ሐዋርያው ጳውሎስ የእምነቱን መሠረትና ጽናት ሲያውጅ፣ "በክርስቶስ ወንጌል አላፍርምና" በማለት በታላቅ ድፍረት ይናገራል (ሮሜ 1:16)። ይህ ቃል በግሪኩ ቋንቋ መሸማቀቅን፣ ማፈርን ወይም በአንድ ነገር ምክንያት አንገትን መድፋትን ያመለክታል። ጳውሎስ ይህን ቃል የተጠቀመው፣ የወንጌል መልእክት በዓለማዊ መነጽር ሲታይ ሞኝነትና ውርደት ቢመስልም፣ ለእርሱ ግን የክብርና የኩራት ምንጭ መሆኑን ለማስረገጥ ነው።
በዘመኑ የነበረውን የታሪክና የባህል አውድ ስንመለከት፣ ሮም የዓለም ኃያል፣ የጥበብና የፍልስፍና ማዕከል ነበረች። ሮማውያን ኃይልን፣ ድል አድራጊነትንና ግርማን የሚያመልኩ ሕዝቦች ነበሩ። በሌላ በኩል ደግሞ፣ ወንጌል የሚሰብከው በተዋረደ መንገድ በመስቀል ላይ ስለተሰቀለ አዳኝ ነበር። በመስቀል ላይ መሞት በሮማውያን ሕግ እጅግ አሳፋሪና ለባሪያዎች ብቻ የተመደበ የቅጣት ዓይነት ነበር። ስለዚህ ይህን የተሰቀለ ክርስቶስን የዓለም አዳኝ ነው ብሎ በሮም አደባባይ መስበክ፣ በዓለማዊ ጥበብ ላደጉት ሰዎች ታላቅ ጅልነትና እፍረት ተደርጎ ይቆጠር ነበር።
በነገረ መለኮት አቅጣጫ ሲታይ፣ ይህ የጳውሎስ አቋም የክርስትናን እምነት ጥልቀትና ውጥረት ያሳያል። እውነተኛው ወንጌል የሰውን ልጅ ትዕቢት የሚሰብርና በራሱ ሥራ መዳን እንደማይችል የሚያጋልጥ ነው። ለዚህም ነው ጳውሎስ በሌላ ስፍራ፣ የመስቀሉ ቃል ለሚጠፉት ሞኝነት፣ ለእኛ ለዳንነው ግን የእግዚአብሔር ኃይል ነው በማለት የተከራከረው (፩ ቆሮ 1:18)። ሰው በእግዚአብሔር ፊት ጻድቅ መሆን የሚችለው፣ በራሱ ጥበብ ሳይሆን ዓለም ባቃለለው በክርስቶስ የቤዛነት ሥራ ብቻ መሆኑን ማመን፣ ራስን ዝቅ ማድረግን ይጠይቃል።
ጳውሎስ ይህን ያለው በንድፈ ሀሳብ ብቻ አልነበረም፤ እርሱ ራሱ ስለ ወንጌል ብሎ ተገርፏል፣ ታስሯል፣ ተሰድቧል እንዲሁም ተንቋል። ሆኖም እነዚህ መከራዎች ወንጌልን ከመስበክ አላገዱትም። እግዚአብሔር በመስቀሉ ውስጥ ያለውን ታላቅ የማዳን ጥበብ ስለገለጠለት፣ ዓለም በሚያፍርበት መስቀል እርሱ በድፍረት ይመካ ነበር። ይህ ጽናት የመጣው ወንጌል የሰውን ሕይወት የመቀየር መለኮታዊ ኃይል እንዳለው በገዛ ሕይወቱ ከተለማመደው እውነት ነው።
ቃሉ ለእኛም እጅግ ወሳኝ የሆነ የድፍረት መልእክት ያስተላልፋል። ዛሬም ቢሆን ወንጌልን በዓለማዊው መድረክ ላይ ማቅረብ ተቃውሞን፣ መገለልን ወይም መሳለቂያ መሆንን ሊያስከትል ይችላል። ዘመናዊው ዓለም የክርስቶስን ብቸኛ አዳኝነት ላለመቀበል የራሱን ፍልስፍና ያራምዳል። ነገር ግን እኛ የዳንበትንና የዘላለም ሕይወት ያገኘንበትን ይህን ታላቅ እውነት ለመመስከር ወደ ኋላ ማለት የለብንም። ሰዎች ቢስቁብንም ሆነ ቢቃወሙን፣ በእምነታችን ጸንተን መቆም ይገባናል።
በማጠቃለያ፣ በወንጌል አለማፈር ማለት የእግዚአብሔርን እውነት ከሰው ፈቃድና አስተያየት በላይ አድርጎ ማክበር ማለት ነው። "መስቀሉ ለዓለም ሞኝነት ቢመስልም፣ ለዳኑት ግን የሕይወትና የኃይል ምንጭ ነው" እንደሚባለው፣ ክርስቲያን የክርስቶስን ስም ለመሸከም ፈጽሞ ሊያፍር አይገባም። እውነተኛው ድል የሚገኘው ዓለምን በማስደሰት ሳይሆን፣ የሰውን ነፍስ ሊያድን በሚችለው በወንጌል እውነት ላይ ያለማወላወል በመቆም ነው።