በደብረ ዘይት ተራራ ላይ ምን ተከናወነ?

ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በምድራዊ አገልግሎቱ ወቅት፣ ደብረ ዘይት ተራራ ጂኦግራፊያዊ ሥፍራ ብቻ ሳይሆን፣ የቤዛነታችን ታሪክ፣ የትንቢት ፍጻሜ እና የቤተ ክርስቲያን የክብር ተስፋ የተገለጠበት ታላቅ መንፈሳዊ መድረክ ነው (ማቴዎስ 24፡3)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ጌታችን ከሕዝቡ ግርግር ርቆ ከሰማያዊ አባቱ ጋር ጥልቅ ኅብረት ለማድረግ ዘወትር ወደዚህ ተራራ ይወጣ እንደነበር ከሚገልጸው እውነት ነው (ሉቃስ 22፡39)። እዚህ ላይ “ደብረ ዘይት” የሚለው ቃል ሥጋዊ ዕረፍት የሚገኝበትን ሥፍራ ብቻ ሳይሆን፣ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ ትምህርት፣ ጸሎት እና መለኮታዊ ሚስጥር የሚገለጥበትን ተራራ ሲያመለክት፣ “ምን ተከናወነ” የተባለው ደግሞ ከብሉይ ኪዳን ጀምሮ እስከ ቤተ ክርስቲያን መመሥረት ድረስ በተራራው ላይ የተፈጸሙትን ታላላቅ ክስተቶች የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ሥፍራ ሲመርጥ፣ የመከራው፣ የክብሩ እና የዳግም ምጽዓቱ ማዕከል እንዲሆን መለኮታዊ ዓላማ ይዞ ነው።

በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በብሉይ ኪዳን ዘመን፣ ደብረ ዘይት የከባድ ሐዘን እና የለቅሶ ሥፍራ ነበረ። ንጉሥ ዳዊት በልጁ በአቤሴሎም አመጽ ምክንያት ከኢየሩሳሌም ሲሸሽ፣ ራሱን ተከናንቦ እና ባዶ እግሩን እያለቀሰ የወጣው በዚህ የደብረ ዘይት አቀበት ላይ ነበር (2ኛ ሳሙኤል 15፡30)። ሆኖም፣ ነቢያት ይህንኑ ተራራ የመጨረሻው መለኮታዊ ድል የሚታወጅበት ሥፍራ አድርገው ተመልክተውታል። ነቢዩ ዘካርያስ የዘመኑን ፍጻሜ በተመለከተ ጊዜ፣ መሲሑ ሕዝቡን ለማዳን ሲመጣ እግሮቹ በደብረ ዘይት ተራራ ላይ እንደሚቆሙ እና ተራራውም ከምሥራቅ ወደ ምዕራብ ለሁለት እንደሚሰነጠቅ አስቀድሞ ተንብዮአል (ዘካርያስ 14፡4)። ይህ ታሪካዊ እና ትንቢታዊ ዳራ በሰዎች አእምሮ ውስጥ ከፍተኛ የሆነ መንፈሳዊ ውጥረት የፈጠረ ክስተት ሲሆን፣ የሐዘኑ ሥፍራ ወደር የሌለው የድል እና የክብር መድረክ ሆኖ መቀየሩን በግልጽ ያሳያል።

የዚህ ተራራ ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በክርስቶስ የማዳን ሥራ እና በሰዎች ልብ ክፋት መካከል ባለው ታላቅ ፍልሚያ ላይ ነው። ኢየሱስ በውርንጫ ላይ ተቀምጦ ወደ ኢየሩሳሌም በክብር ሲገባ፣ ሕዝቡ ሁሉ ስላዩት ታላቅ ሥራ እግዚአብሔርን በታላቅ ድምፅ ያመሰገኑት በዚህ በደብረ ዘይት ተራራ ቁልቁለት ላይ ነበር (ሉቃስ 19፡37-38)። ነገር ግን፣ ከተራራው ሲወርድና ኢየሩሳሌም ፍንትው ብላ በታየችው ጊዜ፣ ጌታችን ከተማይቱን አይቶ ስላላት መንፈሳዊ ዕውርነት እና የመዳኗን ጊዜ ስላላወቀች መራራ እንባን አፍስሷል (ሉቃስ 19፡41-44)። ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ የእግዚአብሔር ልጅ የሰዎችን ውጫዊ ሆሣዕና ሳይሆን፣ ውስጣዊ የሆነውን የልብ መለወጥና የንስሐን ቀን ማወቅ ምን ያህል አጥብቆ እንደሚፈልግ ነው።

ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ ከተራራው ግርጌ በሚገኘው በጌቴሴማኒ የአትክልት ሥፍራ በተደረገው እጅግ ከባድ መንፈሳዊ ውጊያ ላይ ነው። በሰው ልጅ ታሪክ ውስጥ እጅግ ጨለማ በሆነው በዚያች ሌሊት፣ ኢየሱስ በታላቅ ጭንቀት ውስጥ ሆኖ አጥብቆ ሲጸልይ ላቡ እንደ ደም ነጠብጣብ ወደ ምድር ወርዷል (ሉቃስ 22፡44)። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናምነው፣ መንፈሳዊ ጦርነት የሚሸነፈው በጸሎት መሆኑን ጌታችን በዚህ ሥፍራ በተግባር አሳይቷል። በዚያ ሥፍራ ፈቃዱን ሙሉ በሙሉ ለአብ አሳልፎ በመስጠት የሰው ልጆችን የደኅንነት ዋጋ የከፈለ ሲሆን፣ ወዲያውኑም በይሁዳ ተከድቶ ለመስቀል ሞት ተላልፎ ተሰጥቷል (ሉቃስ 22፡47-48)።

ከዚህ ተራራ የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ ደብረ ዘይት የጌታችን የዕርገት ሥፍራ እና የቤተ ክርስቲያን ታላቁ ተልዕኮ የጀመረበት ቅዱስ መድረክ መሆኑን ነው። ከትንሣኤው በኋላ፣ ኢየሱስ ደቀ መዛሙርቱን እስከ ቢታንያ አውጥቶ፣ እጆቹን አንሥቶ ባረካቸው፤ እየባረካቸውም ወደ ሰማይ ዐረገ፥ ደመናም ከዓይናቸው ሰወረችው (የሐዋርያት ሥራ 1፡9)። በዚያን ጊዜ ሁለት መላእክት ተገልጠው፣ ይህ ያረገው ኢየሱስ ልክ እንዳዩት በዚያው አኳኋን ወደ ምድር እንደሚመለስ ታላቁን ተስፋ አወጁ (የሐዋርያት ሥራ 1፡11)። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን፣ ደቀ መዛሙርቱ ከዘይት ተራራ ተመልሰው በመንፈስ ቅዱስ ኃይል እና እሳት እስከሚሞሉ ድረስ በጸሎት እንደተጉ ሁሉ (የሐዋርያት ሥራ 1፡12-14)፣ እኛም ጌታን በመጠባበቅ በመንፈስ መትጋት እንዳለብን በጥልቀት ያስታውሰናል።

በመጨረሻም፣ ይህ በደብረ ዘይት ተራራ ላይ የተከናወነው ታላቅ መለኮታዊ ታሪክ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን ተስፋችንን በጌታ መምጣት ላይ እንድናደርግ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ መከራን በትዕግሥት ተቀብሎ የመንፈስ ቅዱስን ኃይል በመልበስ የክርስቶስን ዳግም ምጽዓት በተስፋ መጠባበቅ ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው መንፈሳዊ ድል የሚረጋገጠው በመከራው ጌቴሴማኒ ውስጥ አልፎ የእግዚአብሔርን ፈቃድ በመፈጸም፣ እና የክብር ንጉሥ እግሮቹ ዳግም በደብረ ዘይት ተራራ ላይ እስኪቆሙ ድረስ በተግቶ ጸሎት በመቆም ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።