ሐዋርያው ጳውሎስ ስለ መንፈሳዊ ስርአት ሲያስተምር፡ "እንግዲህ ወንዶች በስፍራ ሁሉ ያለ ቁጣና ያለ ክፉ አሳብ የተቀደሱትን እጆች እያነሱ እንዲጸልዩ እፈቅዳለሁ" በማለት ያዛል (1ኛ ጢሞቴዎስ 2:8)። ይህ ቃል በየትኛውም ቦታ ፀሎት ሊደረግ እንደሚችልና የፀላይው አቋምም ከኃጢአት የነፃ መሆን እንዳለበት ያሳያል።
በአይሁድ ባህልና ልማድ ፀሎት በብዛት በኢየሩሳሌም ቤተመቅደስ ወይም በምኩራብ ውስጥ በተወሰኑ ሰዓታት ይደረግ ነበር። ነገር ግን በአዲስ ኪዳን የፀጋው ዘመን ፀሎት በተወሰነ ስፍራ ወይም ህንፃ ብቻ የተገደበ አይደለም (ዮሐንስ 4:21-24)። ጌታ መንፈስና እውነት የሞላበትን አምልኮ ይፈልጋል።
"በስፍራ ሁሉ" የሚለው ቃል አማኞች በተሰበሰቡበት በማንኛውም ቦታ ሁሉ እግዚአብሔርን መጥራት እንደሚችሉ ያመለክታል። የመጀመሪያይቱ ቤተ ክርስቲያን በየቤቱና በተለያዩ ስፍራዎች ስትሰበሰብ ይህ ተግባራዊ ይሆን ነበር (የሐዋርያት ሥራ 12:12)።
ዋናው ጉዳይ የስፍራው አይነት ወይም የህንፃው ውበት ሳይሆን የፀላይው የልብ ንፅህና ነው። "የተቀደሱ እጆችን ማንሳት" የሚያሳየው ንፁህ ሕይወትንና ከሌሎች ጋር ያለ ክፋት በሰላም መኖርን ነው (መዝሙር 24:3-4)። ቁጣና ክፉ አሳብ የፀሎት ዋነኛ እንቅፋቶች ናቸው።
ቃሉ ለእኛም በየትኛውም ቦታ ብንሆን ጌታን መፈለግ እንደምንችልና ልባችንም ከጥላቻና ከቂም የፀዳ መሆን እንዳለበት ያስተምረናል። በስራ ቦታ፣ በቤት ወይም በመንገድ ላይ ሆነን ከፈጣሪያችን ጋር መገናኘት እንችላለን።
የፀሎት ኃይልና መልስ በስፍራው ልዩነት ላይ ሳይሆን በእግዚአብሔር መገኘትና በልባችን ቅንነት ላይ የተመሰረተ ነው። እግዚአብሔር በእውነት ለሚጠሩት ሁሉ በሁሉ ስፍራ ቅርብ ነው (መዝሙር 145:18)።