መጽሐፍ ቅዱስ የሰውን አእምሮ ሁኔታ በሁለት ይከፍለዋል፤ ከእነዚህም አንዱ "ስለ ሥጋ ማሰብ" ወይም በሥጋ ፈቃድ የሚመራ አእምሮ ነው (ሮሜ 8፡6)። በሥጋ ፈቃድ የሚመራ አእምሮ ማለት በእግዚአብሔር እውነት ሳይሆን፣ በተፈጥሯዊው የሰውነት ፍላጎት፣ በዓለማዊ ፍልስፍና፣ በራስ ወዳድነት እና በኃጢአት ዝንባሌ የተያዘ የአስተሳሰብ ሥርዓት ነው። እንዲህ ዓይነቱ አእምሮ ትኩረቱ ሙሉ በሙሉ በሚታየው፣ በሚዳሰሰው እና ጊዜያዊ በሆነው ምድራዊ ጥቅም ላይ ብቻ ያረፈ ሲሆን፣ እግዚአብሔርንና ዘላለማዊ ነገሮችን ከዕቅዱ ውጭ ያደርጋል።
በታሪካዊ አውድ ይህ ዓይነቱ አእምሮ የሰው ልጅ በኤደን ገነት ካመጸ በኋላ የወረሰው የተበላሸ ተፈጥሮ ውጤት ነው። ሰው ከፈጣሪው ከተለየ በኋላ፣ አእምሮው ጠንቋይ፣ ምግባረ ብልሹ እና እውነትን የሚያጣምም ሆነ። ሐዋርያው ጳውሎስ ይህንን ሲያብራራ፣ ሥጋዊ አእምሮ ያላቸው ሰዎች ጣዖትን እንደሚያመልኩ፣ በክፋት እንደሚመላለሱ እና እግዚአብሔርን ለማወቅ እንደማይፈልጉ ይገልጻል (ሮሜ 1፡21-28)። ይህ አስተሳሰብ በዘመናት ሁሉ ዓለምን ሲመራ የኖረ እና ዛሬም በማኅበረሰቡ ውስጥ ሰፊ ተጽዕኖ ያለው ክፉ ሥርዓት ነው።
በሥነ-መለኮታዊ እይታ በሥጋ ፈቃድ የሚመራ አእምሮ ከእግዚአብሔር ጋር ጠላትነት አለው። መጽሐፍ ቅዱስ "ስለ ሥጋ ማሰብ በእግዚአብሔር ዘንድ ጥል ነውና፤ ለእግዚአብሔር ሕግ አይገዛምና፥ መገዛትም ተስኖታል" ይላል (ሮሜ 8፡7)። ይህ አእምሮ የእግዚአብሔርን ቃል አይቀበልም፣ የእግዚአብሔርን ሉዓላዊነት ይቃወማል፣ እንዲሁም የራሱን መንገድ እያመጻደቀ መለኮታዊ ሥርዓትን ያፈርሳል። በሥጋዊ አእምሮ ውስጥ ያለው ሰው እግዚአብሔርን ደስ ማሰኘት ከቶ አይችልም፣ ምክንያቱም መንፈሳዊውን ነገር እንደ ሞኝነት ስለሚቆጥረው ነው (አንደኛ ቆሮንቶስ 2፡14)።
ይህ እውነታ የሚያሳየው ሥጋዊ አእምሮ ምን ያህል አታላይ መሆኑን ነው። አንድ ሰው በውጫዊ ገጽታው ሃይማኖተኛ ወይም ሥነ-ምግባር ያለው ሊመስል ይችላል፤ ነገር ግን የውስጥ አሳቡ በክብር ፍለጋ፣ በቅንዓት፣ በገንዘብ ፍቅር ወይም በራስ ወዳድነት የተሞላ ከሆነ አእምሮው በሥጋ ፈቃድ እየተመራ ነው። ይህ አእምሮ ዘወትር የሚያስበው "ምን እበላለሁ? ምን እለብሳለሁ? እንዴት ከሌሎች ልበልጥ እችላለሁ?" የሚለውን ምድራዊ ሐሳብ ብቻ ነው። የሥጋ ሥራዎች የሆኑት ዝሙት፣ ርኩሰት፣ ጥል እና ቁጣ የሚመነጩት ከዚሁ ከተበላሸ አእምሮ ነው።
ቃሉ ለእኛም አእምሯችንን እንድንጠብቅና ዓለማዊ ከሆኑ አስተሳሰቦች እንድንለይ ጥብቅ ማስጠንቀቂያ ይሰጠናል። ዘመኑን እንዳንመስል፣ ይልቁንም በእግዚአብሔር ቃል አእምሯችንን በማደስ መለወጥ እንዳለብን ያስገነዝበናል (ሮሜ 12፡2)። በሥጋ ፈቃድ የሚመራ አእምሮ ወደ ጥፋት ስለሚወስድ፣ ሐሳባችንን ሁሉ እየማረክን ለክርስቶስ መታዘዝን ልናስገዛው ይገባል።
በማጠቃለያም፣ በሥጋ ፈቃድ የሚመራ አእምሮ በእግዚአብሔር ላይ ያመጸና የውድቀት ምንጭ የሆነ አስተሳሰብ ነው። "በሥጋ ፈቃድ የሚመራ አእምሮ ከእግዚአብሔር ጋር ጠላትነት ያለው የጥፋት መንገድ ነው" እንደሚባለው፣ የዚህን ዓለም ፍልስፍና እና የሥጋን ምኞት በመተው፣ ሐሳባችንን ሙሉ በሙሉ በእግዚአብሔር ቃልና መንፈስ ቅዱስ ቁጥጥር ሥር ልናደርገው ይገባናል።