በራእይ መጽሐፍ ዮሐንስ ከባሕር የወጣውን አውሬ ካየ በኋላ "ሌላም አውሬ ከምድር ሲወጣ አየሁ፥ የበግ ቀንዶች የሚመስሉ ሁለት ቀንዶችም ነበሩት እንደ ዘንዶም ይናገር ነበር" በማለት የሐሰተኛውን ነቢይ ማንነት ያጋልጣል (ራእይ 13፡11)። ይህ ከምድር የሚወጣው አውሬ በመጨረሻው ዘመን የሚነሳው፣ ኃይማኖታዊ ማታለልን ተጠቅሞ የዓለምን ሕዝብ ሁሉ ለክርስቶስ ተቃዋሚው (ከባሕር ለወጣው አውሬ) እንዲሰግዱ የሚያደርገው ታላቅ የሐሰት መንፈሳዊ መሪ ነው።
በታሪካዊና ባሕላዊ ዳራ፣ በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን የሮማን ንጉሥ (ቄሣርን) እንደ አምላክ አድርጎ ማምለክ የግድ ነበረ። ይህንን የቄሣር አምልኮ ሕዝቡ እንዲፈጽም የሚያስገድዱና ሥርዓቱን የሚመሩ የአካባቢ የሃይማኖት ካህናት ነበሩ። ሐሰተኛው ነቢይ የነዚህ ጥንታዊ የጣዖት ካህናት የመጨረሻው ዘመን ፍጻሜ ነው። እርሱ የፖለቲካ መሪ ሳይሆን، የሰውን ልጅ መንፈሳዊ ስሜት ተጠቅሞ ወደ ሐሰት አምልኮ የሚመራ የሃይማኖት መሪ ነው።
በነገረ መለኮት ጥናት፣ ሐሰተኛው ነቢይ ከሰይጣን (ዘንዶው) እና ከክርስቶስ ተቃዋሚው (አንደኛው አውሬ) ጋር በመሆን የሐሰት ሥላሴን ይፈጥራል። መንፈስ ቅዱስ ሰዎችን ወደ እውነተኛው ክርስቶስ እንደሚመራ ሁሉ፣ ይህ ሐሰተኛ ነቢይም ሰዎችን ወደ ሐሰተኛው ክርስቶስ ይመራል። "የበግ ቀንድ" ማድረጉ የየዋህነትና የክርስቲያናዊ መንፈሳዊነት ሽፋን ሲኖረው، "እንደ ዘንዶ መናገሩ" ግን መልእክቱ ከሰይጣን መሆኑን በግልጽ ያሳያል።
በዚህ ታሪክ ውስጥ እጅግ የሚያስፈራ መንፈሳዊ ውጥረት እናያለን። ይህ ሐሰተኛ ነቢይ ተራ አታላይ አይደለም፤ በእግዚአብሔር ነቢያት (እንደ ኤልያስ) የተደረጉትን ተአምራት በመኮረጅ እሳትን ከሰማይ እስከማውረድ የሚደርስ ታላቅ ታምራትን ያደርጋል (ራእይ 13፡13)። ሰዎች በተአምራቱ ተደንቀው ለአውሬው ምስል እንዲሰግዱና ምልክቱን እንዲቀበሉ ያስገድዳል። ተአምራት ብቻውን የእውነት መለኪያ ሊሆን እንደማይችል ይህ ክስተት ያረጋግጣል።
የሰው ልጅ በተፈጥሮው ድንቅና ተአምራትን ይሻል። ዓይኑ የሚያየውን ኃይል በፍጥነት አምላክ ብሎ ይቀበላል። ሐሰተኛው ነቢይ ይህንን የሰውን ልጅ መንፈሳዊ ረሃብ በመጠቀም ፍጹም የሆነ ማታለልን ያመጣል። እውነተኛ ክርስቲያኖች ግን የሚመሩት በሚያዩት ተአምር ሳይሆን በተጻፈው የእግዚአብሔር ቃል እውነት በመሆኑ ከዚህ ማታለል ይድናሉ።
ቃሉ ለእኛም በምድር ላይ የሚደረጉትን መንፈሳዊ እንቅስቃሴዎችና ተአምራት ሁሉ ዝም ብለን ከመቀበል ተቆጥበን፣ በቃሉ ሚዛን እንድንመረምራቸው ያሳስበናል። "ሐሰተኞች ክርስቶሶችና ሐሰተኞች ነቢያት ይነሣሉና፥ ቢቻላቸውስ የተመረጡትን እንኳ እስኪያስቱ ድረስ ታላላቅ ምልክትና ድንቅ ያሳያሉ" እንደሚለው ቃሉ (ማቴዎስ 24፡24)፣ እኛም በመንፈሳዊ ንቃትና በእውነት ጸንተን ራሳችንን ከማታለል ልንጠብቅ ይገባናል።