"የክብር አባት የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ አምላክ እርሱን በማወቅ የጥበብንና የመገለጥን መንፈስ እንዲሰጣችሁ እለምናለሁ" (ኤፌ 1፡17)። የጥበብና የመገለጥ መንፈስ ማለት በራሱ በመንፈስ ቅዱስ አማካኝነት ለአማኞች የሚሰጥ፣ የእግዚአብሔርን ሀሳብና ምስጢር ለመረዳት የሚያስችል መለኮታዊ ማስተዋልና ብርሃን ነው። ይህ የሰው ልጅ በትምህርት፣ በምርምር ወይም በፍልስፍና ሊያገኘው የማይችለው ሰማያዊ ስጦታ ነው።
በስነ መለኮታዊ አውድ፣ "መገለጥ" ማለት ተሸፍኖ ወይም ተሰውሮ የነበረን ምስጢር ገልጦ ማሳየት ማለት ሲሆን፣ "ጥበብ" ደግሞ ያንን የተገለጠውን መለኮታዊ እውነት በሕይወት ላይ በተግባር ማዋልን ያመለክታል። የሰው አእምሮ በኃጢአት ምክንያት ስለጨለመ፣ የእግዚአብሔርን ጥልቅ እውነታዎች በራሱ ማስተዋል አይችልም። ስለዚህም መንፈስ ቅዱስ መጥቶ መጋረጃውን ካልገለጠና እውነቱን ካላበራ በቀር፣ ማንም እግዚአብሔርን በትክክል ሊያውቅ አይችልም።
ይህ የሥነ መለኮት ውጥረት በመረጃዊ እውቀት እና በመገለጥ እውቀት መካከል ያለውን ልዩነት ያሳያል። ጳውሎስ የኤፌሶን አማኞች ስለ ክርስቶስ አልሰሙም ብሎ አይደለም ይህን የጸለየው፤ ይልቁንም ያላመኑት ብቻ ሳይሆኑ ያመኑትም ጭምር ሁልጊዜ መለኮታዊ ብርሃን እንደሚያስፈልጋቸው ለማስገንዘብ ነው። አላማውም "እርሱን በማወቅ" እንጂ ስለ እርሱ በማወቅ አይደለም። እግዚአብሔርን ማወቅ ማለት ከእርሱ ጋር የጠበቀና ጥልቅ የሆነ ግላዊ ህብረት ማድረግ ማለት ነው።
መንፈስ ቅዱስ ይህንን መገለጥ የሚሰጠው ከእግዚአብሔር ቃል (ከመጽሐፍ ቅዱስ) ጋር በማስተሳሰር ነው። ቃሉን ስናነብ ፊደሉ ህያው ሆኖ ወደ ልባችን እንዲገባና ህይወታችንን እንዲለውጥ የሚያደርገው ይኸው የጥበብና የመገለጥ መንፈስ ነው። ይህ መንፈስ የክርስቶስን ክብር፣ መስቀልና ጸጋ በጥልቅ እንድናስተውል አይናችንን ይከፍታል።
ቃሉ ለእኛም መንፈሳዊ እውቀት በሰው ጥበብ ሳይሆን በጸሎትና በመንፈስ ቅዱስ አጋዥነት የሚገኝ መሆኑን ያስተምረናል። መጽሐፍ ቅዱስን ስናነብ ወይም ስንጸልይ፣ እግዚአብሔር ራሱን እንዲገልጥልንና መንፈሳዊ ማስተዋላችንን እንዲያበራው ዘወትር ልንለምን ይገባል።
በማጠቃለያ የጥበብና የመገለጥ መንፈስ የእግዚአብሔርን ልብ የምናውቅበት መለኮታዊ ቁልፍ ነው። ይህ መንፈስ እውነቱን እንድናይና እንድንኖር ያደርገናል፤ "መንፈስም የእግዚአብሔርን ጥልቅ ነገር ስንኳ ሳይቀር ሁሉን ይመረምራልና ለእኛ እግዚአብሔር በመንፈሱ በኩል ገለጠው" (1ቆሮ 2፡10)።