"የተቀጠቀጠን ሸምበቆ አይሰብርም፥ የሚጤስንም የጧፍ ክር ፍርድን ድል ለመንሣት እስኪያወጣ ድረስ አያጠፋም" (ማቴ 12:20) በማለት ወንጌላዊው ማቴዎስ ከነቢዩ ኢሳይያስ የጠቀሰው ቃል፣ የጌታችን የኢየሱስ ክርስቶስን እጅግ ርኅሩኅና አዳኝ ባሕርይ የሚያሳይ ታላቅ መለኮታዊ አዋጅ ነው። በግሪኩ ቋንቋ "ሊኖን" (ጧፍ ወይም የተልባ እግር ክር) እና "ቱፎሜኖን" (የሚጤስ) የተባሉት ቃላት፣ ዘይቱ አልቆበት ሊጠፋ የተቃረበን፣ ብርሃን ከመስጠት ይልቅ ጭስ ብቻ የሚያወጣን ደካማ መብራት ያመለክታሉ። ይህ አዋጅ፣ ክርስቶስ በመንፈሳዊ ሕይወታቸው የደከሙትን፣ ተስፋ የቆረጡትንና በእምነት ማነስ ሊጠፉ የተቃረቡትን ሰዎች በጭካኔ ፈርዶ ከመጣል ይልቅ፣ በጸጋው አክሞ ብርሃናቸውን እንደሚመልስ የሚያሳይ ጥልቅ የሥነ-መለኮት ትምህርት ነው።
በታሪካዊ እና ባሕላዊ አውድ ስንመለከተው፣ በጥንቱ ዘመን ሰዎች ቤታቸውን የሚያበሩት በዘይት በሚሠራ የሸክላ መብራትና ከጥጥ ወይም ከተልባ እግር በተሠራ የጧፍ ክር ነበር። የጧፉ ክር ዘይት ሲያልቅበት ብርሃኑ ይደበዝዝና የሚረብሽ ጭስ ማውጣት ይጀምራል። በዚህ ጊዜ የቤቱ ባለቤት ያንን የሚጤስ ክር አጥፍቶ በአዲስ መተካት የተለመደ ተግባር ነበር። ነገር ግን ኢየሱስ ክርስቶስ የዓለም ብርሃን እንደመሆኑ መጠን፣ ይህንን ተፈጥሯዊ የሰዎች ልማድ በመለወጥ፣ ብርሃኑን ያጣውንና በኃጢአት ወይም በመከራ የተጎዳውን የሰው ልጅ ሕይወት አያጠፋውም። እግዚአብሔር ልባቸው ለተሰበረ ቅርብ ነው፥ መንፈሳቸው የተሰበረውንም ያድናል (መዝ 34:18) እንደሚለው የእግዚአብሔር ቃል፣ የክርስቶስ አገልግሎት የደከመውን መጣል ሳይሆን፣ የመንፈስ ቅዱስን ዘይት በመጨመር ዳግም እንዲበራ ማድረግ ነው።
የጴንጤቆስጤ አማኞች እንደመሆናችን መጠን፣ ይህ የጌታ ቃል በቤተ ክርስቲያን ውስጥ ለሚገኙ ደካሞች ልናሳየው ስለሚገባው የፍቅር አገልግሎት ታላቅ ትምህርት ይሰጠናል። አንዳንድ ጊዜ በጸሎት፣ በጾምና በመንፈሳዊ ሥጦታዎች በርትተው የሚቆሙትን ብቻ የማድነቅ፣ ነገር ግን በኃጢአት ውድቀት፣ በኑሮ ፈተና ወይም በልዩ ልዩ ደዌ ተሰናክለው "የሚጤሱትን" አማኞች የመንቀፍና የማግለል አዝማሚያ ሊኖረን ይችላል። ነገር ግን መንፈስ ቅዱስ የእሳት መንፈስ ብቻ ሳይሆን፣ የፈውስና የጽጽናና መንፈስም ጭምር ነው። እኛም የክርስቶስን ልብ ይዘን፣ የደከሙትን ልናጸናና፣ የወደቁትን በየዋህነት መንፈስ ልናቀና ይገባል (ገላ 6:1)። ጌታችን የሚጤሰውን የጧፍ ክር ካላጠፋ፣ እኛም ደካማ ወንድሞቻችንን በፈሪሳዊ ፍርድ ልናጠፋቸው አይገባም።
በመጨረሻም፣ "የሚጤስን የጧፍ ክር አያጠፋም" የሚለው ቃል፣ የክርስቶስን የማይለወጥ ፍቅርና የማዳን ትዕግሥት የሚያረጋግጥ መለኮታዊ የተስፋ ቃል ነው። "እውነተኛ መንፈሳዊነት የጠነከሩትን በማድነቅ ብቻ ሳይሆን፣ ሊጠፉ የተቃረቡትን ደካማ ነፍሳት በክርስቶስ ጸጋ ዘይት በማከም ወደ ብርሃን መመለስ ነው" በሚለው መንፈሳዊ እውነት ልባችን ሊታነጽ ይገባል። ይህ እውነት፣ በሕይወታችን ተስፋ ቆርጠን ብርሃናችን ሲደበዝዝ፣ ጌታችን በምሕረቱ እጅ አቅፎን እንደገና በመንፈስ ቅዱስ እሳት እንዲያቀጣጥለን በእምነት ወደ እርሱ እንድንቀርብ በግልጽ ያስተምረናል (ዕብ 4:16)።