ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ሰው ልጅ ተፈጥሮ ሲያስተምር "በእኔ ማለት በሥጋዬ በጎ ነገር እንዳይኖር አውቃለሁና፤ ፈቃድ አለኝና፥ መልካሙን ግን ማድረግ የለኝም" በማለት በጥልቀት ያስረዳል (ሮሜ 7፡18)። በዚህ አውድ ውስጥ "ሥጋ" የሚለው ቃል አካላዊውን ሰውነትን ብቻ ሳይሆን፣ ከውድቀት በኋላ በኃጢአት የተበከለውንና ከእግዚአብሔር የራቀውን የሰውን የተፈጥሮ ዝንባሌ ያመለክታል። "በጎ ነገር" የተባለው ደግሞ የእግዚአብሔርን ፍጹም ቅድስና የሚያንጸባርቅ ንጹሕ ጽድቅ ነው። ስለዚህ ይህ ቃል ሰብዓዊ ተፈጥሯችን በራሱ አቅም እግዚአብሔርን ሊያስደስት የሚችል ምንም ዓይነት መንፈሳዊ መልካምነት እንደሌለው ያረጋግጣል።
በታሪካዊና ሕጋዊ ዳራ ስንመለከተው፣ ጳውሎስ ይህንን የተናገረው ከሕግ አንጻር ያለውን የሰውን ልጅ ድካም ለማሳየት ነው። አይሁዳውያን ሕጉን በመጠበቅ ጻድቅ መሆን እንደሚቻል ያምኑ ነበር። ነገር ግን የእግዚአብሔር ሕግ ፍጹምና ቅዱስ ሲሆን፣ የሰው ልጅ ግን በኃጢአት የተሸጠ በመሆኑ ሕጉን ሙሉ በሙሉ መፈጸም አይችልም። የሰው ልጅ የቱንም ያህል በራሱ ጥረት መልካም ለማድረግ ቢሞክር፣ በውስጡ ያለው የኃጢአት ሕግ ወደ ክፋት ስለሚጎትተው፣ በሰውኛ ጥረት ብቻ የእግዚአብሔርን ሕግ መፈጸም የማይቻል መሆኑን ይህ ሐሳብ ያብራራል።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ ይህ እውነት የሚያጠነጥነው በመጀመሪያው ሰው በአዳም ውድቀት ምክንያት ወደ ሰው ዘር ሁሉ በገባው ሁለንተናዊ ብልሹነት ላይ ነው። ሰው ዳግመኛ ሳይወለድ በፊት አእምሮው፣ ፈቃዱ እና ስሜቱ ሙሉ በሙሉ በኃጢአት የተገዛ ነው። ምንም እንኳ ሰዎች በማኅበራዊ ሕይወታቸው ለሌሎች የሚጠቅም ተግባር ሊያደርጉ ቢችሉም፣ በእግዚአብሔር የቅድስና ሚዛን ላይ ሲመዘን ግን በሥጋዊ ተፈጥሮ ውስጥ ፍጹም የሆነ መንፈሳዊ በጎነት ፈጽሞ አይገኝም። የሰው ልብ ከሁሉ ይልቅ ተንኮለኛ እና እጅግ ክፉ ነው (ኤርምያስ 17፡9)።
ይህ እውነታ በአማኙ ሕይወት ውስጥ ያለውን የውስጥ ትግል በግልጽ ያሳያል። ዳግመኛ የተወለደ ሰው አዲስ ተፈጥሮን ቢቀበልም፣ አሁንም በሥጋዊ ድንኳን ውስጥ እስካለ ድረስ አሮጌው ተፈጥሮ (ሥጋ) መልካሙን እንዳያደርግ ይዋጋዋል። በመንፈስ እግዚአብሔርን ደስ ለማሰኘት ቢፈልግም፣ በሥጋው ግን የኃጢአት ዝንባሌ ስለሚገዳደረው ከባድ ጦርነት ውስጥ ይገባል። ይህም የሰው ልጅ የቱንም ያህል ቢያድግ በገዛ ኃይሉ ሊመካ እንደማይችልና ዘወትር የመንፈስ ቅዱስ እርዳታ እንደሚያስፈልገው አጉልቶ ያሳያል።
ቃሉ ለእኛም የራሳችንን ጽድቅ ትተን በእግዚአብሔር ጸጋ ብቻ እንድንደገፍ ታላቅ ትሕትናን ያስተምረናል። በሥጋችን ውስጥ በጎ ነገር እንደሌለ ማወቃችን፣ በራሳችን ጥረት ወይም ሃይማኖታዊ ሥራዎች እንድንመካ አይፈቅድልንም። ይልቁንም፣ ድክመታችንን አምነን በመንፈስ ቅዱስ ኃይል ላይ እንድንደገፍ እና ዘወትር በንስሐ ሕይወት እየተመላለስን ወደ ክርስቶስ ፍጹምነት እንድናድግ መንገዱን ይጠርግልናል።
በማጠቃለያም፣ በእኔ ውስጥ በጎ ነገር የለም ማለት የሰውን ልጅ መንፈሳዊ ባዶነት እና የመለኮታዊ ጸጋን ፍጹም አስፈላጊነት የሚያሳይ ነው። "በሥጋችን መልካም ነገር እንደሌለ ማወቃችን፣ በመንፈስ ቅዱስ ኃይል እንድንደገፍ ያደርገናል" እንደሚባለው፣ የተበላሸውን ተፈጥሯችንን አሸንፈን ሕይወታችን ለእግዚአብሔር ክብር የሚሆነው የእርሱ ጸጋ ሲበዛልን ብቻ መሆኑን አምነን ልንጓዝ ይገባል።