በመጽሐፍ ቅዱስ መሠረት “በዋጋ ተገዝታችኋልና ስለዚህ በሥጋችሁ እግዚአብሔርን አክብሩ” የሚለው ትእዛዝ ተሰጥቶናል (1 ቆሮንቶስ 6፡20)። ማክበር የሚለው ቃል በግዕዙ እና በመጀመሪያው ቋንቋ ክብደትን፣ ዋጋ መስጠትን እና ከፍተኛ ምስጋና ማቅረብን የሚያመለክት ሲሆን አካላችን የእግዚአብሔርን ክብር ማንጸባረቂያ መሣሪያ መሆን እንዳለበት ይገልጻል።
በግሪኮች ፍልስፍና ውስጥ ሥጋ እንደ እርኩስ እና ነፍስ እንደ ቅዱስ ተደርጎ ይቆጠር ነበር። ጳውሎስ ግን ይህንን የሐሰት ትምህርት በመቃወም ሥጋችን በእግዚአብሔር የተፈጠረ እና የተቀደሰ መሆኑን በማሳየት በድርጊታችን ሁሉ አምላክን ልናከብርበት እንደሚገባ አጽንኦት ሰጥቷል። ሥጋ የእግዚአብሔር ቤተ መቅደስ በመሆኑ በአካላዊ ድርጊታችን ሁሉ ቅድስና ሊታይ ይገባል።
በሥነ መለኮት አስተምህሮ ማክበር ማለት የአምላክን ቅድስና በሕይወት መግለጥ ማለት ነው። የምንበላው፣ የምንጠጣው፣ የምንለብሰው እና የምናደርገው ማንኛውም ነገር ለእግዚአብሔር ክብር መሆን አለበት (1 ቆሮንቶስ 10፡31)። በሰውነታችን የሚደረግ ማንኛውም ቅዱስ ያልሆነ ተግባር የፈጣሪን ስም ስለሚያሰድብ ልንጠነቀቅ ይገባል።
እግዚአብሔርን በሥጋ ማክበር ተግባራዊ መታዘዝን ይጠይቃል። ይህ ማለት ዓይናችንን ከክፉ ማየት፣ እጃችንን ከዓመጻ፣ እንዲሁም መላ ሰውነታችንን ከኃጢአት መጠበቅ ማለት ነው። አካላችን የጽድቅ የጦር ዕቃ ሆኖ ለእግዚአብሔር መቅረብ አለበት (ሮሜ 6፡13)።
ቃሉ ለእኛም ሥጋዊ ፈተናዎችን እንዴት ማሸነፍ እንዳለብን ግልጽ አቅጣጫ ይሰጠናል። ማኅበረሰቡ ሰውነትን ለተለያዩ ርካሽ ዓላማዎች በሚያውልበት በዚህ ዘመን እኛ ግን ሰውነታችንን ቅዱስና ሕያው መሥዋዕት አድርገን ማቅረብ አለብን። የክርስቲያን አኗኗር በዓለም ፊት የእግዚአብሔርን ማንነት የሚሰብክ ሕያው መልእክት ነው።
በእውነት እግዚአብሔርን ማክበር ከልብ የሚመነጭ የፍቅር መግለጫ ነው። “ሕይወታችን ለእግዚአብሔር የምንዘምረው መዝሙር ነው፤ በሰውነታችን የምናደርገው ሁሉ ዜማው ነው” እንደሚባለው በአካላችን የምንሠራው ሁሉ ለፈጣሪያችን ክብር የሚያመጣ ሊሆን ይገባል።