ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መጨረሻው ዘመን ሁኔታ ሲተነብይ "መንፈስ ግን በግልጥ። በኋለኞች ዘመናት አንዳንዶች የሚያስቱ መናፍስትንና የአጋንንትን ትምህርት እያደመጡ ሃይማኖትን ይክዳሉ ይላል" በማለት ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ሰጥቷል (1 ጢሞቴዎስ 4:1)። "ከእምነት መክዳት" (በግሪክኛው \’አፖስታሲያ\’) ማለት ቀድሞ የተቀበሉትንና ያመኑበትን የወንጌል እውነት ወደ ኋላ ትቶ መመለስንና የሐሰት መንገድን መከተልን የሚያሳይ ከባድ መንፈሳዊ ውድቀት ነው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ ጳውሎስ ይህን የጻፈው በጥንቷ ቤተ ክርስቲያን ውስጥ ኖስቲሲዝም በመባል የሚታወቀው የሐሰት ፍልስፍና ሥር መስደድ በጀመረበት ጊዜ ነው። እነዚህ የሐሰት አስተማሪዎች የክርስቶስን የማዳን ሥራ በቂ እንዳልሆነ አድርገው በመቁጠር፥ ሰዎች ለመዳን የተለየ ሚስጥራዊ እውቀትና ጥብቅ ሥጋዊ ሕግጋትን መከተል አለባቸው እያሉ ያስተምሩ ነበር። ይህ ፈተና ብዙዎችን ከቀናው የጸጋ መንገድ በማውጣት ወደ ሃይማኖታዊ ባርነት እየመለሳቸው ነበር።
ከሕጋዊና ከመጽሐፍ ቅዱስ ጥናት አኳያ ክህደት በድንገት የሚመጣ ሳይሆን የሰይጣን ስልታዊ አሠራር ውጤት ነው። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስም በመጨረሻው ዘመን ብዙ ሐሰተኛ ነቢያት ተነስተው ብዙዎችን እንደሚያስቱ አስቀድሞ ተናግሯል (ማቴዎስ 24:11)። አማኞች ከእምነት የሚክዱት በድንገት ሳይሆን በመጀመሪያ "የሚያስቱ መናፍስትን ማዳመጥ" ሲጀምሩና ለእውነት ጆሯቸውን ሲዘጉ መሆኑን ቃሉ በግልጽ ያሳያል።
በሥነ መለኮታዊ አውድ ይህ ጉዳይ የመንፈሳዊ ውጊያ ከፍተኛውን ደረጃ ያሳያል። እውነተኛው እምነት በክርስቶስ ኢየሱስ ሥራ ላይ ብቻ ያረፈ ሲሆን፥ ክህደት ግን የክርስቶስን ቦታ በሌላ ነገር የመተካት የዲያብሎስ ሴራ ነው። ሰይጣን ሰዎችን በቀጥታ እግዚአብሔርን ካዱ ከማለት ይልቅ፥ ሃይማኖታዊ በሚመስሉ ትምህርቶች እያታለለ ከእውነተኛው የሕይወት ምንጭ ይነጥላቸዋል። ይህ ትምህርት እምነት ተጠብቆ ካልተያዘ ሊጠፋ እንደሚችል የሚያሳይ መንፈሳዊ ውጥረት ነው።
ይህ ማስጠንቀቂያ ለእያንዳንዱ ሰው የግል የሕይወት ፍተሻ እንዲያደርግ የሚያነቃቃ ነው። እምነትን መጠበቅ ማለት በየዕለቱ ከእግዚአብሔር ቃል ጋር መጣበቅና ራስን ለመንፈስ ቅዱስ ምሪት ማስገዛት ማለት ነው። ሰዎች ከእምነት የሚርቁት የእግዚአብሔር ቃል በልባቸው ውስጥ ሥር ሳይሰድ ሲቀርና በዓለም ፍልስፍና ሲወሰዱ ነው። ስለዚህ ዘወትር በጸሎት መንቃትና በእውነት ላይ መቆም አማራጭ የሌለው የሕይወት ጉዳይ ነው።
ቃሉ ለእኛም ከመቼውም ጊዜ ይልቅ በንቃት እንድንኖር ጠንካራ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። ዛሬም ብዙ የሚያስቱ ትምህርቶች በተለያዩ መንገዶች ወደ ቤተ ክርስቲያን ሰርገው ይገባሉ። "እውነትን አጥብቆ ያልያዘ ሰው፥ በሐሰት ነፋስ መወሰዱ አይቀርም" እንደሚባለው ሁሉ፥ እኛም በመንፈስ ቅዱስ ኃይል እምነታችንን ጠብቀን እስከ መጨረሻው ድረስ ለክርስቶስ ታማኝ ሆነን ልንገኝ ይገባል።