በመከራ ታገሡ ማለት ምን ማለት ነው (ሮሜ 12:12)?

የክርስትናን የፈተና ጊዜ ሲያብራራ ቃሉ "በመከራ ታገሡ" ይለናል (ሮሜ 12:12)። "መከራ" የሚለው ቃል ከፍተኛ ጫናን፣ ጭንቀትንና ስደትን የሚያመለክት ሲሆን፣ "መታገሥ" ደግሞ ዝም ብሎ እጅ ሰጥቶ መውደቅን ሳይሆን፣ ከባድ ሸክም ተሸክሞ ባለበት ጸንቶ መቆምንና በድል አድራጊነት ማለፍን የሚያሳይ የጀግንነት ቃል ነው።

በታሪካዊውና በባህላዊው አውድ፣ በመጀመሪያው ክፍለ ዘመን የነበሩ ክርስቲያኖች እምነታቸውን በመያዛቸው ብቻ በኅብረተሰቡና በመንግሥት ከፍተኛ ሥቃይ ይደርስባቸው ነበር። ጳውሎስ ይህንን መከራ ለማምለጥ መሸሽን ሳይሆን፣ ጸንቶ መቆምን አስተማራቸው። ነገረ መለኮታዊ ትርጉሙም፣ እግዚአብሔር መከራን የሚፈቅደው አማኙን ለማጥፋት ሳይሆን የባሕርይ ጥንካሬን ለማምጣት ነው የሚል ነው።

ይህንን የትዕግሥት አስፈላጊነት መጽሐፍ ቅዱስ በሌላ ቦታም አበክሮ ያስተምረዋል። ትዕግሥትም ምንም የሚጎድላችሁ ሳይኖር ፍጹማንና ምሉዓን ትሆኑ ዘንድ ፍጹም ሥራ ይኑረው ብሎ ቃሉ ይነግረናል (ያዕቆብ 1:4)። መከራ የእምነት ማቅለጫ እቶን በመሆኑ፣ ከዚያ ውስጥ የሚወጣው ትዕግሥት እጅግ የጠራና የከበረ መንፈሳዊ ፍሬ መሆኑን ያሳያል።

የዚህ ጉዳይ ክብደትና ውጥረት የሚታየው ሥጋችን መከራን በፍጥነት ለማስወገድ በሚያደርገው ትግልና፣ መንፈሳችን ግን የእግዚአብሔርን ጊዜ በሚጠብቅበት መታዘዝ መካከል ነው። ፈተና ሲበዛ ማማረርና ተስፋ መቁረጥ ቀላል ነው፤ ነገር ግን በእምነት ጸንቶ መቆም መለኮታዊ ጸጋን የሚጠይቅ ከባድ ውጊያ ነው።

ቃሉ ለእኛም በሕይወታችን ለሚያጋጥሙን ልዩ ልዩ ፈተናዎች ትክክለኛ ምላሽ እንድንሰጥ ይረዳናል። በሽታ፣ የኢኮኖሚ ቀውስ ወይም መንፈሳዊ ውጊያ ሲገጥመን፣ በማጉረምረም ከመውደቅ ይልቅ እግዚአብሔር በዚህ መከራ ውስጥ እያስተማረን መሆኑን ተረድተን በጽናት እንድናልፍ ጥንካሬን ይሰጠናል።

በመጨረሻም፣ ትዕግሥት የመከራን ኃይል የሚያመክን የድል መሣሪያ ነው። "መከራ የቱንም ያህል ኃይለኛ ቢሆን፣ በትዕግሥት የታጠቀን መንፈስ ሊሰብረው አይችልም" በሚለው እውነት ልባችንን አበርትተን፣ ፈተናዎቻችንን ሁሉ ጌታን በመጠበቅ ልናሳልፍ ይገባናል።