በተለይም የኑሮ ውድነትና የቁሳቁስ ፉክክር በበዛበት ዘመን ታላቅ እረፍት ይሰጠናል። ደስታችንን በገንዘብ፣ በቤት ወይም በመኪና ላይ ካደረግን ሁልጊዜ በጭንቀት እንኖራለን። ነገር ግን ደስታችንን ኢየሱስ ክርስቶስ ላይ ስናደርግ፣ ኪሳችን ባዶ ቢሆን እንኳ ልባችን በሰማያዊ በረከት የተሞላ ይሆናል። ባለ ነገር ማመስገን የነፃነት ቁልፍ ነው።
በማጠቃለያው፣ እውነተኛ ብልጽግና ያለው ከክርስቶስ ጋር ባለን ጥብቅ ኅብረት ውስጥ ነው። “አካሄዳችሁ ገንዘብን ያለ መውደድ ይሁን፥ ያላችሁም ይብቃችሁ፤ እርሱ ራሱ፦ አልለቅህም ከቶም አልተውህም ብሎአልና” በሚለው የእግዚአብሔር ቃል ጸንተን፣ በማንኛውም የሕይወት ደረጃ ውስጥ ባለችን ነገር ረክተን እግዚአብሔርን ልናመሰግን ይገባል (ዕብራውያን 13፥5)።