“የእግዚአብሔር ሥራ በእርሱ እንዲገለጥ ነው እንጂ እርሱ ወይም ወላጆቹ ኃጢአት አልሠሩም” (ዮሐ 9:3)። ይህ ቃል ኢየሱስ ስለ እውሩ ሰው የተናገረው ሲሆን፣ የሰውን ልጅ መከራና የእግዚአብሔርን አላማ የሚያገናኝ ጥልቅ እውነት ነው። የእግዚአብሔር ስራ የተባለው፣ መለኮታዊ ምህረትና ሃይል መገለጥን ነው።
በወቅቱ የነበረው የአይሁዳውያን ባህላዊና ስነ-መለኮታዊ እይታ፣ ማንኛውም በሽታ ወይም የአካል ጉዳት የኃጢአት ቀጥተኛ ቅጣት ነው የሚል ነበር። ደቀ መዛሙርቱም ይህ ሰው እውር ሆኖ የተወለደው በራሱ ወይንም በወላጆቹ ኃጢአት ምክንያት ነው ብለው አስበው ነበር (ዮሐ 9:2)። ኢየሱስ ግን ይህንን የተሳሳተ አመለካከት በመሻር አዲስ መንፈሳዊ እይታን አመጣ።
ውጥረቱ ያለው የሰውን ስቃይ በቅጣት መነጽር ከማየት እና በእግዚአብሔር የጸጋ አሰራር መነጽር ከማየት መካከል ነው። ጌታ ይህ ሰው እውር የሆነው ለእግዚአብሔር ክብር መገለጫ መሳሪያ እንዲሆን እንጂ በእርግማን እንዳልሆነ አብራራ። እግዚአብሔር የሰውን የጨለማ ታሪክ ወደ ብርሃን ምስክርነት ይቀይረዋል።
እዚህ ላይ የተጠቀሱት የእግዚአብሔር ስራዎች፣ ሰውን መፈወስ፣ መንፈሳዊ አይንን ማብራት፣ ፍቅርን ማሳየትና የጨለማውን ስራ ማፍረስ ናቸው። እግዚአብሔር በሰው ልጅ ድካም ውስጥ ገብቶ የራሱን ሉአላዊ አላማ መፈጸሙ ታላቁ ስራው ነው።
መከራ ሁሉ የኃጢአት ቅጣት አይደለም። ቃሉ ለእኛም በህይወታችን በሚገጥመን ፈተናና ድካም ውስጥ የእግዚአብሔር ክብር ሊገለጥ እንደሚችል በማመን ተስፋ እንዳንቆርጥ ያስተምረናል።
እግዚአብሔር ከስብራታችን ውስጥ ድንቅ ምስክርነትን ይፈጥራል። “እግዚአብሔር የሰውን እንባ ለክብሩ መገለጫ፣ ድካሙንም ለሃይሉ ማሳያ ያደርገዋል” እንደሚባለው፣ በእኛም ሕይወት አስደናቂ ስራውን ይሰራል።