ሐዋርያው ዮሐንስ በሰማይ የተከፈተውን ደጅ ባየ ጊዜ፣ በእግዚአብሔር ዙፋን ዙሪያ ያያቸውን አስደናቂ ፍጥረታት ሲገልጽ "በዙፋኑም መካከል በዙፋኑም ዙሪያ በፊትና በኋላ ዓይኖችን የሞሉ አራት ሕያዋን ፍጥረታት ነበሩ" በማለት ይነግረናል (ራእይ 4፡6)። እነዚህ ፍጥረታት አንበሳን፣ ጥጃን፣ ሰውንና የሚበረውን ንስር የሚመስሉ ፊቶች ሲኖሯቸው፣ እያንዳንዳቸውም ስድስት ክንፎች አሏቸው። እነዚህ ፍጥረታት የሰማያዊውን ፍጥረት ከፍተኛ ደረጃ የሚወክሉ ልዩ መላእክታዊ ፍጡራን ናቸው።
በታሪካዊና ትንቢታዊ ዳራ፣ እነዚህ አራት ሕያዋን ፍጥረታት በብሉይ ኪዳን ውስጥ ከነበሩት ራእዮች ጋር ፍጹም ቁርኝት አላቸው። ነቢዩ ሕዝቅኤል በከባር ወንዝ አጠገብ ባየው ራእይ የገለጻቸውን ኪሩቤል የተባሉትን ፍጥረታት (ሕዝቅኤል 1፡10)፣ እንዲሁም ነቢዩ ኢሳይያስ በቤተ መቅደሱ ያያቸውን ሱራፌል (ኢሳይያስ 6፡2) አንድ ላይ አጣምረው የያዙ ናቸው። ይህ የሚያሳየው የእግዚአብሔር ዙፋን ዘወትር በእነዚህ ታላላቅ ቅዱሳን ፍጡራን የተከበበ መሆኑን ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ እነዚህ ፍጥረታት የእግዚአብሔርን ታላቅነትና የፍጥረተ ዓለሙን አጠቃላይ ውክልና ያሳያሉ። አንበሳ የዱር አራዊትን (ኃይልን)፣ ጥጃ የቤት እንስሳትን (አገልግሎትን)፣ ሰው የሰውን ልጅ (ጥበብንና ማስተዋልን)፣ ንስር ደግሞ አእዋፍን (ፈጣንነትንና ከፍታን) ይወክላሉ። እነዚህ ሁሉ ተደምረው የተፈጠረው ዓለም ሁሉ በእግዚአብሔር ዙፋን ሥር ሆኖ ፈጣሪውን ያለማቋረጥ ማምለክ እንዳለበት የሚያስተምሩ ሕያው ሥዕሎች ናቸው።
በዚህ ራእይ ውስጥ ታላቅ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። እነዚህ ፍጥረታት "በፊትና በኋላ ዓይኖች የሞሉአቸው" ናቸው፤ ይህም በመላው ዓለም የሚሆነውን ነገር ሁሉ የማየትና የማስተዋል ንቃት እንዳላቸው ያሳያል። የቱንም ያህል ኃያላን፣ ጥበበኞችና ፈጣኖች ቢሆኑም፣ ሥራቸው ግን አንድና አንድ ብቻ ነው፤ እርሱም ቀንም ሆነ ሌሊት ሳያቋርጡ በእግዚአብሔር ዙፋን ፊት ወድቀው "ቅዱስ፥ ቅዱስ፥ ቅዱስ" እያሉ ማምለክ ነው (ራእይ 4፡8)። ፍጡርነታቸውን ፈጽሞ አይረሱም።
የሰው ልጅ በምድር ላይ ትንሽ ሥልጣን ወይም ዕውቀት ሲያገኝ ራሱን ከፍ የማድረግና ፈጣሪውን የመርሳት አደጋ ይገጥመዋል። ነገር ግን እነዚህ የከበሩና ኃያላን ሰማያዊ ፍጥረታት፣ ትልቁ ክብራቸውና ተግባራቸው ራሳቸውን ዝቅ አድርገው እግዚአብሔርን ማክበር መሆኑን በተግባር ያሳዩናል። እውነተኛ ታላቅነት ያለው ፈጣሪን በማምለክ ውስጥ ነው።
ቃሉ ለእኛም ምንም ዓይነት ምድራዊ ኃይል፣ ጥበብ ወይም ሥልጣን ቢኖረን፣ ትልቁ የሕይወታችን ዓላማ እግዚአብሔርን ማምለክ እንደሆነ ያሳስበናል። "ፍጥረት ሁሉ ለእግዚአብሔር ክብር ይሰጣል" እንደሚለው ቃሉ (መዝሙር 150፡6)፣ እኛም እንደ እነዚህ ሰማያዊ ፍጥረታት ዘወትር ዓይኖቻችንን ወደ ዙፋኑ አቅንተን ቅዱሱን አምላካችንን ልናመልከው ይገባናል።