የአማኞችን የፍቅር ተግባር በሚመዝንበት ክፍል፣ ሐዋርያው ዮሐንስ "የዚህ ዓለም ገንዘብ ያለው፣ ወንድሙም የሚያስፈልገው አጥቶ ቢያይ፣ ርኅራኄውንም ከእርሱ ቢዘጋ፣ የእግዚአብሔር ፍቅር በእርሱ እንዴት ይኖራል?" (1 ዮሐንስ 3፡17) በማለት ጥብቅ ጥያቄ ያነሳል። እዚህ ላይ "የዚህ ዓለም ገንዘብ" ተብሎ የተተረጎመው ቃል፣ ለዕለት ተዕለት ኑሮ የሚያስፈልጉ መሠረታዊ ነገሮችን (ምግብ፣ ልብስ፣ መጠለያ፣ ገንዘብና ቁሳቁስ) በጠቅላላ የሚያመለክት ነው። ይህ ቃል ከምድራዊ ሀብትና ከንብረት ጋር ቀጥተኛ ግንኙነት አለው።
በታሪካዊና ባህላዊ አውድ፣ በመጀመሪያዋ ቤተ ክርስቲያን ብዙ ክርስቲያኖች በእምነታቸው ምክንያት ንብረታቸውን ይነጠቁ፣ ከሥራ ይባረሩና በከባድ ድህነት ውስጥ ይወድቁ ነበር። በሌላ በኩል ደግሞ የተሻለ ኑሮ ያላቸው አማኞች ነበሩ። ዮሐንስ ይህንን እውነታ በመመልከት፣ በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ያለውን የኢኮኖሚ ልዩነት በፍቅርና በርኅራኄ መሙላት እንደሚገባ አስተማረ። የጥንት አማኞች ያላቸውን ሀብት በማካፈል እርስ በእርስ ይረዳዱ እንደነበር የሐዋርያት ሥራ በግልጽ ይመሰክራል (የሐዋርያት ሥራ 2፡44-45)።
በዚህ ሐሳብ ውስጥ ያለው ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት በመንፈሳዊ ንግግርና በተግባራዊ ርኅራኄ መካከል ነው። አንድ ሰው መንፈሳዊ ነኝ እያለ፣ ነገር ግን የተራበውንና የተጠማውን ወንድሙን በዓይኑ እያየ ምንም ዓይነት የቁሳቁስ እርዳታ የማያደርግ ከሆነ፣ ያ ሰው የእግዚአብሔር ፍቅር የለውም። ሐዋርያው ያዕቆብ "ወንድም ወይም እኅት ራቁታቸውን ቢሆኑ የዕለት ምግብንም ቢያጡ… ለሰውነት ግን የሚያስፈልገውን ባትሰጡአቸው ምን ይጠቅማል?" (ያዕቆብ 2፡15-16) በማለት አብራርቶታል። እውነተኛ ፍቅር በእጅ ላይ ባለው ምድራዊ ሀብት ይፈተናል።
እግዚአብሔር የዚህን ዓለም ሀብት የሰጠን ለግል ቅንጦታችን ብቻ ሳይሆን፣ የእርሱን ፍቅር ለሌሎች እንድናካፍልበት መጋቢዎች አድርጎ ነው። ርኅራኄን መዝጋት ማለት እግዚአብሔር የሰጠንን አደራ መብላት ማለት ነው። መጽሐፍ ቅዱስ እንደሚያስተምረው፣ በምድር ላይ ላለው ወንድሙ የማይራራ ልብ፣ በሰማይ ላለው አምላክ ፍቅር ሊኖረው አይችልም። የምንሰጠው ገንዘብ የልባችንን አቅጣጫ ያሳያል።
ቃሉ ለእኛም ምድራዊ ሀብታችንን እንዴት መጠቀም እንዳለብን ጥልቅ ማሳሰቢያ ይሰጠናል። በራሳችን ኑሮ ብቻ ተጠምደን በዙሪያችን ያሉትን የተቸገሩ ወንድሞቻችንን ከመዘንጋት ይልቅ፣ እግዚአብሔር የሰጠንን የዚህን ዓለም ገንዘብ ለሌሎች በረከትና የወንጌል ፍቅር መግለጫ አድርገን ልንጠቀምበት ይገባናል።
"በተዘጉ እጆች ውስጥ የእግዚአብሔር ፍቅር ሊኖር አይችልም፤" እንደሚባለው፣ ለተቸገሩት የምንዘረጋው የእርዳታ እጅ፣ በልባችን ውስጥ ላለው መለኮታዊ ፍቅር ሕያው ምስክር ነው።