“በመንፈስ ብንኖር በመንፈስ ደግሞ እንመላለስ” በሚለው ቃሉ ሐዋርያው ጳውሎስ የክርስቲያኖችን የዕለት ተዕለት ኑሮ ያሳያል (ገላትያ 5፥25)። በመንፈስ መመላለስ ማለት፣ መንፈስ ቅዱስ በሚሰጠን መመሪያ፣ ኃይልና ጥበብ መሠረት ሕይወታችንን መምራት፣ እርምጃችንን ከእርሱ ፈቃድ ጋር ማስተካከልና እያንዳንዱን ውሳኔ በእርሱ ምሪት ሥር ማድረግ ማለት ነው።
“እንመላለስ” ተብሎ የተተረጎመው የግሪክ ቃል “ስቶይኬዎ” ሲሆን፣ ትርጉሙም በመስመር መጓዝን፣ የሰልፍን ሥርዓት ጠብቆ መሄድን ወይም አንድን መሪ ተከትሎ በእርምጃ መራመድን ያመለክታል። በወታደራዊ አውድ አንድ ወታደር ከአዛዡ ሳይቀድም ወይም ሳይዘገይ ሰልፉን ጠብቆ እንደሚጓዝ ሁሉ፣ አማኝም ከመንፈስ ቅዱስ ምሪት ጋር ሕይወቱን አስተካክሎ በሥርዓት ሊጓዝ ይገባዋል።
በሥነ-መለኮት ደረጃ፣ አንድ ሰው ሲያምን በመንፈስ ቅዱስ ዳግመኛ ይወለዳል፤ ይኸውም “በመንፈስ መኖር” መጀመር ነው። ነገር ግን ሕይወትን ማግኘት ብቻ በቂ አይደለም፤ ያንን ሕይወት በተግባር መኖር ያስፈልጋል። “በእግዚአብሔር መንፈስ የሚመሩ ሁሉ እነዚህ የእግዚአብሔር ልጆች ናቸውና” እንደሚለው፣ የእግዚአብሔር ልጅነታችን በተግባር የሚታየው መንፈስ ቅዱስን ታዘን ስንመላለስ ነው (ሮሜ 8፥14)።
ውጥረቱ የሚመነጨው በገዛ ፈቃዳችን ከመሮጥና መንፈስን ከመታዘዝ መሀል ካለው ትግል ነው። ብዙ ጊዜ በችኮላ የራሳችንን ውሳኔ አድርገን እንሳሳታለን፤ ወይም እግዚአብሔር ሲናገር ታክተን ወደ ኋላ እንቀራለን። በመንፈስ መመላለስ ግን የራሳችንን ፈቃድ ክደን፣ ድምፁን በመስማት፣ ቃሉን በማጥናትና በጸሎት በመትጋት የእርሱን እርምጃ መከተልን ይጠይቃል።
ቃሉ ለእኛም ከእግዚአብሔር ጋር የጠበቀ ግላዊ ኅብረት እንድናደርግ ያስተምረናል። በየቀኑ ስንነሳ ጌታን “ዛሬ ምን እንዳደርግ ትፈቅዳለህ?” ብለን መጠየቅና፣ ቀናችንን ለመንፈስ ቅዱስ አሳልፈን መስጠት አለብን። ኑሮአችን በሙሉ በመንፈስ ቁጥጥር ሥር ሲሆን፣ የሥጋን ምኞት ፈጽሞ አናደርግም።
በማጠቃለያው፣ የክርስትና ሕይወት በመንፈስ ቅዱስ ኃይል የሚኖሩት ጉዞ ነው። “በመንፈስ ተመላለሱ፣ የሥጋንም ምኞት ከቶ አትፈጽሙ” የሚለውን ትእዛዝ በልባችን አኑረን፣ በየዕለቱ እርምጃችን ከመንፈስ ቅዱስ ጋር የተስማማና የእግዚአብሔርን ልብ የሚያስደስት ሊሆን ይገባል (ገላትያ 5፥16)።