በአማኞች መልካም ምግባርና በማያምኑት ሰዎች መዳን መካከል ያለውን ትስስር ጴጥሮስ ሲገልጽ፣ "ስለሚክዱአችሁም መልካሙን ሥራችሁን አይተው በሚጎበኝበት ቀን እግዚአብሔርን ያከብሩ ዘንድ በአሕዛብ መካከል ኑሮአችሁን መልካም አድርጉ" (1 ጴጥሮስ 2፡12) ይላል። "የሚጎበኝበት ቀን" የሚለው ቃል እግዚአብሔር በኃይሉና በጸጋው ወደ ሰው ልጆች ሕይወት ጣልቃ ገብቶ የሚሠራበትን፣ በተለይም ደግሞ ሰዎችን ለንስሐና ለደህንነት የሚጠራበትን መለኮታዊ የጸጋ ጊዜ ያመለክታል።
በብሉይ ኪዳን ታሪክ ውስጥ፣ እግዚአብሔር ሕዝቡን ሲጎበኝ ለበረከት ወይም ለፍርድ ይሆን ነበር (ሉቃስ 19፡44)። ጴጥሮስ እዚህ ላይ እየተናገረ ያለው ግን፣ ክርስቲያኖችን በክፉ ሥራ የሚከሱና የሚያሳድዱ አሕዛብ፣ የእግዚአብሔር ጸጋ ልባቸውን ሲነካውና ጌታ በምሕረቱ ሲጎበኛቸው ስለሚኖረው ሁኔታ ነው። በዚህ የጉብኝት ጊዜ፣ ቀድሞ ይጠሏቸው የነበሩት አማኞች በሕይወታቸው ያሳዩትን መልካም ሥራና ቅድስና በማስታወስ ለእግዚአብሔር ክብርን ይሰጣሉ።
የዚህ ሐሳብ ሥነ-መለኮታዊ ጥልቀት ያለው በምስክርነት ኃይል ላይ ነው። ብዙ ጊዜ ማያምኑ ሰዎች የወንጌልን ቃል ከመስማታቸው በፊት፣ የአማኞችን የዕለት ተዕለት ኑሮ ያነባሉ። አማኞች በሥራ ቦታ፣ በጎረቤትና በማኅበረሰቡ ውስጥ ፍቅርን፣ ትዕግሥትንና ታማኝነትን በተግባር ሲያሳዩ፣ ይህ መልካም ኑሮአቸው መንፈስ ቅዱስ የማያምኑትን ሰዎች ልብ ለመውቀስና ለማዳን የሚጠቀምበት ኃይለኛ መሣሪያ ይሆናል (ማቴዎስ 5፡16)።
ስለዚህ، አሕዛብ ክርስቲያኖችን በሐሰት ቢከሷቸውም፣ አማኞች ግን በክፉ ፋንታ ክፉን ሳይመልሱ፣ በመልካም ኑሮ ጸንተው መቆም አለባቸው። ይህ ጽናትና ቅድስና ከንቱ ሆኖ አይቀርም፤ እግዚአብሔር የማያምኑትን በሚጎበኝበት ቀን፣ ያዩት መልካም ሥራ ለንስሐቸው ምክንያት ሆኖ የጌታ ስም እንዲከብር ያደርጋል። የክርስቲያን ኑሮ ራሱ ድምፅ የሌለው ኃይለኛ ስብከት ነው።
ቃሉ ለእኛም ኑሮአችን ምን ያህል ወሳኝ እንደሆነ በጥብቅ ያስጠነቅቀናል። ቃላችንና አኗኗራችን የማይስማማ ከሆነ ሰዎችን ከእግዚአብሔር መንግሥት እናርቃለን፤ ነገር ግን ኑሮአችን በመልካም ሥራ የታነጸ ከሆነ፣ ለብዙዎች መዳን ምክንያት እንሆናለን። ስለሆነም በየትኛውም ስፍራ የክርስቶስን መዓዛ ልናወጣ ይገባናል።
"መልካም ሥራ ቃላት ከሚችሉት በላይ ጮክ ብሎ የሚናገር የወንጌል ድምፅ ነው፤" እንደሚባለው፣ ኑሯችን እግዚአብሔር ሰዎችን በሚጎበኝበት ቀን ለክብሩ መገለጫ የሚሆን ሕያው ምስክር እንዲሆን ዘወትር ልንተጋ ይገባል።