በቆላስይስ 2፡23 ላይ “የገዛ ፈቃድን በማምለክና በትሕትና” (ወይም የሐሰት ትሕትና) ትርጉም ምንድን ነው?

ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ ሰብዓዊ ሃይማኖታዊ ሥርዓቶች ሲያስተምር፡ እነዚህ ነገሮች የገዛ ፈቃድን በማምለክና በትሕትና ሥጋንም በመጨቆን ጥበብ ያላቸው ይመስላሉ፥ ነገር ግን ሥጋን እንዳይጠግብ ለመከልከል ምንም አይጠቅሙም ይላል (ቆላስይስ 2፡23)። እዚህ ላይ “የገዛ ፈቃድን በማምለክና በትሕትና” ወይም የሐሰት ትሕትና የሚለው ቃል፣ እውነተኛ ካልሆነ የመንፈስ መመራት ውጪ በራስ ጥረት የሚደረግን ሃይማኖታዊ ትዕይንት ያሳያል።

በቆላስይስ ቤተ ክርስቲያን አካባቢ የነበረው ባህላዊ እና ታሪካዊ ሁኔታ በሐሰተኛ አስተማሪዎች የተሞላ ነበር። እነዚህ ሰዎች አማኞች መላእክትን እንዲያመልኩ እና ራሳቸውን እጅግ ዝቅ አድርገው በማሳየት፣ ሥጋቸውን በመገረፍ ወይም በመጾም ወደ እግዚአብሔር የሚቀርቡ ይመስላቸው ነበር። ይህ ልምምድ ሰዎችን በመንፈሳዊነት ከፍ ያሉ አስመስሎ ቢያሳይም፣ መሠረቱ ግን መለኮታዊ ሳይሆን ሰብዓዊ የትዕቢት መንገድ ነበር።

በነገረ መለኮት አውድ የሐሰት ትሕትና የእግዚአብሔርን ጸጋ የሚቃወም አሠራር ነው። እውነተኛ ትሕትና ክርስቶስ በመስቀል ላይ ባደረገው የቤዛነት ሥራ ላይ ሙሉ በሙሉ መደገፍን ሲጠይቅ፣ የሐሰት ትሕትና ግን “እኔ በራሴ ጽድቅና ሥጋዬን በማድከም እግዚአብሔርን ደስ አሰኛለሁ” ወደሚል የሥራ ጽድቅ ይመራል። ይህ አይነቱ መንፈሳዊነት እግዚአብሔርን ሳይሆን የሰውን ፈቃድ ያመልካል።

በዚህ አሠራር ውስጥ ያለው መንፈሳዊ ውጥረት ሥጋን በመጨቆን ኃጢአትን ማሸነፍ አይቻልም የሚለው ነው። ሐዋርያው ይህ ድርጊት “ምንም አይጠቅምም” በማለት የሐሰት ትሕትናን ባዶነት ያጋልጣል (ቆላስይስ 2፡23)። ውጫዊው አካል ሲጎዳና ሲዋረድ የውስጡ ልብ ግን በትዕቢት፣ ራስን በማጽደቅ እና ሌሎችን በመናቅ ሊሞላ ይችላል። ይህም ሃይማኖትን ሽፋን ያደረገ የጠላት ማታለያ ነው።

በሰብዓዊ እይታ ይህ ሁኔታ የሰውን ልጅ ሥነ ልቦናዊ ድክመት ቁልጭ አድርጎ ያሳያል። ሰዎች ብዙ ጊዜ ከእውነተኛ የልብ መለወጥ ይልቅ ውጫዊ እና የሚታይ ሃይማኖታዊ ድርጊትን ይመርጣሉ። ነገር ግን እግዚአብሔር የሚመለከተው ፊትን ሳይሆን ልብን ስለሆነ፣ በሰዎች ፊት ትሑት መስሎ መታየት የነፍስን እውነተኛ ጥማት ሊያረካም ሆነ ኃጢአትን ሊያስወግድ አይችልም።

ቃሉ ለእኛም መንፈሳዊነታችንን በውጫዊ ድርጊት እና በሰው ሠራሽ ሕግጋት እንዳንለካ አጥብቆ ያስጠነቅቀናል። እውነተኛ ትሕትና የሚጀምረው የክርስቶስን ጸጋ ከመቀበል እና በመንፈስ ቅዱስ አሠራር ለቃሉ ከመገዛት መሆኑን አውቀን፣ ከሐሰተኛ ሃይማኖታዊ ትዕይንት ርቀን በክርስቶስ ኢየሱስ ብቻ እንድንመካ ያደርገናል።