ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ላይ “በዚያን ጊዜም የሰው ልጅ ምልክት በሰማይ ይታያል፥ በዚያን ጊዜም የምድር ወገኖች ሁሉ ዋይ ዋይ ይላሉ፥ የሰው ልጅንም በኃይልና በብዙ ክብር በሰማይ ደመና ሲመጣ ያዩታል” በማለት እጅግ ጥልቅ የሆነ መንፈሳዊ እውነትን አስተምሯል (ማቴዎስ 24፡30)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ፀሐይ ከጨለመች፣ ጨረቃም ብርሃኗን ከከለከለች እና ከዋክብት ከሰማይ ከወደቁ በኋላ ከሚሆነው ታላቅ የፍጥረት መናወጥ ቀጥሎ ነው። እዚህ ላይ “የሰው ልጅ ምልክት” የሚለው ሐረግ የክርስቶስን መለኮታዊ የክብር ብርሃን (የሸኪና ክብር) ወይም እርሱ ራሱ በደመና ተገልጦ ሰማይን ቀዶ መምጣቱን ሲያመለክት፣ “የምድር ወገኖች ሁሉ ዋይ ዋይ ይላሉ” የተባለው ደግሞ የእግዚአብሔርን ጸጋ የገፉት ኃጢአተኞች በሚመጣው መለኮታዊ ፍርድ ምክንያት የሚያሰሙትን አስፈሪ ጩኸት የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ ይህንን ቃል ሲናገር፣ የንጉሦች ንጉሥ የሆነው ክርስቶስ ዳግም ሲመጣ የሚኖረውን መለኮታዊ ግርማ እና የማይካድ ፍጹም ሥልጣን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በብሉይ ኪዳን ዘመን፣ ነገሥታት ወደ ጦርነት ሲወጡ ወይም ታላቅ ድል ሲቀዳጁ በከፍተኛ ተራራ ላይ “ዓላማ” ወይም “ምልክት” (ባንዲራ) ያቆሙ ነበር (ኢሳይያስ 11፡12)። ሆኖም፣ የክርስቶስ ምልክት ከምድራዊ ነገሥታት ዓላማ ፍጹም የተለየ ነው። የፀሐይና የጨረቃ ብርሃን ጠፍቶ ዓለም በድቅድቅ ጨለማ በተዋጠችበት በዚያች ቅጽበት፣ ሰማይን የሚያበራውና ከዳር እስከ ዳር የሚታየው መለኮታዊው የክርስቶስ ክብር (የሸኪና ብርሃን) ድንገት ይፈነጠቃል። በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ መሲሑ መጥቶ ሮማውያንን በጦር መሣሪያ ያሸንፋል የሚል ምድራዊ ጠባይ ያለው ሥጋዊ ተስፋ የነበረ ቢሆንም፣ ኢየሱስ ግን ምጽዓቱ በመላው ዓለም ላይ የሚታይና የምድር ወገኖችን ሁሉ በሐዘን የሚያንቀጠቅጥ ታላቅ ሰማያዊ ክስተት መሆኑን ማወጁ፣ ከፍተኛ የሆነ መንፈሳዊ እና ሥነ-መለኮታዊ ውጥረት የፈጠረ ትንቢት ነበር።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በክርስቶስ ዳግም ምጽዓት እና በመጨረሻው መለኮታዊ ፍርድ ላይ ነው። ሐዋርያው ዮሐንስ በራእዩ “እነሆ፥ ከደመና ጋር ይመጣል፤ ዓይንም ሁሉ የወጉትም ያዩታል፥ የምድርም ወገኖች ሁሉ ስለ እርሱ ዋይ ዋይ ይላሉ” ብሎ እንደመሰከረው፣ ይህ ምልክት የሰው ልጅ ከእንግዲህ በድብቅ ሳይሆን በግልጽ በክብር የሚገለጥበት ክስተት ነው (ራእይ 1፡7)። እኛ የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደምናምነው፣ ክርስቶስ በክብር ሲመጣ ቤተ ክርስቲያን የድል አክሊሏን ትቀበላለች። ይህንን የክብር ቀን እስክናይ ድረስ፣ በየዕለቱ ከክፋት ኃይላት ጋር የምናደርገውን መንፈሳዊ ውጊያ ለማሸነፍ የእግዚአብሔር ቃል እንደሚነግረን የመንፈስን ሰይፍ እርሱም የእግዚአብሔርን ቃል መያዝ አለብን (ኤፌሶን 6፡17)። ይህ መለኮታዊ አሠራር የሚያሳየው፣ የሰው ልጅ ምልክት የጨለማውን ሥልጣን ሙሉ በሙሉ ደምስሶ፣ ጻድቃንን ወደ ዘላለም ክብር የሚያስገባ ታላቅ የድል አዋጅ መሆኑን ነው።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ በክርስቶስ የክብር መገለጥ እና በኃጢአተኞች አስፈሪ ሐዘን መካከል ባለው መጋጨት ላይ ነው። አማኞች ይህንን ምልክት ሲያዩ መዳናቸው ስለ ቀረበ በደስታ ራሳቸውን ቀና ሲያደርጉ (ሉቃስ 21፡28)፣ ጌታን የካዱት የምድር ወገኖች ግን በመጨረሻው የፍርድ ቀን ድንጋጤ “ዋይ ዋይ” ይላሉ። በዚያች ሰዓት ንስሐ ለመግባት ጊዜው ስላለፈ፣ የኃጢአተኞች ለቅሶ የጸጸት ሳይሆን የተስፋ መቁረጥ እና የፍርሃት ይሆናል። ይህ ክስተት የሚያሳየው፣ በምድር ላይ በእግዚአብሔር ቃል ላይ የሚያምፀው የሰው ልጅ ትዕቢት፣ የክርስቶስ የክብር ብርሃን ሰማይን ቀዶ ሲወጣ እንደ ሰም ቀልጦ እንደሚጠፋ ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ እውነተኛ ተስፋችን በምድር ላይ በሚፈራርሰው ሥርዓት ላይ ሳይሆን፣ በሰማይ በሚገለጸው የክርስቶስ መለኮታዊ ክብር ላይ የተመሠረተ መሆኑን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና መንፈሳዊ ጥንካሬያችን፣ ጌታ በክብር ሲመጣ በሐዘን ዋይ ዋይ ከሚሉት ጋር ላለመቆም ዛሬን በቅድስና በማሳለፍ ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ የሰው ልጅ ምልክት በሰማይ በሚታይበት በዚያ በታላቁ ቀን ያለ ነቀፋና ያለ ነውር ሆነን ጌታን በደስታ ለመቀበል ዘወትር በመንፈስ ቅዱስ ሙላትና በጸሎት መትጋት ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ የትንቢት ቃል በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ምንጊዜም ቢሆን ልባችንን ለዳግም ምጽዓቱ ዝግጁ እንድናደርግ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ በጊዜያዊው የዓለም ደስታ ተታልሎ ከመተኛት ይልቅ የሰማዩን ምልክት በተስፋ መጠባበቅ ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛው መንፈሳዊ ድል የሚረጋገጠው በምድራዊው የጨለማ ዘመን ውስጥ ተስፋ በመቁረጥ ሳይሆን፣ የሰው ልጅ የክብር ምልክት ድቅድቁን ጨለማ ቀዶ ሲወጣ ጌታን በሐሤት ለመቀበል ዛሬን በቅድስና እና በእውነት በመመላለስ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።