ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ በማቴዎስ ወንጌል ምዕራፍ 23 ላይ በጻፎችና በፈሪሳውያን ላይ “ወዮላችሁ” በማለት ሰባት ከባድ የፍርድና የሐዘን ቃላትን አስተላልፏል (ማቴዎስ 23፡13-36)። ይህ ክፍል የሚጀምረው ኢየሱስ የሃይማኖት መሪዎችን ግብዝነት በአደባባይ ባጋለጠበት ወቅት ነው። እዚህ ላይ “ወዮላችሁ” የሚለው ቃል መለኮታዊ ቁጣን፣ ጥልቅ ሐዘንን እና ሊመጣ ያለውን አስፈሪ ፍርድ ሲያመለክት፣ “ግብዞች” የተባለው ደግሞ ውስጣዊ ማንነታቸውን በውጫዊ የቅድስና ጭምብል የሸፈኑትን የሃይማኖት መሪዎች የሚያሳይ ነው። ኢየሱስ እነዚህን ሰባት ወዮታዎች ሲናገር፣ እውነተኛ አምልኮ ከውጫዊ ትዕይንት ይልቅ የልብን ንጽሕና የሚጠይቅ መሆኑን ለማብራራት ነው።
በጥንታዊው የመካከለኛው ምሥራቅ ታሪክ እና በመጀመሪያው መቶ ክፍለ ዘመን የአይሁድ ባህል ውስጥ፣ ጻፎችና ፈሪሳውያን እጅግ የተከበሩ፣ የሕግ ጠባቂዎች እና የጽድቅ ተምሳሌት ተደርገው ይቆጠሩ ነበር። ሰባቱ ወዮታዎች የሚያተኩሩት መንግሥተ ሰማያትን በሰዎች ፊት በመዝጋት፣ ሰውን የገሃነም ልጅ በማድረግ፣ ዓይነ ስውር መሪ በመሆን በመሐላ ማሳሳት፣ የሕግን ፍሬ ትቶ በትንንሽ ነገሮች አሥራት ማውጣት፣ ጽዋውን በውጭ አጥርቶ ውስጡን በስግብግብነት መሙላት፣ በውጭ አምረው በውስጥ የሙታን አጥንት እንደሞላባቸው መቃብሮች መሆን፣ እና የነቢያትን መቃብር እያነጹ ጻድቃንን መግደል በሚሉት ላይ ነው። ኢየሱስ እነዚህን የተከበሩ መሪዎች በቤተ መቅደስ አደባባይ ፊት ለፊት መገሠጹ፣ በወቅቱ በነበረው ማኅበረሰብ ዘንድ እጅግ አስገራሚ እና ከፍተኛ የባህል ውጥረት የፈጠረ ክስተት ነበር።
የዚህ ቃል ሥነ-መለኮታዊ ክብደት የሚያጠነጥነው በእግዚአብሔር ፊት በሚቀርብ እውነተኛ ጽድቅ እና በሰውኛ ሃይማኖታዊ ልማድ መካከል ባለው ታላቅ ልዩነት ላይ ነው። ፈሪሳውያን ከአዝሙድና ከከሙን አሥራት ሲያወጡ፣ ዋናውን የሕግ ፍሬ የሆነውን ፍትሕን፣ ምሕረትንና ታማኝነትን ግን ትተው ነበር (ማቴዎስ 23፡23)። እግዚአብሔር በነቢዩ ሚክያስ በኩል “ፍትሕን ታደርግ ዘንድ፥ ምሕረትንም ትወድ ዘንድ፥ ከአምላክህም ጋር በትሕትና ትመላለስ ዘንድ” እንጂ ሌላ እንደማይፈልግ አጥብቆ አስተምሯል (ሚክያስ 6፡8)። ኢየሱስም የእግዚአብሔርን ክብር ትተው ለወርቁ ቅድስና የሚሰጡትን እነዚህን መሪዎች “ዕውር መሪዎች” በማለት፣ እውነተኛ አምልኮ ከውስጥ ወደ ውጭ የሚፈልቅ መለኮታዊ እውነት መሆኑን አረጋግጧል።
ይህ ሁኔታ በሰዎች አእምሮ ውስጥ የሚፈጥረው መንፈሳዊ ውጥረት የሚያተኩረው፣ “እናንተ እባቦች፥ የእፉኝት ልጆች፥ ከገሃነም ፍርድ እንዴት ታመልጣላችሁ?” በሚለው የክርስቶስ የመጨረሻ አስፈሪ ግሣጼ ላይ ነው (ማቴዎስ 23፡33)። እነዚህ የሃይማኖት መሪዎች አባቶቻቸው የገደሏቸውን የነቢያት መቃብር እያነጹ፣ እኛ በዘመናቸው ብንሆን ኖሮ አንገድላቸውም ነበር ይሉ ነበር፤ ነገር ግን ከነቢያት ሁሉ የሚበልጠውን የሕይወት ጌታ ሊገድሉ ይመክሩ ነበር። ይህ ድርጊት የሚያሳየው፣ ያለ እግዚአብሔር መንፈስ የሚደረግ ውጫዊ ሃይማኖት ምን ያህል አደገኛ እንደሆነና፣ በቅድስና ስም የክብርን ጌታ እስከ መስቀል ሊያደርስ እንደሚችል ነው።
ከዚህ ቃል የምንማረው ታላቅ ሰብዓዊ እና መንፈሳዊ እውነታ ቢኖር፣ ከውስጣዊ መንፈሳዊ ጤንነታችን ይልቅ ለውጫዊው የሰው እይታ የምንሰጠው ትኩረት ወደ ታላቅ ውድቀት እንደሚያመራን ነው። ቃሉ ለእኛም ዋነኛ ማንነታችን እና እውነተኛ ጽድቃችን በውጫዊ ሃይማኖታዊ ሥርዓት ሳይሆን በልብ ንጽሕና ላይ የተመሠረተ መሆኑን በጥልቀት ያስታውሰናል። የእግዚአብሔር ቤተሰብ አባል መሆን ማለት፣ በሰው ፊት ጻድቅ መስሎ ከመታየት ይልቅ፣ ፍትሕን፣ ምሕረትን እና ታማኝነትን አጥብቆ በመያዝ ራስን በእግዚአብሔር ፊት ማዋረድ ማለት ነው።
በመጨረሻም፣ ይህ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስ ጠንካራ ግሣጼ በክርስትና ጉዟችን ውስጥ ከግብዝነት ርቀን በቅንነት እና በእውነት እግዚአብሔርን እንድንፈልግ አጥብቆ ያሳስበናል። እውነተኛ የክርስትና ሕይወት ማዕከል መሆን ያለበት፣ የጽዋውን ውጭ ከማሳመር ይልቅ፣ ውስጣዊ ማንነትን በክርስቶስ ደም ማጠብ ነው። በመሆኑም፣ “እውነተኛዋ ቅድስና የምትለካው ሰዎችን ለማስደሰት በሚቀባ ውጫዊ የሃይማኖት ኖራ ሳይሆን፣ ፍትሕንና ምሕረትን አቅፎ ለእግዚአብሔር ቃል በሚገዛ ንጹሕ ልብ ነው” የሚለውን ታላቅ መንፈሳዊ እውነት ዘወትር በልባችን ልናኖረው ይገባል።